Δεξιότερη διολίσθηση…

Δεξιότερη διολίσθηση…

Mια μικρή αλλά όχι και τόσο ασήμαντη αλλαγή στη Βουλή

Πρωί είναι, ταῒζω τα γατιά, φτιάχνω τους καφέδες, ανάβω το θερμοσίφωνο, χαζολογάω λιγάκι (λιγάκι είπα!) στο φουμπού, άιντε να τσεκάρω και το ειδησεογραφικό σύμπαν να δω τι παίζεται. Λοιπόν έχουμε και λέμε, χαρούμενες οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις που ήρθαν οι θεσμοί με καλή διάθεση, χαρούμενες και οι αντικυβερνητικές δυνάμεις επειδή οι θεσμοί θα βάλουν τον Τσίπρα στη θέση του. Νέα φορολογικά μέτρα για μικρομεσαίους, απώλεια Κώστα Κουτσομύτη (εντάξει, respect…), βελτιώνεται ο καιρός, κάτι κάνει ο Ντράγκι για τους δανειολήπτες μπας και τους ανακουφίσει αλλά άμα πιστεύεις τον Ντράγκι είσαι άξιος της μοίρας σου.

Και προσφυγικό βεβαίως. Ταλαιπωρία και βάσανα στην Ειδομένη, ασφυξία στο λιμάνι του Πειραιά. Όμως δεν θέλει κανένας να φύγει, να πάει στα κέντρα φιλοξενίας. Πιστεύουν ακόμη πως είτε οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι είτε οι καπάτσοι δουλέμποροι (αναρωτιέμαι μερικές φορές αν μιλάμε για τα ίδια πρόσωπα…) θα βρουν έναν τρόπο να ανακουφίσουν τον πόνο τους. Καλή τύχη τους εύχομαι, παρότι για την ώρα μόνο τα δόλια τα Ελληνάκια τρέχουν και βοηθάνε. Όχι όλα βέβαια. Έχουμε και παραδείγματα περί του αντιθέτου, όπως κάτι παλικάρια από τη Μάνδρα Λαρίσης, που δεν θέλουν «δολοφόνους» κοντά στα σπίτια τους. Έχουμε και την ιστοσελίδα απ’ την πατρίδα μου που φιλοτέχνησε τον τίτλο: «Παραδόθηκε… “αμαχητί” το Φρούριο Τρικάλων στους Άραβες». Υποθέτω ότι αν ζούσε ο Σαλαδίν, θα κατουριότανε απ’ τη χαρά του!

Τα διαβάζω όλα αυτά, προσπερνώ το κάτι λιγότερο από αστείο και κάτι περισσότερο από θλιβερό εξώφυλλο λαϊφστάιλ περιοδικού με θέμα τους πρόσφυγες, και πάω στο mail μου, εκεί που στέλνω στον εαυτό μου ειδήσεις ανά την ημέρα για να τις αξιοποιήσω «αργότερα». Και πέφτω πάνω σε κάτι το ωραίον! Σε κάτι που πέρασε στο ντούκου, κάτι που πέρασε απαρατήρητο, κάτι που σε άλλες εποχές θα γινόταν έως και πρωτοσέλιδο ενώ τώρα μονοστηλάκι και πολύ του πάει: Την αντικατάσταση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Και μάλιστα την αντικατάστασή του όχι από όποιον κι όποιον αλλά από τον Μάκη Βορίδη.

Θα μπορούσε να το εκλάβει κανείς ως μια παραλλαγή του γνωστού “when the going gets tough, the tough get going”. Όταν ζορίζει το πράγμα δηλαδή, αναλαμβάνουν δράση οι ζόρικοι. Και μπαίνει μπροστά ο Βορίδης, γιατί μας έχουν προκύψει διάφορα θέματα στο χώρο της δικαιοσύνης (κάποια εξ αυτών ψυχαραίικα, αλλά τέλος πάντων) και είναι ανάγκη να είναι τσεκουράτος  ο εκπρόσωπος (ναι, επίτηδες το έγραψα) και δεν γίνεται να πέσουμε αμαχητί και να κάνουμε πίσω. Μάλιστα και καμία αντίρρηση όσον αφορά στη νομική συγκρότηση του ανδρός. Αλλά όσον αφορά στον τσαμπουκά και στη σκληράδα, από πότε δηλαδή μας προέκυψε αρσακειάδα ο Βαγγέλας; Από πότε έγινε το σκυλάκι το κανίς, ο άνθρωπος που δάγκωνε πιο άγρια από μπουλντόγκ; Πλάκα κάνουμε τώρα ή απευθυνόμαστε σε παιδάκια;

Και δεν νομίζω να τη ζήτησε μόνος του την αντικατάσταση ο Μεϊμαράκης. Ούτε ο ίδιος είπε κάτι τέτοιο, ούτε στην ανακοίνωση της αντικατάστασης γράφτηκε κάτι, ούτε από τη Συγγρού διέρρευσε κάποια φημολογία επ’ αυτού. Για στεγνό καθάρισμα μιλάμε, τελεία και παύλα. Για σφουγγάρισμα που νομίζω ότι σε πρώτο επίπεδο έχει να κάνει με την τρέχουσα μάχη στο χώρο της δικαιοσύνης και σε δεύτερο, και απολύτως σημαντικότερο, με την επερχόμενη μάχη στο χώρο του συνεδρίου. Εκεί όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης φιλοδοξεί να κερδίσει όχι απλώς την αρχηγία αλλά την ηγεμονία της Νέας Δημοκρατίας. Και για να το πετύχει αυτό οικοδομεί συμμαχίες με την δεξιά και κάτι παραπάνω από δεξιά πλευρά του κόμματός του…

Πράγμα το οποίον το βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό. Εντάξει, θα μου πείτε, Μητσοτάκης είναι αυτός, τώρα τους χρησιμοποιεί κι αύριο θα τους στείλει κουβά, αλλά όσο να ‘ναι, τούτες τις δύσκολες μέρες σε διατρέχει μια μικρή, μικρούλα, τόση δα ανατριχίλα όταν βλέπεις την πολύ, έξτρα, σούπερ ντούπερ δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας σε ρόλο πρωταγωνιστικό. Δεν ξέρω αν θα κρατήσει για πολύ το σουξέ της, όσο κρατάει όμως κι όσο ανεβαίνουν από παντού οι θερμοκρασίες θα μου επιτρέψετε να αγχώνομαι κάπως. Λίγο, λιγάκι, όσο πατάει η γατούλα που λέγαμε και στην πατρίδα μου. Πριν μας καταλάβουν οι Άραβες, βεβαίως!    

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο