Τα γκραφίτι της οργής

Τα γκραφίτι της οργής

Δουλειά δεν είχε ο Δήμαρχος…

Έχει γεμίσει η κεφάλα μου ανθρώπινο πόνο αυτές τις μέρες. Αίμα στις Βρυξέλλες, ταλαιπωρία στην Ειδομένη, ζόρια στον Πειραιά, μαυρίλα στο Αιγαίο, όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου δυστυχία αντικρίζεις. Και για σας δεν ξέρω, αλλά εμένα αυτό το πράγμα με υπερβαίνει πλέον. Με πνίγει σαν το κύμα, με θάβει σαν την κατολίσθηση, οδηγάω στο δρόμο κι αντί να ακούω μουσική σκέφτομαι τις μανάδες που κλαίνε τα παιδιά τους. Και φοβάμαι, πολύ φοβάμαι μήπως στο τέλος παγώσω, μήπως συνηθίσω, μήπως αναισθητοποιηθώ και την προσπερνάω την καταστροφή όπως προσπερνάμε τα δόλια τα ζωάκια που έχουν πατηθεί στις λεωφόρους. Χωρίς να ρίχνουμε ούτε μια ματιά πίσω μας…

Οπότε θα μου επιτρέψετε για σήμερα να ασχοληθώ με μικροπράγματα. Να αφήσω πίσω μου για λίγο τα μεγάλα και τα σπουδαία και να δω ένα ζήτημα τοπικού βεληνεκούς, περιορισμένης σημασίας, λαϊφσταϊλάδικο. Έτσι για να ξαλεγράρουμε ρε αδερφάκι μου κάπως, να πάρουμε μια ανάσα κι ύστερα να ξαναπιάσουμε το νήμα του ζόφου. Κι επειδή το βρίσκω λίαν προσβλητικό να καταναλώνομαι με μαλακίες όπως η χθεσινή άνοδος του Χρηματιστηρίου Αθηνών (ναι υπάρχει Χρηματιστήριο, ναι οι επενδυτές είναι αισιόδοξοι!), θα απλώσω τα δίχτυα μου στην φρέσκια, φρεσκότατη πρωτοβουλία που αφορά στην πολύπαθη οδό Πανεπιστημίου. με υπογραφή ποιού άλλου, του κοσμαγάπητου δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη.

Πριν προχωρήσω στο παρασύνθημα, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το μεγάλο μου χόμπι σε αυτή τη ζωή είναι η φωτογράφηση των απανταχού γκραφίτι. Προσωπικώς πιστεύω ότι είναι η φωνή της πόλης και πρέπει να σα πω ότι δεν είμαι ο μοναδικός που συμμερίζεται αυτή την άποψη. Βλέπε το mail που έλαβα από μια γνωστή μου στο κυβερνοδιάστημα. Κι έλεγε αυτό το mail τα εξής:

«Δουλεύω στη Βιβλιοθήκη της τάδε Σχολής. Στον κατάλογο αποφασίσαμε να βάλουμε ένα σήμα για τις θεματικές μας ενότητες που να έχει σχέση με τη γραφή. Για παράδειγμα μία πινακίδα Γραμμικής Α' για τα προϊστορικά, μία επιγραφή για τα κλασικά κ.ο.κ. Για τα νεότερα σκεφτήκαμε ένα γκράφιτι. Και στο μυαλό μου ήρθαν οι δικές σας αναρτήσεις. Σας ευχαριστώ πολύ.»

Το «τάδε» στο ανωτέρω σημείωμα το έβαλα εγώ, για να μην λέει κανάς κολλημένος ότι διαφημίζω είτε αυτούς είτε τον εαυτό μου. Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, την ώρα που ετοίμαζα να τους στείλω το συγκεκριμένο γκραφίτι που θέλανε, έπεσε το μάτι μου σε ένα ρεπορτάζ της «Καθημερινής». Ένα στόρι με τίτλο «Ελάτε να καθαρίσουμε την Πανεπιστημίου», όπου, μεταξύ άλλων, σημείωνε:

«Ο δήμος εγκαινιάζει το πρόγραμμα “Ένας για όλους και όλοι για έναν”, με αφετηρία και κορμό την οδό Πανεπιστημίου και με γενική φιλοσοφία μια ρεαλιστική προστασία της πόλης σε συνεργασία με τους πολίτες. Συνεργεία του δήμου καθάρισαν ήδη τον εξωτερικό τοίχο του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού, αλλά το ενδιαφέρον εστιάζεται στη συνεργασία δήμου, φορέων, επιχειρηματιών και ιδιωτών στην οδό Πανεπιστημίου, που, ως δρόμος υψηλού συμβολισμού, προσφέρεται ως “αστικό εργαστήρι” για τις συνέργειες που ελπίζεται ότι θα ευοδωθούν.»

Στο άρθρο μάλιστα παρατίθεντο και τιμές για τον καθαρισμό κάθε επιφάνειας, 20 ευρώ το τετραγωνικό το μαρμαράκι, 15 το μπετό, 6 ευρώ για πλαστικό ή γυαλί και πάει λέγοντας. Βάλε και επίστρωση με αντιγκραφιτικό υλικό άλλα 7 ευρώ το μέτρο, όλα κομπλέ. Και για να μην νομίζετε ότι δεν υπάρχει ιδεολογικό υπόβαθρο στην όλη προσπάθεια, ορίστε και η άποψη της αντιδημάρχου Αμαλίας Ζέπου:

«Η αφαίρεση των γκράφιτι στην Αθήνα που αναλαμβάνει ο δήμος είναι, πέραν της συζήτησης περί τέχνης του δρόμου, και καλλιτεχνικής αστικής παρέμβασης.»

Και κάθομαι τώρα εγώ και σκέπτομαι με το φτωχό μου το μυαλό: Μια οδό Σταδίου την έχει δει ποτέ του ο δήμαρχος; Έχει περάσει από εκεί καμιά φορά όπως φεύγει απ’ το δημαρχείο για να πάει στο σπιτάκι του στο Χαλάνδρι; Αν δεν του ‘τυχε, ανθρώπινα είναι αυτά, να τον πληροφορήσω ότι είναι η πρώτη παράλληλος της Πανεπιστημίου, αριστερά όπως κατεβαίνουμε προς Ομόνοια. Και είναι σε κατάσταση φριχτή, χειρότερα δεν γίνεται. Τέτοια εξωφρενική παρακμή, δεν έχει ζήσει άλλος κεντρικός δρόμος της Αθήνας. Σκουπίδια, βρωμιές, χειμαδιό, συν η εσάνς των ούρων που σκεπάζει τα πάντα…

Αλλά δεν είναι η Πανεπιστημίου. Δεν είναι αυτό το χρυσόμαλλο δέρας τη αστικής παρέμβασης, που διεγείρει τους σιελογόνους αδένες κάθε χαῒστα. Και ξαναγυρνάει στα υγρά όνειρά του και στις ονειρώξεις των developers κάθε τρεις και λίγο. Δεν τους πέρασε με τα μεγαλεία της πεζοδρόμησης, δεν τους πέρασε με τα βουλεβάρτα, δεν τους πέρασε με την ποδηλατική μαγεία κι επιστρέφουν τώρα για να επιβάλλουν τον νόμο και την τάξη με τα γκραφίτι. Σε μια καθαρόαιμη πρωτοβουλία βιτρίνας, σε ένα ταρατατζούμ κενό περιεχομένου, σε ένα ακόμη κλείσιμο ματιού προς τα αντανακλαστικά του φόβου και της ταραχής. Θα μπορούσα να το βρω έως και αστείο, αν δεν ήταν τόσο ακαταμάχητα μπανάλ…    

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο