Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, πρόσφυγες

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, πρόσφυγες

Όταν η ανθρωπιστική κρίση καταλήγει στον κάλαθο των αχρήστων

Έγραψα προχθές για τους culture wars που θα αποτελέσουν κεντρικό κομμάτι της πολιτικής διαμάχης. Το έγραψα δίχως να έχω υπόψη μου όλα όσα επρόκειτο να συμβούν στη Μόρια τη Δευτέρα το βράδυ, ούτε την παρανοϊκή κάλυψή τους από πλείστα όσα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Στα culture wars μέσα είναι και η αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος ή μάλλον οι διαφορές στον τρόπο της αντιμετώπισής του. Με ανθρωπιά ή με ξύλο, με σωφροσύνη ή με αγριότητες, με πίστη στον Ξένιο Δία ή επιστροφή στο πατροπαράδοτο πατρίς, θρησκεία, οικογένεια;

Ε ναι, εκεί φτάσαμε πια, με όλα τα παιχνιδάκια και τις προβοκάτσιες και τα σχέδια και σχήματα επί χάρτου. Στο θέατρο με τον πόνο του νοικοκύρη, που βλέπει να γκρεμίζονται όλες οι αξίες του έθνους από κάτι μελαχρινούς τύπους που ζητούν ελεημοσύνη και προστασία. Πού πάμε δηλαδή σε αυτές τις περιπτώσεις και πού θα καταλήξουμε; Να λατρεύουμε πουλιά πετούμενα και κροκόδειλους και σαύρες σαν τίποτις ζουλού ή να γίνουν τα παιδιά μας τρομοκράτες και να τρέχουν στην Αμερική για να ανατινάξουν κόσμο;

Το είδαμε με το κόλπο της υποστολής σημαίας στη Μυτιλήνη, όπου ο εθνικός ύμνος έγινε ποτηρόπανο στα χέρια των ακροδεξιών. Για να ανάψουν τα αίματα και να μπει φωτιά στα τόπια και να αναστατωθούν σκέψεις και συνειδήσεις. Δεν είναι δύσκολο άλλωστε να ταραχθεί μια κοινωνία που λαμβάνει διαρκώς εκφοβιστικά μηνύματα ενάμιση χρόνο τώρα. Και δεν βλέπει στον ορίζοντα τις εύκολες λύσεις που όλοι αναζητούμε. Γιατί δεν υπάρχει καμία εύκολη λύση στο προσφυγικό κι έχουν γίνει οι πρόσφυγες μπαλάκια στο γεωπολιτικό παιχνίδι των καιρών.

Άλλο αυτό όμως, άλλο η υπαρκτή και δικαιολογημένη αγωνία για δομές των τριών χιλιάδων ατόμων στις οποίες στιβάζονται έξι χιλιάδες ψυχές, κι άλλο ομορφιές όπως εκείνη του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου δημοτικού σχολείου Φιλιππιάδας. Με δικά τους λόγια:

«Το 100% των μαθητών μας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Γιορτάζουμε όλες τις θρησκευτικές μας γιορτές όπως αρμόζει σε κάθε ελληνικό σχολείο που σέβεται την ιστορία, τους αγώνες και τις θυσίες του Έθνους του αλλά και σέβεται την ιστορία και τις θρησκείες των άλλων λαών. Δεν θα επιτρέψουμε των θρησκευτικό φανατισμό που όπως αποδεικνύεται από τις φανατικές επιθέσεις σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν σκοπό να σεβαστούν, αλλά να πλήξουν την Θρησκεία μας. Οι εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, των Αγίων μας αλλά και των ηρώων μας θα εξακολουθούν να κοσμούν τις τάξεις μας και περιμένουμε από όλους τους μαθητές να τις σέβονται.»

Ενδιαφέρουσες απόψεις, δεν λέω. Κι αφού κάνω μια στιγμή το σταυρό μου και φιλήσω ένα εικόνισμα, προχωρώ στο παρασύνθημα. Σε όσα έγραψε γνωστή μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας, σε κυριακάτικη εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. Μια απολογία της καφρίλας, πλήρης καλολογικών στοιχείων:

«Μπορούμε να αποφασίσουμε ότι η Ευρώπη γέμισε ξαφνικά ακροδεξιούς, ξενοφοβικούς και ρατσιστές. Ότι αυτή η όαση ανοχής, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς των τελευταίων δεκαετιών ξύπνησε μια ημέρα κατοικημένη από φασίστες. Είναι η θεωρία της Αριστεράς.
Μπορούμε όμως να συμφωνήσουμε και κάτι λιγότερο σύνθετο: ότι υπάρχει πρόβλημα. Και ότι ο Έλληνας ή ο Ευρωπαίος που αισθάνεται ότι απειλείται από το ξένο και το αλλόκοτο δεν είναι απαραιτήτως ένας φασίστας. Μπορεί να είναι απλώς ένας απλός άνθρωπος που αισθάνεται ότι απειλείται. Είναι η εκδοχή της λογικής.»

Και κάπως έτσι ξεπλένονται όλα. Και μεταμορφώνεται το προσφυγικό από κρίση ανθρωπιστική σε κρέας για τα κανόνια των culture wars. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με δάνεια και κανάλια και βοσκοτόπια και λοιπές μαλακίες, εδώ έχουμε να κάνουμε με ψυχές. Και δεν σηκώνει να τις στέλνουμε στα σκουπίδια για πέντε, δέκα, πενήντα ψήφους. Για πέντε, δέκα, πενήντα καρέκλες…

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο