Όταν ήμασταν άγγελοι

Όταν ήμασταν άγγελοι

Δυο λόγια για την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και την εποχή της

Ένα από τα πιο διασκεδαστικά αναγνώσματα των ημερών είναι η αναμνησιολογία. Αρχής γενομένης από το πόσο υπέροχα περνάγαμε επί ΠΑΣΟΚ (επί Αντρέα η πιο σώφρων εκδοχή, επί Σημίτη η πλέον παραληρηματική), συνέχειας με την ανάσταση σεπτών μορφών του lifestyle (προτιμούνται τα nineties, όταν τα σύγχρονα νιάτα ήταν αγέννητα) και κατάληξης με την ηθική ανωτερότητα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος έναντι αυτή της σταλινοπαρέας (τρίζουν τα κόκκαλα του Πατερούλη…) που μας κυβερνάει σήμερα. Για τα Πασοκικά τα λέμε άλλη φορά, τα λαϊφσταϊλάδικα με έχουν κουράσει, ο Ρήγας όμως είναι μια πολύ ωραία ιστορία για να την αφήσει κανείς ασχολίαστη. Πόσο μάλλον αν έχεις περάσει από τις τάξεις του κι έχεις δει με τα ματάκια του μερικές αστείες καταστάσεις.

Ναι ήμουν εκεί και μάλιστα στην περίοδο μετά απ’ τη Βήτα Πανελλαδική. Μετά από την τραυματική δηλαδή διάσπαση των seventies που στέρησε από την οργάνωση όλη την «αριστερή» της πτέρυγα και την άφησε με τους «δεξιούς» που θριαμβολογούσαν συν ολίγους σκόρπιους «κεντρώους» που προσπαθούσαν να σώσουν καταστάσεις. Να μην αφήσουν δηλαδή το Ρήγα να κατρακυλήσει στις μεταδικτατορικές χαζομαρίτσες όταν οι άλλοι πλακωνότανε με την εξουσία κι εμείς σπεύδαμε να οικοδομήσουμε την «αντιδικτατορική ενότητα». Να μην τα πολυλογώ η ΕΚΟΝ αναστήθηκε εν τέλει από τις στάχτες της, ξαναμπήκε στα πανεπιστήμια, ξαναβγήκε στο δρόμο. Και ξαναπέκτησε «αριστερούς», οι οποίοι μπορεί να απεχθάνονταν τους Πανελλαδικάριους αλλά δεν διατηρούσαν και τρυφερά αισθήματα για τα πνευματικά τέκνα του Λεωνίδα Κύρκου.

Τα οποία τέκνα και «σφάξανε» με συνοπτικές διαδικασίες στο συνέδριο της οργάνωσης (δεν με βοηθάει τώρα η μνήμη μου αν ήταν το δεύτερο ή το τρίτο) και τα στείλανε στο εκκολαπτήριο της «Αυγής» να ξεκινάνε δημοσιογραφικές καριέρες. Κάποια εξ αυτών κοσμούν σήμερα τα «αστικά» media, ασκούμενα στη διαρκή τρομολαγνεία και καταστροφολογία. Δεν πειράζει μωρέ, δουλίτσα να υπάρχει παιδιά και όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.

Μόνο στο Ρήγα δεν τα βρίσκαμε τόσο εύκολα. Και πήγαιναν οι φράξιες σύννεφο και έπεφταν αποκλεισμοί με το τσουβάλι και από σταυροδοσία σε συνδιασκέψεις και λοιπές διαδικασίες εκεί να δεις πόσο όμορφα κατέβαινε το χαρτάκι. Μάλιστα, είχε και τέτοια και είχε και τσαμπουκάδες και νεύρα και καυγά και βαριές κουβέντες και σφοδρές αντιπάθειες και ασικιλίκι ενίοτε. Όσο κι αν προσπαθούσαν από θέσεις γραμματέων ο Νίκος Βούτσης κι ο Νίκος Φίλης να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και να σβήσουν τις διαχωριστικές γραμμές. Μερικοί είχαν καταλάβει από τότε ότι πηγαίναμε για μια ακόμη διάσπαση και κάποιοι άλλοι είχαν σπεύσει να πάρουν θέση και να το εκμεταλλευτούν.

Στο δια ταύτα όμως. Στο δια ταύτα, η ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος ήταν ένας ζωντανός και σχετικώς εκρηκτικός οργανισμός και ως τέτοια θα πρέπει να τη θυμόμαστε και να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτήν. Και το σύστημα το αμφισβητήσαμε και τα δακρυγόνα μας τα φάγαμε και τις πέτρες μας τις πετάξαμε και μπουρλότο βάλαμε σε μερικές ξεπουλημένες συνειδήσεις. Δόξα τω Θεώ δεν ήμασταν ποτέ άγγελοι, δεν σκιρτούσαμε για τσάι και συμπάθεια, δεν ήταν πρόθεσή μας να μπούμε στα κόλπα και να κονομήσουμε. Ήμασταν άνθρωποι κανονικοί με τις αδυναμίες μας και τις ταλαιπωρίες μας και δεν φοράγαμε ροζ γυαλιά να τα βλέπουμε όλα τέλεια. Ιδίως αυτά τα ροζ γυαλιά των αναμνήσεων, που βολεύουν πάρα πολύ όσους και όσες ειδικεύονται στη χονδρική πώληση…

Υ.Γ.: Μην ανοίξω το στόμα μου για τις ομορφιές της κομματικές με τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου που μας έκανε πάρα πολύ σε αντίθεση με τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο (ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί…) και τις παρακλήσεις προς ενίσχυση σε γνωστούς επιχειρηματίες που διατηρούσαν εχθρικά αισθήματα προς το ΚΚΕ. Για να μην πάω στο περίφημο κονέ με την Βόρειο Κορέα και τον παππού Κιμ, που είχε ως αποτέλεσμα να φτάσει στο λιμάνι του Πειραιώς ένα καράβι φίσκα στο μπακαλιάρο. Αυτό είχανε οι σύντροφοι της Πιονγκγιανγκ, αυτό δώσανε!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο