Είναι οι συντάξεις, ηλίθιε

Είναι οι συντάξεις, ηλίθιε

Η τελευταία γραμμή άμυνας της ελληνικής οικογένειας

Δεν ξέρω αν πρόκειται για ένα ακόμη επεισόδιο στον διαρκή πόλεμο ανάμεσα στους ατλαντιστές και στους κεντροευρωπαίους, αλλά αυτή η φημολογία ότι οι θεσμοί απαιτούν δραστικές περικοπές και στις υπάρχουσες συντάξεις δεν ακούγεται και πολύ καλά στ’ αυτιά μου. Όχι γιατί έχω τίποτε να κερδίσω ή να χάσω, επί του προσωπικού. Σιγά τα λάχανα. Αν πέσει όμως και το τελευταίο οχυρό της ελληνικής οικογένειας θα υποφέρει ο τόπος όλος. Θα βγει ο κόσμος στους δρόμους σαν τα ζόμπι και δεν θα ψάχνει πλέον στους κάδους. Θα ψάχνει κεφάλια να κόψει. Κάτι σαν γαλλική επανάσταση ένα πράγμα, σε εκδοχή αλλά γκρεκ.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Έχει πολλά τρωτά το ασφαλιστικό, έχει θέματα, έχει ζητήματα, έχει κι έναν κουβά μεγάλο για μπουκάρουν μερικά παλιόπαιδα του ιδιωτικού τομέα. Να τα λέμε τα ντεφώ, να μην τα κρύβουμε. Να αναγνωρίζουμε ωστόσο και από την άλλη ότι τις τρέχουσες συντάξεις δεν τις πειράζει. Συντάξεις του παππού και της γιαγιάς, απ’ τις οποίες ζούνε σήμερα ολόκληρες φαμίλιες. Παιδιά, εγγόνια ανίψια, ξαδέρφια και προσθέστε κι άλλους στην εξίσωση, χωράνε. Κόσμος που κρέμεται από ένα κατοστάρικο, ένα πενηντάρικο, ένα εικοσάρικο. Για να συντηρηθεί σήμερα, να πληρώσει πέντε λογαριασμούς, να κάνει τρία ψώνια, να εξοφλήσει ένα φροντιστήριο. Για να έχει ένα ελάχιστο έστω δικαίωμα στην ελπίδα, ότι κάτι μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Είτε ο Τσίπρας είναι στο γκουβέρνο, είτε ο Κυριάκος, είτε η Αγία Άννα η Κομνηνή…

Τους κόβεις τη σύνταξη; Τους κόβεις μια γραμμή ζωής που δεν μπορούν να τη βρουν πουθενά αλλού. Δεν περισσεύουνε δουλειές για κανέναν άλλωστε, έχουμε επιστρέψει προ πολλού στην εποχή εκείνη όπου κυνηγάνε ο Έλλην και η Ελληνίς το μεροκάματο με το ντουφέκι. Και στόχο δεν βρίσκουν. Πρέπει να απευθυνθεί κανείς ή καμιά σε δέκα, σε εκατό, σε χίλιες μεριές μπας και του προκύψει κάπως, κάπου, κάποτε μια ευκαιρία. Και στο μεταξύ πρέπει να ζήσει. Να επιζήσει, πάει στο διάολο, με μίνιμουμ προδιαγρφές.

Οπότε είναι οι συντάξεις ηλίθιε, που θα έλεγε και αυτή η αναγεννησιακή μορφή ο Σόιμπλε. Είναι η τελευταία γραμμή άμυνας μιας κοινωνίας που κοιτάει γύρω της και βλέπει ερείπια. Είναι ένα βλέμμα προς ένα μέλλον που ενδέχεται, ίσως, μπορεί να επιφυλάσσει και κάτι άλλο εκτός από πόνο. Είναι η ελπίδα που αρνείται να παραδώσει πνεύμα. Δεν είναι χαρτζιλίκι γαμώ το μπελά μου, δεν είναι πολυτέλεια, είναι υπόθεση επιβίωσης. Και αυτή την ώρα αξίζει να τις υπερασπισθεί κανείς περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Υ.Γ. 1: Όσο για τον Μιχελογιαννάκη και τα καινούρια καμώματά του, δεν εκπλήσσουν ούτε τόσο δα. Μάλλον αναμενόμενα είναι από έναν κοινοβουλευτικό άνδρα υπόδειγμα ανεμοδούρας και σαλταπήδας.
Υ.Γ. 2: Το mail Χαρδούβελη το θυμάται κανείς;


 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο