Ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;

Ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;

Μερικές απορίες για το τζιχάντ της Νέας Δημοκρατίας

Κάθομαι εγώ τώρα και διαβάζω στο Newpost ότι ο Μητσοτάκης υπολογίζει σε εκλογές και ανάληψη της εξουσίας εντός του 2017. Το αργότερο, μάλιστα, ως τον Απρίλιο του 2017, όπως δήλωσε ο πρώην Υπουργός Επικρατείας Δημήτρης Σταμάτης. Κάτι το οποίο δεν μοιάζει και τόσο παράλογο όσο ακούγεται εκ πρώτης όψεως, μιας και βασίζεται σε μια σχετικώς σωστή υπόθεση: Η πολιτική σαιζόν πάει σε τάιμ άουτ, καθότι έρχονται τα μπάνια του λαού. Χρήμα θα πέσει στην αγορά, πρώτον από τη δόση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεύτερον από τους τουρίστες. Κόσμος ένα σωρό θα δουλέψει παρτ τάιμ εντός του θέρους και κάτι θα χαζοκονομήσει. Επομένως, το να ζητάς (ή μάλλον το να συνεχίσεις να ζητάς) εκλογές αυτή την εποχή δείχνει έλλειψη πολιτικού κριτηρίου, για να μην πω λιγούρα και παρεξηγηθώ. Κάτσε να μπει ο Οκτώβριος, να μπει ο Νοέμβριος που αρχίζουν οι βροχές και χαλάει η διάθεση, να έρθουν τα Χριστούγεννα που δεν αντέχει ο άλλος με άδεια τσέπη κι εκεί ξεκινάς τη μάχη. Κι όπου σε βγάλει…

Αν σε αφήσει βέβαια η εσωκομματική αντιπολίτευση. Η οποία εσωκομματική αντιπολίτευση αφενός δεν είναι και τόσο αόρατη και αφετέρου απαιτεί να έχει ρόλο σοβαρό στη χάραξη της γραμμής. Βλέπε και το στόρι με τα μέτρα τα τελευταία που πήγε στα Παρίσια ο Κυριάκος και συναντήθηκε με τα καϊνάρια όλα και δήλωσε ότι δεν μπορεί να ψηφίσει απαξάπασες τις μπούρδες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά στις ιδιωτικοποιήσεις (και όχι μόνο…) θα έλεγε «ναι». Και πριν αλέκτωρ λαλείσαι, στο τσακ με το που πάτησε το έδαφος το ελληνικό, το πήρε πίσω και το γύρισε στη σκληρή αντιπολίτευση και στο «όχι σε όλα». Τζιχάντ με δυο λόγια και όπου μας βγάλει ο δρόμος. Και υποτίθεται ότι αυτά έγιναν διότι αντιλήφθηκε την κρισιμότητα των περιστάσεων και όχι γιατί τον πήρε τηλέφωνο ο Σαμαράς και του είπε «στραβά αρμενίζουμε»!

Αυτό το τηλεφώνημα το ζόρικο, που «δεν έγινε ποτέ». Εκεί τουλάχιστον επικέντρωσαν την αγωνία τους μια σειρά από αρθρογράφοι (κυρίως του ΔΟΛ…), ότι αμάν ρε παιδιά, σιγά μην τον πλάκωσε στα τηλεφωνίδια ο Αντώνης τον Κυριάκο, σιγά μην τον πίεσε, σιγά μην του έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό. Λες και το πρόβλημα ήταν αν κουδούνισε το κινητό του Μητσοτάκη ή αν φτάσανε τα μηνυματάκια μέσω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Λες και είμαστε παιδιά και πιστεύουμε ακόμη στα παραμύθια. Λες και έχουμε καταπιεί τη διήγηση ότι ο Κυριάκος αναδείχθηκε στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας μέσα από κινηματικές διαδικασίες και δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν βαρώνο.

Με δυο λόγια; Με δυο λόγια η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως είχε πει και ο θείος Κάρολος. Και η ιστορία το να έχει ο Σαμαράς αιχμάλωτο έναν Μητσοτάκη (πατέρα ή υιό), εδώ στη γωνία είναι, δεν είναι στον πλανήτη Άρη. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί, μιας και δεν είμαι μάγος ούτε αστρολόγος. Θα σημειώσω ωστόσο ότι η εμμονή στον πατριωτικό λόγο και στις αξίες της φυλής δεν ταιριάζει και τόσο στο προφίλ ενός σύγχρονου, προοδευτικού, εκσυγχρονιστικού ηγέτη της κεντροδεξιάς. Εκτός πια κι αν έχει αλλάξει τόσο πολύ το DNA του Μητσοτακέικου από τη μια γενιά στην άλλη κι έπαψαν οι μπίζνες να είναι μπίζνες…
Υ.Γ.: Όπως εκτίμησε και ένα προσφιλές μου πρόσωπο που έχει κάνει τα χιλιόμετρά του στην πολιτική, λαϊκό μέτωπο με τον Βορίδη δεν γίνεται. Ας μην χάνουμε το μέτρο, παρακαλώ.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο