Κάθε μέρα εκλογές

Κάθε μέρα εκλογές

Όταν η Νέα Δημοκρατία χάνει εντελώς το μέτρο

Κατά κάποιο τρόπο το στόρι με τον Κυριάκο και τις εκλογές μου θυμίζει τον πρόεδρο Μπους. Τον μπαμπά Μπους, που διετέλεσε πλανητάρχης από το 1988 ως το 1992 κι έμεινε στην ιστορία ως “one term president”. Ως πρόεδρος δηλαδή με μία θητεία αντί για δύο, πράγμα το οποίον στην Αμερική είναι μαύρο σημάδι στο κατά τα’ άλλα ένδοξο βιογραφικό σου. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό το ντεφώ του Τζωρτζ Μπους, ήταν και ο παράγων «φλώρος». Έτσι τον ανεβάζανε, έτσι τον κατεβάζανε σε όλη του τη ζωή κι ας είχε πολεμήσει στον Δεύτερο Παγκόσμιο κι ας είχε διοικήσει ολόκληρη CIA. Και προσπαθώντας να ξεφορτωθεί τις κατηγορίες περί φλωριάς, τα ‘κανε χειρότερα ο κύριος πρόεδρος. Βλέπε τις δηλώσεις του το 1988, οπότε και είπε τα εξή:

«Δεν είναι κατάλαβα, γιατί είναι κακό πράγμα να είσαι βαρετός τύπος; Να βάψω το μαλλί μου δηλαδή, να αρχίσω το χορό με μίνι φούστα, να αρχίσω να τα χώνω δεξιά αριστερά με βρωμερές ατάκες; Εδώ μιλάμε για την προεδρία των ΗΠΑ, μιλάμε για σοβαρή δουλειά. Προσωπικώς πιστεύω ότι είμαι σπινθηροβόλος τύπος!»

Νομίζω ότι κάπου εκεί βρίσκεται και αυτό το κόλλημα (διότι περί κολλήματος πρόκειται) του Μητσοτάκη με τις εκλογές. Όπου κάθε τρεις και λίγο, κάθε εβδομάδα, κάθε μέρα ανακοινώνει ότι όχι μόνο είναι έτοιμος αλλά τις θέλει, τις γουστάρει, τις αποζητά τις εκλογές απεγνωσμένα. Μια απόγνωση που ζωγραφίζεται σαφώς στο πρόσωπο του εκπροσώπου Κουμουτσάκου, όταν βγαίνει και υπερασπίζεται την πολιτική του αφεντικού του. Προσπαθεί ο άνθρωπος να μοιάζει βαρύς, ασήκωτος και αρειμάνιος και ανησυχείς μη σκάσει κάνας τένοντας από το πολύ σφίξιμο. Διότι είναι προφανές ότι αυτά που λέει όχι μόνο δεν τα πιστεύει αλλά τον εκνευρίζουν κιόλας.

Αλλά ας επιστρέψουμε στη φλωριά. Είναι γνωστό ότι ο Τσίπρας είναι ένας τύπος που έκανε καταλήψεις και συνδικαλισμό, όταν ο Κυριάκος έδινε το είναι του στο Χάρβαρντ. Στο δρόμο ο ένας, στο θρανίο ο άλλος. Στον καυγά και στη μανούρα ο ένας, στη γνώση και στη σοφία ο άλλος. Και κάπως έτσι καταλήξαμε σε δύο τόσο διαφορετικές προσωπικότητες σε επίπεδο media. Θα επιμείνω σε αυτό το «επίπεδο media», γιατί και ο πρόεδρος Μπους όταν ήταν μόνος του με τους συνεργάτες του εμφανιζόταν θερμός, ανθρώπινος και κιμπάρης. Όταν πήγαινε να σταθεί απέναντι στις κάμερες, του έβγαινε μια ψυχρή φλωριά που του κόστισε εν τέλει την δεύτερη κατά σειρά προεδρία. Κυρίως γιατί αντιδρούσε σπασμωδικά στην κριτική, αντί να την αγνοήσει και να κάνει τη δουλειά του.

Όπως αντιδρά κι ο Κυριάκος στα πάρε δώσε του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπεις ρε παιδάκι μου ότι την κλείνει ο άλλος τη συμφωνία. Βλέπεις ότι στις 24 του μηνός θα το λήξει το ματσάκι. Βλέπεις ότι ακόμη και για το χρέος ο μόνος που πάει κόντρα είναι ο Σόιμπλε και ο Σόιμπλε είναι εδώ και καιρό στα κάτω του. Βλέπεις ότι ο κόσμος έσκασε, μπαῒλντισε και θέλει την ησυχία του. Τι ψάχνεις και κοπανιέσαι με τις εκλογές; Είσαι απολύτως σίγουρος ότι είναι βιώσιμη στρατηγική ή απλώς αγωνίζεσαι να διώξεις από πάνω σου τη σφραγίδα του «φλώρου» και να κατακτήσεις το παράσημο του μαχητή; Ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό και εν τω μεταξύ λυπάμαι τον δόλιο τον Κουμουτσάκο που προσπαθεί να υπερασπίσει τα ανυπεράσπιστα…

Y.Γ.: Κι αν αδημονεί μια φορά ο πρόεδρος Κυριάκος για εκλογές, τι να πούμε και για τον αντιπρόεδρο Άδωνι που κυριολεκτικά λυσσάει; Ούτε δευτερόλεπτο δεν περνάει που να μην απαιτεί προσφυγή στις κάλπες, είτε τον ρωτάνε είτε δεν τον ρωτάνε. Οπότε ανακύπτει για μια ακόμη φορά το προαιώνιο ερώτημα: «Ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;»

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο