Ο φελλός και η Ευρώπη

Ο φελλός και η Ευρώπη

Το τέλος της Ευρώπης δεν προαναγγέλθηκε απ’ το κύμα των προσφύγων. Το τέλος της Ευρώπης δεν προαναγγέλθηκε από τις αιματηρές επιθέσεις στο Παρίσι. Το τέλος της Ευρώπης δεν προαναγγέλθηκε από την εκλογική νίκη της Λεπέν. Ούτε καν από τον θάνατο του παντοτινού τσάμπιον της Χέλμουτ Σμιτ ή την παρανοϊκή λύσσα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Το τέλος της Ευρώπης, το προανήγγειλε ένας φελλός

Μάλιστα ένας φελλός, καλά το διαβάσατε. Ένας φελλός με κινέζικα ιδεογράμματα πάνω του, που εμφανίστηκε σε διαφημιστικές καταχωρήσεις ανά τη Βρετανία. Κι έγραφε από κάτω του τα εξής:

«Είναι άραγε το Πεκίνο το νέο Μπορντό;» Και λίγο πιο κάτω πρόσθετε:

«Είμαστε έμποροι κρασιού, δεν είμαστε σνομπάρες που απλώς προσπαθούν να δοκιμάσουν όλα τα καινούρια. Οπότε με περηφάνια σας ανακοινώνουμε ότι είμαστε η πρώτη επιχείρηση στη Βρετανία που στοκάρει κινέζικο κρασί σε μόνιμη βάση. Για μας, δεν μετράει αν ένα κρασί προέρχεται από την Κίνα, τον Λίβανο ή την Γαλλία. Για εμάς αυτό που μετράει είναι περνάει το κρασί ένα απλό τεστ: “Αξίζει να το πιείς;”» 

Υπογραφή “Berry Bros & Rudd, 3 St. James street, London, Wine & Spirit Merchants”. Τίποτα περισσότερο. Μερικές φράσεις, ένας φελλός και οι τριγμοί δεν είναι πια και τόσο μακρινοί. Αντιθέτως, μοιάζουν με τις σκηνές των καρτούν, που πρώτα ακούς ένα μικρό θόρυβο, ένα τόσο δα τσικ, κι ύστερα γίνονται όλα γης μαδιάμ εντός ολίγων δευτερολέπτων. Χαμός, κουρνιαχτός, οδυρμός. Σε αντίθεση με τα καρτούν ωστόσο, όπου πέφτει το αμόνι πάνω στην κεφάλα του κογιότ και τα βλέπει όλα το κογιότ κωλυόμενα αλλά αμέσως συνέρχεται και ξαναρχίζει να κυνηγάει το μπιπ-μπιπ, εδώ έχω την εντύπωση ότι η γηραιά ήπειρος θα αργήσει να συνέλθει από τη φάπα. Για να μην πω ότι θα έρθει το τέλος της… 

«Είσαι υπερβολικός Ξανθάκη», νομίζω ότι μου λέει εκείνος ακριβώς ο συμμαθητής από το δημοτικό που δεν σταμάταγε να ρουφάει τη μύτη του. «Από μια εισαγωγή κινέζικου κρασιού θα κινδυνεύσει η ίδια η ουσία της Ευρώπης; Από έναν φελλό, άντε μερικές χιλιάδες φελλούς;»  

Ναι, θα απαντήσω εγώ ευθαρσώς, από έναν φελλό κινέζικο! Και θα θυμίσω όλα όσα διαβάζαμε πριν από μερικά χρόνια για τα εκατομμύρια στρέμματα που φύτευαν με αμπέλια οι Κινέζοι και τα ευρωπαϊκά σατώ που επένδυαν εκεί. Ακόμη και ελληνικοί οίκοι αν δεν κάνω λάθος, από τους φημισμένους όχι τίποτις αθερινόπουλα, διαφήμιζαν την επέλασή τους στην Κίνα και το πώς θα κατακτήσουν την Ανατολή οι ημεδαπές ποικιλίες. Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα. Δεν πήγαμε μόνο εμείς στην Κίνα, αλλά έρχεται και η Κίνα σ’ εμάς. Κι αν το κρασί της πίνεται (γιατί να μην πίνεται;), πώς ακριβώς θα αντιμετωπίσει το Μπορντό την επέλαση του Πεκίνου; 

Δεν είναι μόνο το κρασάκι φυσικά, είναι μια συνολικότερη στροφή των Κινέζων στην απόλαυση των καταναλωτικών αγαθών. Όπως προστάζει πλέον αυτό το παράδοξο μίγμα άγριου καπιταλισμού και σχεδιασμένης οικονομίας, οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας θα αρχίσουν να εξυπηρετούν εκτός από τις εξαγωγές και την εσωτερική αγορά. Το οποίον σημαίνει ότι μια σειρά από προϊόντα που ως τώρα τα εισήγαγαν οι Κινέζοι από εδώ και στο εξής θα τα φτιάχνουν μόνοι τους.

Και ρωτάω εγώ: πώς θα αντιμετωπίσει ο μικρομεσαίος παραγωγός του Μπορντό το ψαλίδισμα των εξαγωγών του και τη μείωση των εισπράξεων; Και λίγο πιο μετά: πώς θα αντιμετωπίσει ο απολύτως προσανατολισμένος στις εξαγωγές Γερμανός το «ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε άλλα», που θα του πει ο Κινέζος; Ήδη σκάνε μύτη ψίθυροι για τεράστιες ποσότητες αδιάθετων εξαγώγιμων αγαθών, που σαπίζουν και σκουριάζουν στις γερμανικές αποθήκες. Για το καλό όλων (ακόμη και του Σόϊμπλε…) εύχομαι να παραμείνουν ψίθυροι και μόνο.  

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο