Δεν βγάζει γέλιο ο Τσίπρας

Δεν βγάζει γέλιο ο Τσίπρας

Πάνε οι ωραίες μέρες που η πρωθυπουργία ήταν αμπέλι και περβόλι

Κάθομαι εγώ χτες και γράφω για το Ποτάμι που βγάζει γέλιο και μας χαρίζει χαμόγελα. Και σημειώνει ένας αναγνώστης στο φούμπου «καλά μας τα λες Χρήστο, αλλά πρέπει να γράψεις και για το γέλιο που βγάζει ο Τσίπρας». Το διαβάζω, απαντάω «εν καιρώ τω δέοντι», το ξεχνάω. Περνάει η ώρα, κάνω άλλα πράγματα, χαζολογάω δεξιά αριστερά, παριστάνω ότι εργάζομαι, με διαολίζει το αίτημα. Γιατί «εν καιρώ το δέοντι» και όχι τώρα δηλαδή; «Διότι ρε χαλβά», απαντούσε μια φωνή μέσα μου, «όσο και να προσπαθήσεις γέλιο δεν βγάζεις από τον Τσίπρα…»

Και δίκιο είχε. Μπορείς, άμα θέλεις, να αγανακτήσεις με τον πρωθυπουργό. Δικαίωμά σου είναι, δεν θα σε κρίνω. Μπορείς να θεωρήσεις ότι σε πρόδωσε και πούλησε τον αγώνα τον καλό. Θα σε καταλάβω. Δεν ξέρω αν θα σου δώσω δίκιο, αλλά θα σε κατανοήσω. Μπορείς να τα πάρεις στο κρανίο με τους ερασιτεχνισμούς στις διαπραγματεύσεις που μας φέρανε στο παρά τσακ του μπανταμπίνγκ. Θα σε νιώσω και θα σου κρατήσω το χέρι άμα θες. Αλλά μη μου πεις ότι ξεκαρδίστηκες έστω και μία φορά με τον Τσίπρα. Γιατί θα μου πεις ψέματα.

Δεν είναι ο μόνος βεβαίως. Από την πρωθυπουργία του Ανδρέα Παπανδρέου έχει να σκάσει κάπως το χειλάκι μας. Από την Τρίτη πρωθυπουργία του, αν θέλω να είμαι ακριβής, από τότε που είχε κάθε μέρα εμποροπανήγυρη και λαϊκό τσα τσα  το Μαξίμου και το παρδαλό κατσίκι είχε αντικαταστήσει το σταυρό στη σημαία. Εκείνες ήταν εποχές για κωμωδία και σάτιρα. Με Τουρλουμούση μέσα, με Βλαχοπούλου, με παπά υπεργάτουλα, με μάγους και ξεματιάστρες, με πολιτικούς συντάκτες περιωπής να τρέχουν στη Νίτσα Σαπουντζή και να μεταφέρουν φορέματα στη ροζ βίλα της Εκάλης. Για δειγματισμό που έλεγε και η γιαγιά μου η μοδίστρα…

Και από αυτές τις ομορφιές της πλάσης, από αυτόν τον ορυμαγδό, από τη χαρά του γελοιογράφου και του Δελφινάριου, πού πέσαμε; Στον Κινέζο! Στον Κώστα Σημίτη που ήταν πιο στεγνός κι από γαλέτα στρατιωτική, πιο ατσαλάκωτος κι από σιδερένια σεντόνια. Εντάξει, το ομολογώ, κάπως γέλασα με εκείνο το αλησμόνητο «μακέτο» και κάτι ψιλολόγια σαρδαμέικα αλλά τι να το κάνεις; Μιλάμε για σταγόνα σταγόνα, τη στιγμή που ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας μας είχε συνηθίσει σε καταρράκτες γέλιου.

Ούτε στη συνέχεια είχε κάτι άξιο λόγου, αλήθειες να λέμε. Πάρεξ κι αν την έβρισκες καφριλέ με το ποδοσφαιρικό ατύχημα του Καραμανλή ή το ποδηλατικό συμβάν του Γιώργου Παπανδρέου, μιλάμε για ξέρα και άπνοια. Κάτι βοήθησε ο Σαμαράς με τα κολλήματα περί Μεγάλου Αλεξάνδρου και τις εθνικιστικές εκρήξεις του, αλλά πόσο μαλλί να δώσει πια ένα πρόβατο; Τζίφος σας λέω και φτώχεια καταραμένη. Και διόλου τυχαίο δεν είναι…

Πώς να είναι τυχαίο δηλαδή, όταν σε όλους τους πρωθυπουργούς έχει υψωθεί ένα πανύψηλο τοίχος προστασίας; Ούτε μια κουβέντα δεν λένε που να μην έχει μελετηθεί προηγουμένως, ούτε μια φράση αυθόρμητη δεν μοιάζει να βγαίνει απ’ το στόμα τους. Κάτι σαρδαμάκια, το είπαμε, κάτι αγγλικούρες, κάτι μισόλογα, δεν φτάνουν αυτά ούτε για μειδίαμα όχι για να κυλιστείς στο πάτωμα από τα γέλια. Κι έτσι θα πάει βεβαίως. Έτσι θα συνεχιστεί το στόρι από εδώ και πέρα. Αχ, που είναι οι μέρες οι υπέροχες  που ανηφόριζε την Κηφισίας ο Σταύρος Ξαρχάκος για να κάνει μαθήματα πιάνου στην πρώτη κυρία…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο