Το Ποτάμι τριπάρησε

Το Ποτάμι τριπάρησε

Άλλη μία εβδομάδα άλλη μια επίδειξη υπευθυνότητος

Είναι μια απ’ αυτές τις μέρες. Είναι μια μέρα με γαλανό ουρανό, με δροσερό αεράκι, με τα πουλάκια να κελαηδάνε στα δέντρα και τα κορίτσια να κυκλοφορούν ακόμη με μίνι και βαθύ ντεκολτέ. Μπαίνεις στο γραφείο, κάθεσαι στην καρέκλα, σε πιάνει μια μελαγχολία. Είναι μέρα αυτή για βαθυστόχαστα κείμενα; Όχι αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες, όχι και πάλι όχι! Είναι μέρα για να λουφάρεις. Και τι προσφέρεται περισσότερο για λούφα σ’ αυτόν τον ντουνιά; Μα το Ποτάμι φυσικά, τι άλλο;

Στην Αμερική το λένε like shooting fish in a barrel. Σαν να ‘σαι πάνω απ’ το βαρέλι δηλαδή και να πυροβολάς τα ψάρια. Στην Ελλάδα που είμαστε πιο οικονομικοί, το αποδίδουμε με μία και μοναδική λέξη: ευκολάκι. Και είναι ευκολάκι βεβαίως να κάνεις με τα κρεμμυδάκια το ποτάμι. Γιατί σου δίνει αφορμές ένα σωρό. Όταν η Φώφη Γεννηματά, σοφά ποιούσα, μιλάει με γενικότητες περί ευρύτερης κεντροαριστεράς, όταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κάνει το παπί γλύφοντας τις πληγές του, όταν στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνουν μια βαθιά ανάσα, όταν ακόμη και ο Λεβέντης δεν έχει αρχίσει τις βαριές παλαβομάρες, μόνο το Ποτάμι επιμένει να κοπανάει και να κοπανιέται…

Μόνο ο Σταύρος Θεοδωράκης δηλαδή. Μπορεί να είδε το Χάρο με τα μάτια του στις πρόσφατες εκλογές, μπορεί να έχασε δεκάδες χιλιάδες ψήφους και δυο πολύτιμες μονάδες ποσοστιαίες, μπορεί να γύρισε ο κόσμος την πλάτη στη ρητορική του, αλλά ο Σταύρος το τροπάριο δεν το αλλάζει. Ταξιδεύει Γιάννενα για Προσυνεδριακή Περιφερειακή Συνάντηση και αντί να προβληματισθεί για την πανωλεθρία του κόμματός του στην επαρχία ξαναρχίζει το ίδιο βιολί: ««Όλοι εμείς το βράδυ πρέπει να ανακαινίζουμε το σπίτι μας, το Ποτάμι, και το πρωί να δίνουμε την πολιτική μάχη για να περισώσουμε ό,τι μπορούμε στην κοινωνία και στην οικονομία».

Πάει αυτό τελειώνει, έρχεται το στόρι του πολυνομοσχεδίου, τσουπ πάλι η δικαίωση του Ποταμιού και του ιδίου του Θεοδωράκη: «Δυστυχώς ο κόσμος θα καταλάβει πως το Ποτάμι είχε δίκιο τον περασμένο Μάρτιο, όταν το Ποτάμι έλεγε να κλείσει σύντομα η συμφωνία. Αν μας άκουγε ο πρωθυπουργός, θα γλιτώναμε πολλά από τη φοροκαταιγίδα που έρχεται». Μα εδώ Σταύρο μου δεν σας άκουσε κανένας, ούτε οι νέοι, ούτε οι γέροι, ούτε τα θηλυκά, ούτε τα αρσενικά, ούτε οι αστροναύτες, ούτε οι αγρότες, ούτε καν ο Τζίμερος, ίσα ίσα μπήκατε στη Βουλή, λίγο ακόμα θα σας πέρναγε κι ο Καμμένος κι εσείς ξανά μανά να νουθετήσετε τους πάντες ότι είναι μπουμπουνοκέφαλοι; Συγγνώμη, αλλά έτσι τον προσβάλλεις τον κόσμο δεν τον κερδίζεις;

Τα μούσκεψε εντελώς σαν να λέμε. Και τα ‘κανε ακόμη χειρότερα όταν αποπειράθηκε να μας ταϊσει μια δόση αυτοκριτικής: «Έχουμε πάρει γενναίες αποφάσεις. Έχουμε σκοπό να αλλάξουμε πολλά, έχουμε σκοπό να δώσουμε τη δυνατότητα στους πολίτες που δημιούργησαν το Ποτάμι, να το πάρουν πιο πολύ στα χέρια τους, να γίνει μια δική τους υπόθεση. Είμαστε έτοιμοι. Ενηλικιωθήκαμε και απομακρυνόμαστε από τις παιδικές ασθένειες. Θα τα κάνουμε όλα καλύτερα.»

Δηλαδή όλα αυτά που ακούγαμε εδώ και ενάμιση χρόνο ότι το Ποτάμι είναι υπόδειγμα νέας κομματικής δομής και έφερε μια ανανεωτική πνοή στο σάπιο πολιτικό τοπίο ήταν παραμύθια για πιτσιρίκια; Ήταν συμπτώματα παιδικών ασθενειών, που θα περάσουν με ολίγο σιροπάκι ενηλικίωσης; Κι αν είναι γενναίες οι αποφάσεις γιατί ο Λυκούδης έβγαλε ανακοίνωση διαμαρτυρίας; Εκτός κι αν ήταν γενναίες για όλους εκτός από εκείνον. Για όλους εκτός από τον big chief του Ποταμιού, ο οποίος μία και μοναδική φορά ψέλλισε κάτι για δικές του ευθύνες και ύστερα ξανάβαλε το μηχάνημα στον αυτόματο. Βολεύει, δεν λέω, αλλά είναι μόνο για την ευθεία. Στις στροφές χάνεσαι…


 

 


 



 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο