Από μικρό κι από τρελό…

Από μικρό κι από τρελό…

Μερικές αλήθειες, που δεν τις ακούμε και τόσο εύκολα

Κανονικά, θα έπρεπε τώρα όλοι και όλες να μιλάμε για τα ευρήματα της Πύλου. Δεν μπορεί να βράζει ο διεθνής Τύπος, δεν γίνεται να ανοίγω πρωί πρωί το newsmail της Guardian και να το βλέπω πρώτη είδηση κι εμείς εδώ να το περνάμε στα ψιλά και στα λιμά. Αλλά ξέχασα, την ανακάλυψη την υπογράφουν οι καριόληδες οι Αμερικάνοι, κάτι τύποι από το πανεπιστήμιο του Σινσινάτι και την American School of Classical Studies at Athens. Kάτι ούφατα σαν να λέμε, κάτι τυφλοπόντικες των ανασκαφών και της λάσπης. Πού είναι η Περιστέρη ρε παιδιά, να βάλει το μπερέ και την κασκολάρα, να πάρει ύφος τσακίρικο να χαμογελάσει πονηρά στο φακό και να μας κάνει όλους μία χόρτα. Κρίμα που ο πολεμιστής της Πύλου, δεν είχε υπηρετήσει υπό τις διαταγές του Μεγάλου Αλεξάνδρου…

Ελλείψει λοιπόν εθνικής ανατάσεως, θα περιοριστούμε στα πεζά και στα τετριμμένα. Σε κάποιες μυστήριες αλήθειες, απ’ αυτές που τις έχεις στην άκρη του μυαλού σου και δεν τολμάς να τις βγάλεις πολύ προς τα έξω. Γιατί σου φαίνεται ότι μπορεί να προκαλέσεις, ότι μπορεί να χλευασθείς, ότι μπορεί να φας καμιά πατσαβουριά. Έρχεται όμως η ώρα που κάποιος μικρός ή κάποιος τρελός, που λέει κι η παροιμία, ανοίγει το στόμα του και σε δικαιώνει.

Βλέπε τις πρόσφατες δηλώσεις του «τρελάκια» Τραμπ περί Σαντάμ και Καντάφι. Όπου βγήκε ο γίγαντας ο Ντόναλντ και είπε ότι πιο καλά ήταν πριν με τους δύο δικτάτορες στις θέσεις τους παρά τώρα που έχουν γίνει όλα μπάχαλα. Και τον κοίταζε αποσβολωμένος ο τηλεπαρουσιαστής και βγήκανε τα δικά μας τα καϊνάρια στα κανάλια και μιλάγανε για προκλητικές δηλώσεις του υποψηφίου για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων.

Προκλητικές από πού κι ως πού, ρωτάω εγώ. Επειδή τόλμησε και είπε αυτό που σκεπτόμαστε άπαντες και άπασες; Ότι, όσο κακοί, φριχτοί και καταστροφικοί να ήταν ο Σαντάμ και ο Καντάφι, η κατάσταση που τους διαδέχθηκε ήταν απείρως χειρότερη. Με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, με πλήρη κατάρρευση κάθε κοινωνικού ιστού και συστήματος, με αδιανόητο αριθμό προσφύγων, με ανάδυση του ISIS και των αποκεφαλισμών. Θέλει δηλαδή πολύ μυαλό για να προσθέσεις δύο συν δύο και να βγάλεις τέσσερα αντί για εικοσιτέσσερα; Ή μήπως θέλει απλώς άγνοια κινδύνου;

Αλλά μην μείνω στα διεθνή μόνο. Όπως διάβαζα τον κυριακάτικο Τύπο, έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη του ηθοποιού Σπύρου Παπαδόπουλου στο «Βήμα». Όπου δεν είναι ο Σπύρος σπουδαίος αναλυτής και έμπειρος κοινοβουλευτικός και γάτος των πάνελ . Είναι αυτό που θα λέγαμε «μικρός» μπροστά σε όλους αυτούς τους τιτάνες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Κι όμως, κατέθεσε την πιο ισορροπημένη και ψύχραιμη άποψη για την σημερινή κυβέρνηση. Ορίστε, διαβάστε την και λέξη ούτε μία δεν θα άλλαζα:

«Δεν ήμουν ποτέ με τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώ τις αποστάσεις μου. Δεν είμαι υπέρ, αλλά ούτε και κατά, οπότε θα σας πω το εξής: Δικαίως υπάρχουν βάσιμες ελπίδες. Μπορεί τα νούμερα να είναι αμείλικτα, ωστόσο έχουν κι άλλα πράγματα σημασία. Ο μεγάλος εχθρός που έχει αυτή η κυβέρνηση, η οποία διαθέτει μερικά πολύ αξιόλογα άτομα, είναι ότι έχουν να παλέψουν να μην πάθουν αυτά που έπαθαν κάποιοι άλλοι πριν από χρόνια. Εννοώ τους προοδευτικούς, τους σοσιαλιστές και όλους αυτούς που την πάτησαν και έκαναν τα καινούρια τζάκια. Το σύστημα, ο καπιταλισμός έχει πολλά κλειδιά για να σου παραβιάσει τα απαραβίαστα. Και στο κότερό του θα σε καλέσει, και τα δώρα του θα σου κάνει, κάτι που έχει γοητεία και μπορεί να την πατήσεις δίχως να το πάρεις χαμπάρι. Πρέπει να προσέξουν πολύ να μη δουν το καθρέφτη τους και συνειδητοποιήσουν ότι έχουν γίνει όπως οι άλλοι.»

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο