Το μπλουζ του Mega

Το μπλουζ του Mega

Τα προσχήματα της αστικής δημοκρατίας και η συντριβή του μεγάλου καναλιού

Μέχρι να την πάθεις κι εσύ τη συμφορά, δεν καταλαβαίνεις τι τραβάει ο απέναντι. Δεν μπορείς να μπεις στα παπούτσια του, να κατανοήσεις το ζόρι του. Άμα σου συμβεί όμως, τότε τον συμμερίζεσαι και τον αισθάνεσαι. Κάτι σαν την Ελευθεροτυπία και το Mega ένα πράγμα. Με το που είδα τις φωτογραφίες από το σημερινό ρεπορτάζ του Νewpost στα άδεια πλέον γραφεία του καναλιού, θυμήθηκα τα δικά μας στην εφημερίδα. Τραγικά την πρώτη φορά που κλείσαμε τον Δεκέμβριο 2011, ακόμη τραγικότερα τη δεύτερη φορά τον Νοέμβριο του 2014. Όταν πια το κτίριο δεν είχε ούτε ρεύμα, ούτε καν νερό. Ούτε νερό να πλύνεις τα χέρια σου ή να τραβήξεις το καζανάκι. Ευτυχώς να λέμε που δεν βρέθηκε κανείς σε δύσκολη θέση, να έχουμε επεισόδια ταινίας σπλάτερ…

Αλλά δεν θυμάμαι μόνο τα δικά μας. Θυμάμαι και κάποια πράγματα που είχα γράψει το 2010 στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, για το κανάλι και την πορεία του. Την διαδρομή των ειδήσεών του για να είμαι πιο ακριβής, μιας και τα δελτία είναι που χαρακτηρίζουν ένα κανάλι. Και το ανεβάζουν στα ύψη ή το κατεβάζουν στα τάρταρα. Καλά είναι και τα σήριαλ, και οι «Tρεις Χάριτες» και οι «Απαράδεκτοι» και το «Νησί», αλλά ο τόνος, το πρόσωπο, κάθε διαύλου διαμορφώνονται από τη στάση του απέναντι στην ειδησεογραφία. Και το πόσο τηρεί ή δεν τηρεί τα προσχήματα.

Ας μην γελιόμαστε αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες. Έως την άγια ώρα που θα επικρατήσει ο σοσιαλισμός στην οικουμένη, η κυρίαρχη διαμάχη θα είναι ανάμεσα στην αστική υποκρισία και στην μικροαστική ξεδιαντροπιά. Ανάμεσα στους υποκριτές που ξέρουν πολύ καλά για ποιόν δουλεύουν, από πού προέρχονται τα λεφτά τους, που πάνε τα λεφτά τους, ποιος είναι ο ρόλος τους στην κοινωνία. Αλλά δεν βγαίνουν να κουνήσουν το δάχτυλο σε όλους τριγύρω, ούτε να κάνουν τους τιμητές των πάντων. Αυτό το κάνουν οι ξεδιάντροποι, που ενώ είναι βυθισμένοι μέχρι το λαιμό στα σκατά, μέμφονται το διπλανό τους γιατί πέρδεται…

Είχαμε όμως μείνει στα προσχήματα. Τον βασικό πυλώνα της αστικής δημοκρατίας, που της έχει επιτρέψει να κυριαρχήσει κάτι αιώνες τώρα. Γιατί είναι αυτά που δίνουν ελπίδα και στον τελευταίο μαλάκα πως μια μέρα ενδέχεται, ίσως, μπορεί να δικαιωθεί με κάποιο τρόπο. Ότι δεν θα τον δουλεύουν αιωνίως και δεν θα γελάνε πίσω από την πλάτη του. Αυτά τα προσχήματα λοιπόν, έπαψε κάποια στιγμή να τα σέβεται το Mega. Κι από εκεί που πέρναγε την «γραμμή» του την πολιτική και κοινωνική με τρόπο ομολογουμένως κομψό και αριστοτεχνικό, το γύρισε στο «πάρ’ τα στη μούρη γελοίε κι άμα σ’ αρέσει». Τόσο απλά, τόσο γλαφυρά.

Έπιασε το κόλπο μία, έπιασε δύο, έπιασε τρεις και νομίζανε ότι θα πιάσει για πάντα. Αλλά όπως είχε πει κι ο θείος από την Αμερική, δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους και όλη την ώρα. Κάποια στιγμή θα γυρίσουν να σε δαγκώσουν. Όπως δάγκωσαν το Μega και το στείλανε στον πάτο της ανυποληψίας. Μόνο που άργησε κάπως να ακουμπήσει το βυθό, μιας και η φύση του μέσου του τηλεοπτικού δεν ευνοεί τις απότομες διακυμάνσεις. Σχόλασε ωστόσο ο γάμος, πήγε για ύπνο η νύφη, μουγκάθηκαν τα κλαρίνα κι ήρθε η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός. Θα τον πληρώσουν οι εργαζόμενοι του Mega δυστυχώς, όπως τον πλήρωσαν οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας. Οι Ιδιοκτήτες, πάλι, το πολύ πολύ να μειώσουν τις μερίδες του φουά γκρά. Καλύτερα, μπας και γλυτώσει και καμιά πάπια…   

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο