Όταν έπεσε το τείχος

Όταν έπεσε το τείχος

Παρολίγον ελπίδες και ακυρωμένα όνειρα του Νοέμβρη

Όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου δούλευα στο 902 Αριστερά στα FM. Είχα πάρει μεταγραφή από τον Top FM του ΔΟΛ, που ήταν η πρώτη μου δημοσιογραφική δουλειά. Η πρώτη μου κανονική, ας πούμε, με ένσημα και μισθό και ωράριο και τέτοια ωραία. Αλλά με χαλάγανε κάποια πράγματα και κάποιοι άνθρωποι, αρχαία ιστορία τώρα, τα πήρα κρανίο, άκουσα ότι άνοιγε ο 902, έμαθα ότι ήταν νορμάλ σταθμός κι όχι σταλινάδικο, μίλησα, συμφώνησα, τα μάζεψα και πήγα Περισσό. Κι έκατσα πάνω στην κέντα!

Διότι γίνανε δύο εκλογικές αναμετρήσεις μέσα στη χρονιά, μέσα στο 1989 και ρούφηξε αυγό ο Συνασπισμός της Αριστεράς. Ιδίως στη δεύτερη, όπου έχασε πάνω από δύο τοις εκατό της δύναμής του και ήταν όλοι σαν κλαμένοι στο στούντιο μέσα και τους πιάσανε νευρικά γέλια όταν τους πήγα την είδηση από τις εκλογές που είχε την ίδια μέρα στη Βραζιλία και διάβασαν το όνομα του υποψηφίου Λιονέλ Μπριζόλα. Άμα έχεις δαγκώσει την πιπεριά…

Αλλά εκεί που χάθηκε εντελώς η μπάλα ήταν τέσσερεις μέρες αργότερα όταν έπεσε το τείχος. Όταν ξεκίνησε το ντόμινο των αλλαγών και των μεταμορφώσεων στην Ανατολική Ευρώπη, που κατέληξε στις ομορφιές τις σημερινές με την Ουκρανία να φλέγεται και τις χώρες της Βαλτικής να τιμούν τα τάγματα θανάτου των Γερμανών εισβολέων. Και την Ουγγαρία να τιμάει το τείχος του Βερολίνου, σηκώνοντας δικό της τείχος ύψους τριών μέτρων συν συρματόπλεγμα. Ζήτω η Ευρώπη των λαών, που λέγαμε κι εμείς οι νεολαίοι του ΚΚΕ εσωτερικού.

Στο οποίο ΚΚΕ εσωτερικού είχαμε μύρια όσα ντεφό, αλλά είχαμε και μερικά καλά, να το λέμε. Ένα εξ αυτών ήταν και η ακλόνητη πίστη ότι τα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, τα καθεστώτα του «υπαρκτού», δεν είχαν καμία σχέση με σοσιαλισμό και Μαρξ. Ούτε με τη δικτατορία του προλεταριάτου είχαν σχέση, καθώς δεν κυβερνούσαν οι εργάτες αλλά κουμάντο έκανε μια κάστα γραφειοκρατών που παρίσταναν τους αριστερούς. Οπότε δεν πέσαμε απ’ τα σύννεφα, ούτε εγώ ούτε οι παλιοί μου σύντροφοι.

Στον 902 ωστόσο, ήταν σαν να πλάκωσαν τα ζόμπι. Έβλεπες ανθρώπους με άδειο βλέμμα, με σκυμμένο το κεφάλι, με κλαμένα μάτια, να μην ξέρουν κατά που να στραφούν. Και να αναρωτιούνται τι συμφορά ήταν αυτή που τους είχε βρει, ποιος μετεωρίτης είχε πέσει στο κεφάλι τους. Τότε άκουσα και την ιστορία για καλό συνάδελφο που την άλλη μέρα από την πτώση του βερολινέζικου τείχους έβγαλε στο δρόμο όλη την λενινιστική του βιβλιοθήκη και την πέταξε στα σκουπίδια. Εντυπωσιακό ως χειρονομία, αναμφιβόλως, και ενδεικτικό πανικού. Αναρωτιέμαι αν τα ξαναγέμισε τα ράφια με τόμους των εκδόσεων Γεωργιάδη…

Τέτοια σουξέ το τείχος. Τέτοιος πόνος. Και αμηχανία και τρόμος εμπρός στο αύριο. Πού ήρθε χωρίς να ρωτήσει κανέναν και ισοπέδωσε το παρελθόν σαν να ήταν μαντρότοιχος φτιαγμένος από τραπουλόχαρτα. Για να μας προκύψει μια Ενωμένη Ευρώπη λαμπερή και απαστράπτουσα, με Σέγκεν, με θεσμούς με ευρώπουλα. Ένα παραμύθι λουξ, που κράτησε λιγότερο κι από το τείχος του Βερολίνου. Και τελειώνει πια όχι με τους κρότους των σφυριών αλλά με τους λυγμούς των προσφύγων. Αντίο τείχος του Βερολίνου, αντίο Γηραιά Ήπειρος, αντίο Ευρώπη των λαών, καλημέρα θλίψη.
Υ.Γ. 1: Αν ήταν να πέσει το τείχος στο Βερολίνο για να βγει βουλευτής ο Μιχελογιαννάκης
Υ.Γ. 2: Ως την ώρα που θα μιλήσει ο Τζίμης Πανούσης, δεν έχω να κάνω κανένα σχόλιο.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο