Το γερμανικό λόμπι

Το γερμανικό λόμπι

Όταν το “Deutschland über alles” προκαλεί ρίγη συγκινήσεως

Όταν δημιουργήθηκε αυτό το ρημάδι το ελληνικό κράτος, τα λέγανε τα πράγματα με τ’ όνομά τους οι πολιτικοί. Ούτε φιλελεύθεροι, ούτε προοδευτικοί, ούτε οπισθοδρομικοί, ούτε συντηρητικοί, ούτε τίποτα. Κύριοι ήταν και ειλικρινείς και τα βαφτίζανε τα κόμματα ανάλογα με τη σφαίρα επιρροής. Το Γαλλικό κόμμα, το Ρωσικόν κόμμα, το Αγγλικόν κόμμα και πάει λέγοντας. Να ξέρει ο κοσμάκης που το ρίχνει το κουκί, να έχει υπόψη του ποια μεγάλη δύναμη είναι υπεύθυνη για την κατάσταση στη χώρα και να μη βαυκαλίζεται ότι κρατάει το μέλλον του στα χέρια του…

Έκτοτε έχουν περάσει χρόνια και ζαμάνια, είδαμε θριάμβους, είδαμε συμφορές, είδαμε καταστροφές και μεγαλεία, είδαμε κατοχές και εμφυλίους και δικτατορίες. Και θα περίμενε κανείς να έχει ψοφήσει ο πολιτικός προσανατολισμός με βάση τις γεωγραφικές συμπάθειες ή αντιπάθειες. Έλα όμως που πρόκειται για λύση εύκολη, και σχετικώς αποτελεσματική. Πού να τρέχεις τώρα να πλακώνεσαι για την έννοια της υπεραξίας και τα χρηματιστηριακά παράγωγα; Πετάς ένα «έξω οι Αμερικάνοι» και ξεμπέρδεψες στο πατ κιούτ. Ή ένα «ζήτω οι Γερμανοί», για να είμαστε και λίγο πιο κοντά στα φρέσκα κόλπα.

Ε ναι ρε παιδιά, δεν είναι της μόδας πια να μισείς τα Αμερικανάκια. Σαραντατόσα χρόνια έχουν περάσει από το τέλος της χούντας, πόσο να κρατήσει ο καυγάς; Ενώ η γερμανική η κυριαρχία είναι πρόσφατη, ζεστή ακόμη και ισχυρή. Και τρέφει τις ελπίδες, τα όνειρα, τα οράματα ενός όχι και τόσο ασήμαντου μορφώματος. Δεν είναι κόμμα, δεν είναι παράταξη, αλλά λόμπι εύκολα θα μπορούσες να το πεις. Ένα λόμπι γερμανικό, που ακούει το “Deutschland über alles” και ριγεί από συγκίνηση. Κι όταν ξεμπερδέψει από το δάκρυ, πιάνει δουλίτσα!

Τα γράφω όλα αυτά, λόγω του θορύβου που ξέσπασε μετά απ’ το στόρι της Real για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Όπου θα περίμεναν ο μέσος Έλλην και η μέση Ελληνίδα να είναι αρραγές το μέτωπο και ενιαία η γραμμή. Μας χρωστάνε και τελεία. Ούτε «μα», ούτε» μου», ούτε «ίσως», ούτε «ενδέχεται», ούτε «κάτσε λίγο να το δούμε το θέμα». Με αυτά τα πράγματα δεν παίζεις και δεν χαζολογάς. Και θα δώσω εδώ έναν πόντο στον εκπρόσωπο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας Γιώργο Κουμουτσάκο που το έθεσε σωστά το ζήτημα λέγοντας:

«Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας ειδικά για το κατοχικό δάνειο αλλά και τις πολεμικές επανορθώσεις - αποζημιώσεις, δηλαδή για τις γερμανικές οφειλές, είναι ενεργές και ισχυρές. Δεν παραγράφονται. Ούτε ηθικά, ούτε πολιτικά, ούτε νομικά.»

Πρόσθεσε, βεβαίως, στη συνέχεια και τα δικά του τα αντισυριζέικα, αλλά αυτή είναι η δουλειά του τού ανθρώπου, μην πέσουμε τώρα να τον φάμε. Σημασία έχει ότι κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συμπλέουν σε ένα ζήτημα κομβικό για τη συνείδηση της πατρίδας. Μόνο που λογάριασαν χωρίς το γερμανικό λόμπι και τους εκπροσώπους του. Αυτά τα πλάσματα τα παρφέ, που ανακάλυψαν ότι οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι φούμαρα και ότι στο Βερολίνο χρωστάμε, δεν μας χρωστάει. Και βγάλανε τα νυχάκια τους να γδάρουνε κόσμο…

Καλύτερα, λέω εγώ. Καλύτερα που αποκαλύφθηκαν και μάλιστα σε ένα ζήτημα που η αλήθεια είναι εκατό μηδέν με τη μία πλευρά. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με το αν είναι σκληρός ή μαλακός ο Σόιμπλε, έχουνε να κάνουμε με μια υπόθεση πέρα από τη νομική και τους νομικούς. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τη μνήμη του αίματος, που δεν διαγράφεται ποτέ. Κι όποιος λομπίστας θέλει ας της πάει κόντρα. Τον περιμένει τουφεκισμός με γιαούρτι που θα έλεγε κι ο Σκαρίμπας.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο