Ο καλούτσικος κύριος Λεβέντης

Ο καλούτσικος κύριος Λεβέντης

Η αοριστία και η τέχνη της, στο πρώτο πλάνο

Ήμουν απ’ αυτούς που είχαν γράψει καλά λόγια για τον Βασίλη Λεβέντη. Και γιατί όχι δηλαδή; Κουπί έχει τραβήξει ο άνθρωπος στη ζωή του, μίζες και σκάνδαλα δεν έχει στην πλάτη του (αν εξαιρέσει κανείς τη σχετικώς ομιχλώδη πώληση μιας συχνότητας που δεν του ανήκε…), τα λόγια του δεν τα μάσαγε ποτέ, για ποιο λόγο να μην μου είναι συμπαθής ο τύπος. Σαν καλό θείο τον έβλεπα, σαν κάποιου είδους συνείδηση του έθνους, χώρια που είχε μάθει πια να τιθασεύει τα νεύρα του και να βάζει στη σειρά τις κουβέντες του. Ώσπου μπήκε στη Βουλή και μύρισε  το άρωμα της εξουσίας. Κι από εκεί που διακρινόταν για τον αβλαβή εκκεντρισμό του,  πήρε φωτιά και ανέβασε γράδα. Κι άρχισε να μοιάζει περισσότερο στον Βόλντεμορτ και λιγότερο στον Ντάμπλντορ!

Δεν με νοιάζει που είπε ότι ο Τσίπρας δεν θα έκανε ούτε για υπουργός. Δικαίωμά του είναι το πει, δημοκρατία έχουμε και στο κάτω κάτω εκτίμησή του είναι δεν είναι πια και ύβρις. Ούτε με χαλάει που έκανε λόγο για «αναξιοπιστία» της κυβέρνησης. Κι αυτό μέσα στα πλαίσια της νορμάλ κριτικής είναι, αλλοίμονο αν λογοκρινόταν κάθε απόπειρα διαφωνίας. Όσο για την προφητεία του ότι σιγά σιγά θα παραιτούνται ουκ ολίγοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ από την κοινοβουλευτική ομάδα, μπορεί και να βγει αληθινή ρε παιδιά. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει στην πολιτική και οι προβλέψεις θα έπρεπε εδώ και καιρό να ενταχθούν στα βαρέα-ανθυγιεινά.

Αλλού είναι το πρόβλημα με τον Βασίλη Λεβέντη. Είναι σε αυτή τη μανία του με τις οικουμενικές κυβερνήσεις. Με το να στρωθούμε όλη στη δουλειά και να βάλουμε ένα χεράκι και μια πλάτη γιατί όχι και κατεβάσουμε τα κεφάλια και σώσουμε την πατρίδα γιατί αλλιώς δεν γίνεται., αλλιώς θα μας φάει το μαύρο το φίδι. Με δικά του λόγια, όπως τα είπε στον «Ενικό» αναφερόμενος στη Νέα Δημοκρατία:

«Έχουν ένα σχέδιο που λέει: αφήστε τον Τσίπρα να τσακιστεί και μετά θα έχουμε μείνει μόνο εμείς. Έτσι όμως δεν κάνουμε δουλειά. Γι αυτό τους λέω βάλτε πλάτη για δυο χρόνια να σηκωθεί η χώρα και μετά έχουμε χρόνο μπροστά μας.»

Θα μπορούσε να το εκλάβει κανείς και ως έκρηξη πατριωτισμού, ως σπονδή στα ιερά και στα όσια της φυλής. Αρκεί να υπήρχε μια τόση δα, μια ελάχιστη αντιπρόταση, ένα φάντασμα έστω στρατηγικού σχεδιασμού. Αντ’ αυτών ακούς ότι θα άπαξ και συμμετάσχει σε κυβέρνηση οικουμενική θα ζητήσει να καταργηθούν όλοι οι νόμοι του ΣΥΡΙΖΑ και να δοθεί περιθώριο 45 ημερών για να βρεθεί ισοδύναμο σχέδιο. Τόσο γενικά, τόσο αόριστα, τόσο ομιχλώδη. Για να μην μιλήσω για τις διακηρύξεις περί ενός «άλλου μοντέλου» και «ανάγκης μεταρρυθμίσεων»…

Έτσι όμως το ξέρω κι εγώ. Να βγαίνω να λέω πέντε παρόλες εύκολες και στρογγυλές, που δεν στενοχωρούν κανέναν και καμιά. «Μπλα, μπλα, μπλα δημοκρατία, μπλα, μπλα, μπλα με εκλέξατε», που έλεγε και εις εκ των πρωταγωνιστών στους Αχαρνείς του Σαββόπουλου. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα ανακύπτει όταν προτείνεις κάποια πράγματα που θίγουν κάποιους ανθρώπους. Που χαλάνε τις καρδιές του κοσμάκη και του ανεβάζουν τη θερμοκρασία σε σημείο βρασμού. Εκεί είναι που αλλάζεις προφίλ, που μαυρίζει κάπως η εικόνα σου. Και μεταμορφώνεσαι από καλό θείο σε κακιά πεθερά, εν ριπή οφθαλμού…
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο