Δεν χρωστάει κανενός…

Δεν χρωστάει κανενός…

Αυτή τη φορά η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έχει έναν και μοναδικό πατέρα

Δεν χορταίνω να διαβάζω αποφθέγματα του Λύντον Τζόνσον! Ο συγχωρεμένος πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο κορυφαίος ατακαδόρος του πολιτικού σύμπαντος στον εικοστό αιώνα, πιο πάνω κι απ’ το απαράμιλλο κτήνος τον Ουίνστον Τσώρτσιλ που δεν άφηνε ασχολίαστο ούτε του μπαρμπουνιού το πέρδεσθαι. Βιβλία ολόκληρα έχουνε γραφτεί με τις ομορφιές που είχε πει ο Τζόνσον και μία εξ αυτών νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα στη σημερινή κατάσταση του Αλέξη Τσίπρα. Στο ότι, σε αντίθεση με τη μισή Ελλάδα, τους πλήρωσε τους λογαριασμούς του και δεν χρωστάει κανενός…

Ας επιστρέψουμε όμως στον πρόεδρο τον Αμερικάνο. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, είχε επισκεφθεί μια στρατιωτική βάση για μια γιορτή, μια επέτειο, για κάτι ταρατατζούμ καραβανάδικα τέλος πάντων. Πήγε, τα είπε αυτός, τα είπαν κι άλλοι, έγινε η παρέλαση, έπεσε το ντουφεκίδι, ήχησαν οι καραμούζες, σχόλασε ο γάμος. Σηκώθηκε να φύγει ο Τζόνσον, να επιστρέψει Λευκό Οίκο. Κι όπως βάδιζε, του δείχνει ο διπλανός του ο υπασπιστής και του λέει: «Κύριε πρόεδρε, αυτό εκεί είναι το δικό σας ελικόπτερο.» Οπότε γύρισε ο πρόεδρος και του απάντησε: «Αγοράκι μου, όλα δικά μου είναι!»

Κάπως έτσι κι ο Τσίπρας. Μετά από τα αποτελέσματα του Σεπτεμβρίου, μπορεί να βγει και να πει «όλες οι ψήφοι δικές μου είναι». Διότι τον Γενάρη και τον Ιούλη, χρώσταγε. Είχε οφειλές στον Λαφαζάνη, στην Ζωή, στον Βαρουφάκη, στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο ΑΚΕΠ, στα Μουλού τα δύο, σε όλο τον κόσμο είχε υποχρεώσεις. Έως και στον τέως βασιλέα της Ελλάδος, που είχε βγει και είχε δηλώσει ότι δεν είναι και τόσο κακό πράγμα πια να δώσουμε μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ. Κουκιά είχε φάει ως συνήθως ο δόλιος ο Κοκός και κουκιά μολογούσε. Αλλά μπορούσε να παινεύεται στις παρέες του ότι συνετέλεσε κι αυτός για να ανέβει στην εξουσία η πρώτη φορά αριστερά. Για να πέσει ο Σαμαράς, έστω…

Ενώ τώρα; Τώρα είναι αλλιώς. Μόνος του την έριξε τη ζαριά ο Τσίπρας, μόνος του έκατσε από πάνω απ’ την τσόχα την πράσινη, μόνος του πήρε τα κόκκαλα στο χέρι και μόνος του έφερε τις εξάρες. Οπότε δικαιούται να χαράξει προσωπική γραμμή και προσωπική πολιτική και να μιλάει για τον εαυτό του. Και το κόμμα το δικό του, όχι των τάσεων και των καταστάσεων. Ναι, ξέρω, δεν ακούγεται και πολύ δημοκρατικό, αλλά εδώ στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία έχουμε την τάση να ζητάμε διασπορά αρμοδιοτήτων και ευθυνών μόνο στις καλές εποχές. ‘Όταν σφίγγουν τα γάλατα, απαιτούμε να πάρει την ευθύνη επάνω του ο ένας και μοναδικός ηγεμόνας.

Οπότε; Οπότε δικό του είναι πλέον του Τσίπρα και το μαχαίρι και το πεπόνι. Από τη μία αυτό είναι ζόρι, λόγω του ότι δεν μπορεί να μοιράζει δεξιά κι αριστερά καυτές πατάτες με την ίδια ευκολία που τις μοίραζε παλαιότερα. Κι από την άλλη, αν του κάτσει η συγκυρία και καταφέρει να κερδίσει καμιά ελάφρυνση χρέους, θα βρεθεί αφενός με διεθνή αναγνώριση και αφετέρου με λεφτά για να μοιράσει στο εσωτερικό. Με μια συνετή διαχείριση και ολίγες έξυπνες τρίπλες, του χρόνου τέτοια εποχή θ’ ανοίγει σαμπάνιες.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο