Το τέλος της λαϊκής δεξιάς;

Το τέλος της λαϊκής δεξιάς;

Σκέψεις για τη νέα ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης

Η εκλογή του Κυριάκου στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας είναι άλλη μια απόδειξη ότι τα Μνημόνια δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, ρωτάω. Όταν δεν έμεινε τίποτα όρθιο στην κοινωνία, στην οικονομία, στην ελληνική οικογένεια αν θέλετε, θα μπορούσε να λείπει από την εξίσωση η πολιτική; Αυτό βεβαίως δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό. Άλλωστε στον συγκεκριμένο τομέα, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και όχι εκ των προθέσεων…

Για την ώρα πάντως «όλοι αγαπούν τον νικητή», που λένε και οι Αμερικάνοι. Everybody loves a winner, γεγονός που οδηγεί κόσμο και κοσμάκη να τα μπλέκει λίγο τα πράγματα και να βλέπει μέσα από χρωματιστά γυαλιά. Διότι τώρα που τελείωσε ο τοκετός, η μακρά και δύσκολη διαδικασία της γέννας, πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με το μωρό. Τι θα φάει, πώς θα κοιμηθεί, ποιος θα το φροντίσει, πότε θα μιλήσει, πότε θα μπουσουλήσει και πότε θα περπατήσει. Δεν είναι απλό, όσο κι η φαμίλια Μητσοτάκη φημίζεται για τις επιλογές της σε επιτελεία και στελέχη.

Όπως δεν είναι απλή ιστορία το ιδεολογικό στίγμα που θα χαρίσει στο κόμμα ο νέος πρόεδρος. Επί σαράντα χρόνια τώρα η Νέα Δημοκρατία (υποτίθεται ότι) εκφράζει αυτό που μάθαμε να αποκαλούμε «λαϊκή δεξιά». Έτσι το όρισε ο εθνάρχης Καραμανλής, έτσι το επέβαλε και έτσι το παρέλαβαν και το διατήρησαν οι διάδοχοί του. Όπου «λαϊκή δεξιά» είναι γενικές γραμμές η στήριξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και η πίστη στις δυνάμεις της αγοράς, χωρίς ωστόσο να ξηλωθεί εντελώς το κράτος και δίχως να καταργηθούν κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες προστασίας των πιο αδύναμων πολιτών. Κοινώς δίνουμε τα πολλά στους πλούσιους, αλλά φροντίζουμε να μην ξεφτιλιστούν εντελώς οι φτωχοί.

Πράγμα το οποίο δεν συνάδει και τόσο με την ιδεολογία του Θατσερισμού. Του νεοφιλελευθερισμού αν προτιμάτε που (και πάλι υποτίθεται ότι) εκπροσωπεί ο Κυριάκος. Η Μάγκυ, βλέπετε, και οι συνοδοιπόροι της, προτιμούσαν την τακτική της καμένης γης κι όποιος προλάβει να ανέβει στο τραίνο, πρόλαβε. Οι υπόλοιποι στον βυθό της θάλασσας να κοιμούνται παρεάκι με τα ψάρια. «Αυτό το πράγμα που το λέτε εσείς κοινωνία, δεν υπάρχει», είχε πει η συγχωρεμένη και αναρωτιέμαι αν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος έχει την ίδια άποψη ή θα επιδείξει Μητσοτακέικο πραγματισμό τώρα που ήρθε στα πράγματα. Μη λησμονούμε ότι ο πατήρ του επέζησε και μεγαλούργησε στην πολιτική, ακριβώς επειδή διέθετε ευελιξία και απέφευγε τους ιδεολογικούς δογματισμούς…

Θα τα δούμε όλα αυτά στο εγγύς μέλλον. Κυριακή κοντή γιορτή, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουν 111 μέρες για να δείξει ο Κυριάκος το πραγματικό του πρόσωπο. Κάποια στιγμή, μα έτσι μα αλλιώς, θα τα ανοίξει τα φύλλα. Εκείνο ωστόσο που θα δυσκολευτούμε να δούμε, είτε στο εγγύς είτε στο απώτερο μέλλον, είναι το δόλιο το Ποτάμι. Όταν πιστεύεις τα ίδια με τον Κυριάκο, όταν έχεις την ίδια λογική, την ίδια επιχειρηματολογία και πάνω κάτω την ίδια αντίληψη για το τι μέλλει γενέσθαι, ποιος ο λόγος να ακολουθήσει εσένα ο μέσος ψηφοφόρος και όχι τον Μητσοτάκη; Τι δουλειά έχει να στηρίζει ένα κόμμα που στην καλύτερη περίπτωση θα γίνει junior partner σε κυβέρνηση ευρέως συνασπισμού, όταν μπορεί να ποντάρει σε μια παράταξη που αύριο, μεθαύριο, αντιμεθαύριο έστω, έχει όχι και τόσο άσχημες πιθανότητες να καταλάβει την εξουσία; Όπως λένε και οι Αμερικάνοι: Everybody loves a winner!
 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο