Είμαστε στο «εμείς» όχι στο «εγώ»

Είμαστε στο «εμείς» όχι στο «εγώ»

Όταν οι πρόσφυγες μας φέρνουν πιο κοντά

Θυμάστε εκείνη την παλιά και σχετικώς κιτσάτη διαφημίση; Εκείνη με τις καδένες τις μισοχάι, που έπρεπε ο καθείς κι η καθεμιά να φοράνε αν ήθελαν να έχουν κούτελο στην κοινωνία; Και κατέληγε το σποτάκι, αν δε με απατά η μνήμη μου, με τη φράση κλειδί: «Ο χρυσός μας φέρνει πιο κοντά»! Δεκαετία του εβδομήντα πρέπει να το είδαμε αυτό το πράγμα, άντε να έπαιξε και λίγο στα έιτις. Κι έγινε σλόγκαν για κάποιον καιρό και πέρασε στο συλλογικό ασυνείδητο. Εκεί που εγκαθίσταται αυτές τις μέρες μια καινούρια διαπίστωση: ότι οι πρόσφυγες ενεργοποιούν το ήθος του ελληνικού λαού, ότι του βγάζουν τον καλύτερό του εαυτό, ότι τον ανυψώνουν αντί να τον καταβυθίζουν. Ότι, εν τέλει, οι πρόσφυγες μας φέρνουν πιο κοντά. Μας παίρνουν από το «εγώ» και μας ταξιδεύουν στο «εμείς».

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης το είχε πει πιο γλαφυρά απ’ όλους μας όταν σημείωνε:

«Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός "εγώ" ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς "εγώ"; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει "εγώ"· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε "εμείς". Είμαστε εις το "εμείς" κι όχι εις το "εγώ". Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί

Έτσι είναι παιδιά, στο «εμείς» είμαστε τώρα. Φύγαμε από το «εγώ, εγώ, εγώ» της λαϊφσταϊλιάς και της χιπστεριάς και της διαρκούς εφηβείας και περάσαμε επιτέλους στο «εμείς». Το είδαμε όλες αυτές τις εβδομάδες, το είδαμε όλες αυτές τις μέρες και νύχτες, το είδαμε προχθές στο Σύνταγμα, όταν πήγε ο Έλληνας, όταν πήγε η Ελληνίδα και πρόσφεραν όχι από το περίσσευμά τους αλλά από το υστέρημά τους. Γιατί έχει σημασία πότε βγαίνει αυτό το «εμείς» και καταπλακώνει το «εγώ». Όχι στην εποχή των παχέων αγελάδων, όχι όταν μας τρέχουν τα φράγκα απ’ τα μπατζάκια, όχι από τον Χοσέ και τη μανούλα του. Το «εμείς» αναδύεται τώρα που η χώρα υποφέρει, τώρα που η τσέπη είναι άδεια, τώρα που σε γαμάνε στα τηλεφωνίδια οι εισπρακτικές για να τσιμπολογήσουν τα «οφειλόμενα». Τώρα στα δύσκολα. Γι’ αυτό και μετράει περισσότερο.

Κι άσε τον Φίτσο και τους κάθε λογής Φίτσους αυτού του ντουνιά να μετράνε πενηνταράκια και να τα κάνουν μασούρια. Αν υπάρχει έστω ένας τρόπος, αν υπάρχει έστω ένας δρόμος, αν υπάρχει έστω ένας λόγος για να επιζήσει αυτή τη Ενωμένη Ευρώπη, αυτόν τον τρόπο, αυτόν τον δρόμο, αυτόν τον λόγο τον έδειξαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που βγήκαν μπροστά και πρόσφεραν. Αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες, δίχως κομματικά χρώματα και σημαίες και φανφάρες και συμφέροντα. Για να μάθομεν γνώση, να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί.
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο