Η λύσσα της δημοσιότητας

Η λύσσα της δημοσιότητας

Το καταραμένο visibility ως ασθένεια των ημερών

Η λύσσα για δημοσιότητα, μου θυμίζει κάπως εκείνη τη σκηνή από το «Scret Policeman’s Ball» των Μonty Python. Μου φέρνει στο μυαλό το σκετσάκι με τους τέσσερις τύπους απ’ το Γιορκσάιρ. Που είναι πλούσιοι, που είναι φραγκάτοι και αναπολούν τις μέρες εκείνες που τους κοπάναγε αλύπητα η φτώχεια. Παραμύθι φούρναρης κι έτσι, με τον καθένα να ξεστομίζει ολοένα και μεγαλύτερα ψέματα και να χοντραίνει διαρκώς η δουλειά. Χωρίς έλεος, άνευ αιδούς.

Ο πρώτος δήλωνε ότι μένανε με την οικογένειά του σε μια καλύβα με τσίγκινη οροφή στην άκρη του κόσμου. «Είχατε καλύβα ρε τυχεράκηδες;», ρώταγε ο δεύτερος, για να συμπληρώσει «εμείς μέναμε 26 άτομα σε ένα δωμάτιο, χωρίς έπιπλα, χωρίς πάτωμα καν». Κι από εκεί και πέρα χάνεται η μπάλα! Μέναμε σε διάδρομο, μέναμε σε ντεπόζιτο νερού, μέναμε σε μια τρύπα στον αυτοκινητόδρομο, μέναμε σε μια λίμνη, μέναμε 150 άτομα σε ένα κουτί παπουτσιών, ώσπου φτάνει η κορυφή: Μέναμε σε μια διπλωμένη εφημερίδα, μέσα σ’ ένα βόθρο!

Βεβαίως τα λένε πιο καλά απ’ ό,τι τα γράφω εγώ και φυσικά άλλο πράγμα είναι να βλέπεις τους Monty Python και άλλο να διαβάζεις την οθόνη του κομπιούτερ. Αλλά, υποθέτω, ότι την γενικά ιδέα την λαμβάνετε. Και θα με κατανοήσετε όταν υποστηρίζω πως όλο αυτό το πανηγύρι της παραφουσκωμένης παπάρας ταιριάζει άψογα σε μια σύγχρονη ασθένεια. Σε μια επιδημία που χαλάει κόσμο και απειλεί την ψυχική ισορροπία πλείστων όσων συμπατριωτών μας.

Δεν θα την πω μανία, δεν θα την πω ψύχωση, δεν θα την πω παράνοια. Πρώτον διότι δεν παριστάνω τον ειδικό και δεύτερον γιατί δεν είναι ώρα να με κάνει ρομπίτσα κλαρωτή καμιά Τσαλίκογλου. Εχω την εντύπωση ωστόσο ότι μπορούμε να καταλήξουμε σε έναν ορισμό που θα περιγράφει το φαινόμενο. Και αυτός ο ορισμός δεν μπορεί να είναι άλλος από τη λύσσα για δημοσιότητα. Για προβολή, για φήμη, για αυτό το καταραμένο το visibility που έχει φάει κόσμο και κοσμάκη.

Το visibility της συμφοράς. Που υποτίθεται πως δεν σε νοιάζει τι λέει ο άλλος για σένα, αρκεί να γράφει σωστά το όνομά σου. Το οποίον έχει μια λογική, όταν το αντίβαρο είναι ισχυρό. Να σε βρίζει δηλαδή η μισή χώρα, αλλά η άλλη μισή να σε στηρίζει. Άμα γύρει ωστόσο η παλάντζα και εννιά στους δέκα απαιτούν την κεφαλή σου επί πίνακι, τότε καλόν είναι να το ξεχάσουν το ονοματάκι σου για λίγο και να χαθείς από προσώπου γης…

Άντε πες το αυτό στους λυσσασμένους και στις λυσσασμένες της δημοσιότητας! Που κάθε μέρα αυξάνεται η λύσσα τους, κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι, κάθε βράδυ απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη δόση. Σαν κάτι αρρωστάκια της Μερέντας ένα πράγμα που ξεκινούν από μια κουταλιά έτσι για το yolo και καταλήγουν στο δίλιτρο το επαγγελματικό της κρεπερί για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Και είναι έτοιμοι, είναι έτοιμες να κάνουν τα πάντα για ολίγη παραπάνω δημοσιότητα. Να δηλώσουν τα πάντα. Βλέπε την παράγκα στη μέση του πουθενά που μεταμορφώνεται σε διπλωμένη εφημερίδα στη μέση του βόθρου.

Μόνο που εδώ δεν είναι Monty Python. Εδώ είναι ζωή κι εδώ είναι άνθρωποι με αίμα και κόκκαλα. Είμαστε όλοι και όλες μας που αναρωτιόμαστε ως που θα φτάσει αυτό το πάρτι της αυτοϊκανοποίησης. Και καλά να μείνει στη σφαίρα της μπούρδας και της σπερμολογίας. Άμα αποφασίσει ο άλλος να γίνει Joker, πως διάολο γλυτώνεις ύστερα από τα βόλια;




 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο