Το μπλουζ των εθελοντών

Το μπλουζ των εθελοντών

Δυο λόγια για όσους και όσες πρόσφεραν δωρεάν υπηρεσίες στο Αθήνα 2004

Αν ήτανε πριν από κάτι χρόνια θα είχα βγάλει τα κουμπούρια και θα έριχνα μπαλωθιές. Θα κοίταζα στα μάτια όσους και όσες είχανε πιστέψει στο όνειρο του 2004, θα τους έβγαζα τη γλώσσα και θα τους ρώταγα: «Θυμάστε που σας τα ‘λεγα; Θυμάστε που εγώ και κάτι άλλοι σας τα λέγαμε; Όχι πείτε μου, θυμάστε ότι σας τα λέγαμε ή μήπως τα σβήσατε όλα απ’ τη μνήμη σας;» Αυτά θα τους ρώταγα. Ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι τελική πτώσεως, μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Και θα ήμουν άδικος!

Όχι, δεν θα ήμουν άδικος με τα διάφορα golden boys που κονομήσανε απ’ αυτή την ιστορία και βγάλανε λεφτά και αποκτήσανε κούτελο στην κοινωνία και σταμάτησε να βρωμάει το χνώτο τους. Αυτούς τους μούντζωνα, τους μουντζώνω και θα εξακολουθήσω να τους μουντζώνω ως την ώρα που θα κλείσω οριστικά τα μάτια μου. Στην πλάτη μας γίνανε άνθρωποι, από τον ιδρώτα μας φτιαχτήκανε, στην τσέπη μας βουτήξανε και βγήκανε φίσκα στο μαρούλι. Δεν μιλάω γι’ αυτά τα πλάσματα τα σιχαμένα. Μιλάω για τους δόλιους τους εθελοντές και τις δόλιες τις εθελόντριες.

Κάνω ένα μπρέικ για να παραθέσω πέντε κουβέντες που μου έγραψε μια φιλενάδα στο φούμπου, με αφορμή το χθεσινό άρθρο περί Ρίο και Ολυμπιακών αγώνων. Ορίστε, με δικά της λόγια:

«Άσε...Παιδί των Αγώνων υπήρξα...Και παιδί της φούσκας κατέληξα...Ίσως γιατί δεν μπόρεσα να κάνω πολλές βόλτες πάνω σε κόκκινες λουμπουτέν και να σκύψω όσο έπρεπε... για το Τώρα: σερβίρω καφέδες, καθαρίζω καμπινέδες και ασχολούμαι με κακομαθημένα ενήλικα αρσενικά και θηλυκά μεγάλης εταιρείας...»

Αυτός είναι πόνος παλικάρια μου. Αυτό είναι μαράζι. Αυτή είναι η απογοήτευση ενός ανθρώπου που πίστεψε σε κάτι και αγωνίστηκε γι’ αυτό το κάτι και έβαλε τα δυνατά του και αντί να απολαύσει μια σταγόνα μέλι κατάπιε μια κούπα φαρμάκι. Γιατί το μέλλον όλων αυτών των παιδιών υπονόμευσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004, με τη χλίδα, τα λούσα και το χαϊλίκι που μας τρέχανε από τα μπατζάκια για ένα δεκαπενθήμερο. Και πάρε ύστερα μια δεκαετία στο σκοτάδι το μαύρο, να παρακαλάς για λίγο φως στο βάθος του τούνελ.

Ναι, ναι, ξέρω, δεν φταίγανε μόνο οι Ολυμπιακοί αγώνες για την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας. Γράμματα γνωρίζω, πτυχίο θετικών επιστημών διαθέτω και το Αλτσχάιμερ το ελέγχω για την ώρα. Το 2004 ωστόσο ήταν η πιο ξεδιάντροπη επιδρομή στο πορτοφόλι μας και η πιο ξετσίπωτη προσβολή της νοημοσύνης μας. Ιδίως για τα παιδιά που φόρεσαν το σήμα του εθελοντή και βγήκαν με χαμόγελο να κάνουν το καθήκον τους για το καλό της πατρίδας. Για το γαμώτι, για να πάμε μπροστά, να σηκώσουμε τον ήλιο λίγο πιο ψηλά…

Πριν από κάτι χρόνια θα τα κορόιδευα αυτά τα παιδιά.  Πριν από κάτι χρόνια, θα έκανα τον έξυπνο και θα τα ρώταγα: «Θυμάστε που σας τα ‘λεγα;» Αλλά τώρα είμαστε όλοι και όλες στην ίδια βάρκα, για να μην πω στον ίδιο κουβά. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε τόπος για εγωιστικές μαλακίες. Όσο για την ερώτηση, είναι άλλη: «Θυμάστε που σας τα ‘λεγαν;»

Θυμάστε τα παραμύθια, θυμάστε τις υποσχέσεις, θυμάστε το καουμποϊλίκι και τη μαγκιά; Θυμάστε πως η γιορτή κατήντησε καρνάβαλος και η χαρά ξεφτιλίστηκε σε αρπαχτή; Θυμάστε πώς και πόσο σας κορόιδεψαν; Γιατί αν τα θυμάστε είστε καλύτεροι άνθρωποι. Κι είναι αυτό το μοναδικό δώρο, το μοναδικό κέρδος, η μοναδική κληρονομιά του Αθήνα 2004…
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο