Σύμφωνο Επιβίωσης

Σύμφωνο Επιβίωσης

Μια φωτεινή μέρα για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της

Κορίτσια κι αγόρια, σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για την πατρίδα. Σήμερα είναι η μέρα όπου χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες και συμπατριώτισσές μας, σταματούν να είναι πολίτες δευτέρας κατηγορίας. Σήμερα επιτέλους αποκτούν ίσα δικαιώματα με όλους τους υπόλοιπους Έλληνες και όλες τις υπόλοιπες Ελληνίδες. Σήμερα ψηφίζεται στην ολομέλεια της Βουλής το Σύμφωνο Συμβίωσης. Ή μάλλον, για να πω και μια δημοσιογραφική εξυπνάδα, το Σύμφωνο Επιβίωσης για χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας. Τελεία. Τελεία και παύλα. Και δεν πα’ να τις βαράει πένθιμα τις καμπάνες ο Αμβρόσιος. Το πολύ πολύ να νομίσουν τίποτα περαστικοί ότι κουζουλάθηκε ο Μητροπολίτης και νομίζει ότι είναι Πάσχα αντί για Χριστούγεννα!

Στο κάτω κάτω της γραφής δεν έχει εντελώς διευκρινισθεί σε ποιόν Θεό πιστεύει ο Μητροπολίτης. Στον Θεό της εκδίκησης που συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη ή στον Θεό του αγάπης που φιγουράρει στην Καινή Διαθήκη; Από τον πρώτο ξεκίνησε αρχικώς και όταν τον έπνιξε το τσουνάμι των αντιδράσεων, αποφάσισε να ρίξει λίγο νερό στο κρασί του. Και να θυμηθεί ότι το «αγαπάτε αλλήλους» δεν αφορά μόνο σε όσους γουστάρουμε και συμφωνούμε και πιστεύουμε αλλά και στους άλλους, τους αντιπαθητικούς, τους μυστήριους, τους προβληματικούς. Αυτούς που δεν είναι σαν εμάς. Τους διαφορετικούς…

Έχει ένα νόημα η επιμονή στη διαφορετικότητα, θα το βρούμε μπροστά μας το έργο. Βλέπε και το σχετικό παραλήρημα αθρογράφου σε κυριακάτικη εφημερίδα, όπου σημείωνε, μεταξύ άλλων, τα εξής:


«Και όσο εξακολουθούν να λειτουργούν σε παρανομία, τόσο περισσότερο μάχονται και πεισμώνουν υπέρ των δικαιωμάτων τους. Έτσι, φτάσαμε στο εξωφρενικό σημείο να εκλαμβάνεται η ομοφυλοφιλία ως πρωτοπορία ενός σύγχρονου αντάρτικου εναντίον του συστήματος. Έλεος! Με τη φόρα που έχουν πάρει σε λίγο θα μας πουν ότι όποιος δεν είναι ομοφυλόφιλος είναι λεπρός. Ρε ουστ από εδώ!»


Τόσο καλά, τόσο γλαφυρά. Για την έννοια της διαφορετικότητας και τις παραφυάδες της ο λόγος. Όπου ο αρθρογράφος εξανέστη, με αυτούς τους αλητήριους της LGBTQ κοινότητας που μας πρήξανε τόσες μέρες και αποφάσισε να τους βάλει στη θέση τους. Δεν τους ρώτησε μόνο προηγουμένως αν αυτή τη «διαφορετικότητα» που τόσο τον ζαλίζει την επιδίωξαν ή τους επεβλήθη. Αν το θέλανε να βρίσκονται στις παρυφές της κοινωνικής ζωής, να κρύβονται, να ταλαιπωρούνται, να τραβάνε κουπί. Να αντιμετωπίζουν λυσσασμένους συγγενείς, που δεν άφηναν ούτε το πτώμα του αγαπημένου προσώπου να κρυώσει…

Ας τον αφήσουμε όμως τον δόλιο να κολυμπάει στο φαρμάκι. Τον κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, δεν λέω. Για μελλοντική χρήση ωστόσο, όχι σήμερα. Σήμερα τον λησμονούμε. Γιατί σήμερα, η χώρα πάει ένα βήμα μπροστά. Κι ανοίγει την αγκαλιά της για όλους τους πολίτες της. Για όλα τα πλάσματα ενός ευσπλαχνικού και ελεήμονος Θεού.  

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο