Το φιλί του θανάτου

Το φιλί του θανάτου


Η ΛΑΕ, η Χριστιανική Δημοκρατία και οι συνεργασίες

Ήμουνα δεν ήμουνα δώδεκα χρονών όταν με έβαλε στα πολιτικά ο μεγάλος μου αδερφός ο Ηλίας. Είχα τελειώσει το Δημοτικό, είχα μπει στο Γυμνάσιο, έκρινε ότι έπρεπε να μυηθώ στην αριστερά και στα μυστικά της. Στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος δηλαδή, στη νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού. Και δώσε διάβασμα βιβλίων (μεταξύ άλλων του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου»), δώσε ολομέλειες (η μία μετά απ’ την άλλη), δώσε καθοδήγηση (από Αθήνα ερχότανε ο κύριος Πέτρος), όλα κομπλέ. Κανένα παράπονο, μεγάλες ελπίδες, ακόμη πιο μεγάλες προσδοκίες, εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο. Ώσπου ήρθαν οι εκλογές του ’77 με το κόμμα μας να συμμετέχει στη Συμμαχία Αριστερών και Προοδευτικών Δυνάμεων. Παρεάκι με Σοσιαλιστική Πορεία, ΕΔΑ, Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία και Χριστιανική Δημοκρατία. Αυτή ακριβώς τη Χριστιανική Δημοκρατία, που έσπευσε τώρα να προσεταιρισθεί η Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη!

Για τις εκλογές του ’77 και το πώς φάγαμε το τσιβί δεν χρειάζεται να τα γράφω εγώ, δεν θα γίνουνε και κλέφτες στο Google. Οφείλω ωστόσο να ομολογήσω ότι σε όλα τα πιτσιρίκια τότε, αλλά και σε πολλούς από τους μεγάλους, στο λαιμό μας είχε κάτσει η συνεργασία με τη Χριστιανική Δημοκρατία. Καλά οι υπόλοιποι της Συμμαχίας, μπορεί να μην ήταν κομμουνιστές ντούροι σαν ελόγου μας είχαν όμως κάτι το Σοσιαλιστικό, κάτι το Αριστερό να επιδείξουν. Οι Χριστιανοί εκτός από το στόρι με τους δύο χιτώνες που πρέπει να δίνεις τον έναν, πού κολλάγανε με το ΚΚΕ Εσωτερικού; Και υποθέτω ότι την ίδια ακριβώς απορία θα έχουν τώρα τα μέλη και οι φίλοι της ΛΑΕ. Ιδίως οι συμπαθούντες την Κομμουνιστική Τάση που μόλις εξέδωσε το Μανιφέστο της και απαιτεί ένα σχετικό τζιχάντ στις σχέσεις εκκλησίας και κράτους…

Για να μην λέτε ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου ορίστε και τμήμα της ανακοίνωσης που εκδόθηκε μετά από τη «συνάντηση» ΛΑΕ και Χριστιανικής Δημοκρατίας:
«Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην σημασία της κοινής δράσης, πρώτα απ' όλα στους κοινωνικούς αγώνες, όλων των δυνάμεων που, από δημοκρατική και προοδευτική σκοπιά, αντιτάσσονται στη μνημονιακή κηδεμονία και στην ανάγκη διαλόγου για ένα μέτωπο και ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα διεκδικήσει να βάλει τη χώρα σε ένα νέο αντιμνημονιακό δρόμο διεξόδου και προοδευτικών μετασχηματισμών.»

Και ρωτάω εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό: Ενημέρωσε κανείς τον Παναγιώτη Λαφαζάνη ότι το νερό με το λάδι δεν αναμειγνύονται; Έχει άραγε υπόψη του ότι ο κόσμος της αριστεράς, αυτό το νεφέλωμα τέλος πάντων που θέλει να αποκαλείται κόσμος της αριστεράς, αντιμετωπίζει με καχυποψία όσους πάνε στην εκκλησία και ψέλνουν; Κατανοεί ότι η δυναμική της πλατείας Συντάγματος έχει εξαντληθεί και ότι ο Έλληνας άμα δεν του μιλάς με αριθμούς (αυτή την περίοδο τουλάχιστον) δεν θέλει ούτε να σε ξέρει; Ακόμη και στενά λαϊκίστικα να το δει κανείς, αυτό το χώρο της εν Χριστώ διαμαρτυρίας τον καλύπτει καλύτερα ο Πάνος Καμμένος, που έχει κατοχυρώσει και τα σχετικά κοπυράιτ. Εκτός κι αν η ΛΑΕ σκοπεύει να κηρύξει τη θεολογία της απελευθέρωσης στην Ελλάδα του 2016, οπότε σπεύδω τάχιστα να προμηθευτώ το πρώτο καριοφίλι. Ή μάλλον, καλύτερα, το πρώτο πετραχήλι!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο