Το σόλο του Ομπάμα

Το σόλο του Ομπάμα

Ένα ένα και με το μαλακό τα κλείνει τα μέτωπα ο πρόεδρος

Διάβαζα προ ημερών την New York Post στο δίκτυο κι έπεσε το μάτι μου στο άρθρο γνώμης του φύλλου. Αυτό που αποκαλούν editorial στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού και λίγο ως πολύ εκφράζει την άποψη της εφημερίδας. Έγραφε λοιπόν εκεί επί λέξει: «Άμα δεν μπορείς να ηγηθείς, παραιτήσου!».  Στον Ομπάμα αναφερόταν φυσικά, με αφορμή (αν χρειάζονται αφορμή οι κωλοφυλάδες του Μέρντοχ…) την κατάσταση στην Συρία. Και το γεγονός ότι ο πρόεδρος δεν στέλνει τα στρατά, δεν σηκώνει το αεροπορείο, δεν βρέχει μπόμπες. Για να καταστρέψει την ISIS, να συντρίψει τον Άσαντ, να σώσει τους Κούρδους, να κάνει κάτι ρε παιδάκι μου. Ναι, μάλιστα, τωόντι, σε τέτοια απελπισία έφτασε το στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο στην Αμερική…

Αυτό ακριβώς το κατεστημένο που είχε ονοματίσει ο συγχωρεμένος ο Αϊζενχάουερ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς τον αμερικάνικο λαό. Όταν είπε «αντίο» στον Λευκό Οίκο και αποφάσισε να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, δίχως φόβο και πάθος. Κι έκανε λόγο για ένα στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο υπό ανάδυση, που θα μπορούσε να αποκτήσει καταστροφικές υπερδυνάμεις μέσα στη δημοκρατία των ΗΠΑ και να επηρεάσει αρνητικά το βιοτικό επίπεδο και τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών. Βλέπε το στόρι με τον Ρόνυ Ρήγκαν τριάντα χρόνια αργότερα και την πύρρειο νίκη επί της Σοβιετικής Ενώσεως. Τα ρίξανε τα κουμμούνια, βεβαίως, αλλά δεν ήταν λίγες και οι συνέπειες για την Αμερική. Με σημαντικότερη αυτών, την απόλυτη κυριαρχία του military industrial complex. Του στρατιωτικοβιομηχανικού κατεστημένου, που έκανε τα κουμάντα και λογαριασμό δεν έδινε πουθενά.

Ως την ώρα που ήρθε ο Ομπάμα κι άρχισε να βάζει σε μια τάξη το μαγαζί. Με μπαλώματα στην πρώτη τετραετία του και κινήσεις αποφασιστικές τα τελευταία χρόνια. Μετρείστε πρωτοβουλίες και νίκες μέσα στο 2015: Έκλεισε το μέτωπο της Τεχεράνης (παρά τις φωνές του Ισραήλ), έκλεισε το μέτωπο της Αβάνας (παρά τις φωνές του κουβανικού λόμπι), έκλεισε το μέτωπο της Ουκρανίας (κάνοντας ένα διακριτικό αλλά ιδιαιτέρως σημαντικό δωράκι στον Πούτιν), έκλεισε το ντιλ με το Βατικανό (υποδεχόμενος τον Πάπα ως δεύτερο πλανητάρχη),  έτριψε τη μούρη της Μέρκελ με το σκάνδαλο Φολκβάγκεν (απαράμιλλο timing, αναμφιβόλως) και χθες έκλεισε και το κεφάλαιο Τσάβες στη Βενεζουέλα δίχως να ανοίξει μύτη. Χωρίς να κάνει ήρωα τον Μαδούρο, όπως είχε κάνει το κτήνος ο Κίσινγκερ ήρωα τον Αλιέντε. Με υπομονή, επιμονή και εκλογές. Δεν λέω ότι μου αρέσει, αλλά οφείλεις να αναγνωρίσεις τις στρατηγικές ικανότητες του ανδρός.

Και να τα πας καλά μαζί του, τώρα που έχει αποφασίσει να πατήσει όλα τα κουμπιά. Όπως τα πάμε εμείς καλά αυτόν τον καιρό και τα κάνουμε τα χατίρια του Λευκού Οίκου. Με αποτέλεσμα να μας βρίζει η Die Welt και να εισπράττει δισμύρια ο Ερντογάν που είναι όλο χαρούλες με το Βερολίνο. Τέτοια πονταρίσματα στο Αιγαίο κυρίες και κύριοι και θα δούμε εν καιρώ ποια απ’ τις δύο πλευρές είχε το καλό το χαρτί και ποια υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της. Προσωπικώς, με τέτοια ρέντα του Μπαράκ δεν θα στοιχημάτιζα ούτε πενηνταράκι εναντίον του…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο