Τα πικρά δάκρυα της αγροτιάς

Τα πικρά δάκρυα της αγροτιάς

Να δουλεύεις ήλιο με ήλιο και να σπας τη μέση σου

Δεν πρέπει να υπάρχει κοινωνική ομάδα που να έχει υποφέρει περισσότερο στην Ελλάδα από την αγροτιά. Και τη λέω «ομάδα», διότι δεν είναι τάξη όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα κανάλια τόσες μέρες. Οι τάξεις έχουν μια ομοιογένεια που καθορίζεται από την σχετικώς κοινή οικονομική τους κατάσταση. Οι αγρότες, πάλι, είναι ένα τουρλουμπούκι πολυάριθμων αποχρώσεων, με τον ένα να διαθέτει δέκα στρέμματα, δυο ελιές και πέντε κότες και τον άλλο να μην ξέρει που αρχίζει και που τελειώνει η περιουσία του. Όλοι αγρότες, δεν λέω, αλλά τα συμφέροντά τους δεν είναι και τόσο κοινά. Ξανά σε αντίθεση με όσα ακούμε αυτόν τον καιρό από τους φωστήρες των τηλεοπτικών διαύλων. Ας είναι, άλλωστε αύριο, μεθαύριο, το πολύ Δευτέρα ξυπνάμε με πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και όλες οι προσδοκίες τους θα ευοδωθούν.

Είχαμε μείνει όμως στο πόσο έχουν υποφέρει οι αγρότες. Υποθέτω πως άμα διαμένεις στην Αθήνα και σε ζώνει το μπετόν δεν τα πολυκαταλαβαίνεις όλα αυτά. Βλέπεις από μακριά τα χωραφάκια, τα αρνάκια και τα δεντράκια και σε πιάνει μια νοσταλγία για τον απολεσθέντα Παράδεισο, ένα συναίσθημα οικολογικό, μια ανάταση πνεύματος. Πού να ξέρεις βεβαίως τι κουπί έχουν τραβήξει γενεές επί γενεών για να καλλιεργήσουν τη γη και να φροντίσουν τα ζωντανά. Και πόσο ο κόπος τους αντί να καταλήγει στις τσέπες τους, έπαιρνε δρόμο και δρομάκη για τα σεντούκια των τσιφλικάδων. Ρίχτε μια ματιά στην ιστορία, στον ξεσηκωμό του Κιλελέρ και θα με καταλάβετε.

Όχι, ποτέ δεν ήταν εύκολη υπόθεση να δουλεύεις ήλιο με ήλιο. Να τσακίζεις τα χέρια σου και τα πόδια σου, να σπας τη μέση σου, να κόβεσαι και να πρήζεσαι. Όσοι το έχουν δοκιμάσει, την ξέρουν την γλύκα. Μια φορά, στο Γυμνάσιο ακόμη, έκατσα να αρμαθιάσω καπνά κι όταν γύρισα στη μάνα μου ήμουνα μισός άνθρωπος. Χώρια η γλίτσα στις παλάμες και στα δάχτυλά μου που έκανε τρεις μέρες να φύγει. Και σε άλλες περιπτώσεις που έπρεπε να προσφέρω χείρα βοηθείας, στο πρώτο τέταρτο στο πρώτο μισάωρο κόντευα να δω τα ραδίκια ανάποδα. Τα έχει αυτά ο φυσικός κάματος, ο κόπος για όσους και όσες μεγαλώνουν στα γραφεία.

Κάποια στιγμή ωστόσο γύρισε το ζάρι και για τους αγρότες. Μόνο που γύρισε με τρόπο στραβό. Με τη στεγνή δωροδοκία των επιδοτήσεων, που έστησαν ένα μεγάλο πάρτι σε κάμπους και χωριά. Χωρίς κανένα σχέδιο βεβαίως, χωρίς καμιά λογική, πάρτε λεφτά, σκάστε και ψηφίστε μας. Κι επειδή, όπως έγραψα και πιο πάνω, η αγροτιά δεν είναι τάξη αλλά είναι ομάδα, κάποιοι κονομήσανε χοντρά και κάποιοι άλλοι απλώς σταμάτησαν να υποφέρουν. Για όσον καιρό τους το επέτρεψαν, για όσα χρόνια εξυπηρετούσε η ύπαρξή τους το μεγάλο κόλπο. Και στη συνέχεια, άντε γεια. Στην καλύτερη περίπτωση επιστροφή στη μιζέρια, στην χειρότερη απόλυτη εξόντωση για να εξυπηρετηθούν η συγκέντρωση και οι μεγάλες ιδιοκτησίες…

Όλα αυτά φυσικά έχουν ξεκινήσει από καιρό, από πολύ καιρό και η κυβέρνηση τα βρήκε μπροστά της. Όπως βρήκε μπροστά της τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων να ασφαλίζονται και να φορολογούνται οι Έλληνες αγρότες, αντιστοίχως με τους συναδέλφους τους ανά την γηραιά ήπειρο. Η οδός είναι μονόδρομος και γυρισμός δεν υπάρχει. Κι από εδώ και πέρα οι αγρότες έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι στα χέρια τους. Αν επικρατήσουν πνεύματα λογικής όπως εκείνα του μπλόκου στις Μικροθήβες, που παρουσίασε μια λεπτομερή αντιπρόταση στο νομοσχέδιο Κατρούγκαλου, μπορεί να και να φτάσουμε συντόμως σε λύσεις. Αν πάρουν εν τέλει το πάνω χέρι εκείνοι οι τύποι που ξεκινούν τον διάλογο με την απαίτηση «12.000 ευρώ αφορολόγητο σε όποιον δηλώνει αγρότης», πολύ φοβούμαι ότι οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν αλλά το κίνημα δεν θα πάει πολύ μακριά.   
Υ.Γ.: Όχι, τη Μανωλάδα και τις κάθε είδους Μανωλάδες δεν τις ξεχνώ. Ελπίζω να μην κατέβουν και τίποτα τέτοια παλικάρια σήμερα στην Αθήνα.
 
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο