Μάθε παιδί μου Θρησκευτικά

Μάθε παιδί μου Θρησκευτικά

Όταν ένα μάθημα σχολικό γίνεται αφορμή για εκκλησιαστικό ντέρμπι

Έχω γράψει ένα σωρό φορές ότι η ελληνική Εκκλησία αποτελεί ένα μάλλον φωτεινό παράδειγμα σε σχέση με εκείνες άλλων χωρών. Και το αυτόματο διαζύγιο πέρασε στη χώρα μας χωρίς να κουνηθεί φύλλο και για τις αμβλώσεις δεν ακούστηκαν παρά σποραδικές γκρίνιες και τα πολιτικά προσχήματα τηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Όλα αυτά επί Σεραφείμ βεβαίως και επί Ιερωνύμου, διότι επί Χριστοδούλου παραλίγο να μπατάρει το σκάφος και να βρει στα βράχια. Ο μακαριστός μπορεί να ξεκίνησε με επικοινωνιακά ανοίγματα («ελάτε όπως είστε»…), στη διαδρομή όμως έμοιαζε να ονειρεύεται για τον εαυτό του ρόλο εθνάρχη και όχι ιεράρχη. Και κάτι τέτοιες ιστορίες, ως γνωστόν, καλόν είναι να μην τις ανοίγει κανείς, γιατί κλείνουν δύσκολα.

Μια διευκρίνιση όμως πριν το πάω παρακάτω, γιατί ήδη ακούω τις πρώτες μπαλωθιές. Όταν μιλάω για «φωτεινό παράδειγμα», επιμένω πάντοτε στη σύγκριση με άλλες χώρες. Με την Ιταλία, ας πούμε, όπου οι αμβλώσεις είναι ελεύθερες, αλλά ο γιατρός μπορεί να επικαλεστεί λόγους συνειδησιακούς και θρησκευτικούς και να ξαποστείλει τις εγκυμονούσες από εκεί που ήρθανε. Μια ενδιαφέρουσα υποσημείωση στη νομοθεσία, που έχει καταλήξει στην ουσιαστική απαγόρευση της διαδικασίας στη γείτονα. Γιατί ποιος θέλει να μπλέξει με την Καθολική Εκκλησία και να τον δείχνουνε με το δάχτυλο και να μην μπορεί να κυκλοφοράει στο δρόμο χωρίς να ακούει βρισίδια; Για να μην πω για το διαζύγιο αλά ιταλικά, που βλαστημάς όλους τους Αγίους μέχρι να το πάρεις…

Όλα τα ανωτέρω βέβαια δεν την αθωώνουν την Εκκλησία και δεν δικαιώνουν τον ρόλο της ως μηχανισμού του Κράτους. Ενός Κράτους εξόχως διαπλεκομένου με το Ιερατείο, σε βαθμό που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις όρια και σύνορα ανάμεσα στην εκκλησιαστική και στην κοσμική εξουσία. Μοιάζει μερικές φορές να συγκατοικούν δυο ψυχές στο ίδιο σώμα και δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ποιος κάνει τα κουμάντα ανά πάσα περίπτωση. Ιδίως σε ζητήματα οικονομικής φύσεως, όπου η Εκκλησία δεν σηκώνει πολλά πολλά και λειτουργεί με αξιοζήλευτη αυτονομία. Διότι όποιος έχει δύο χιτώνες πρώτα τους κάνει τρεις κι ύστερα δίνει τον ένα.

Ας μην μείνουμε όμως σε πράγματα πεζά. Εδώ και μερικές ημέρες διακυβεύεται η ψυχή του έθνους στις σχολικές αίθουσες. Αλλάζει ο Φίλης το μάθημα των θρησκευτικών σε θρησκειολογία κι έχουν πάρει φωτιά οι εκκλησιές. Πένθιμα βαράνε οι καμπάνες, ξερνάει χολή ο Αμβρόσιος, ακόμη κι ο πάντοτε ψύχραιμος αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μίλησε για «απαράδεκτα και επικίνδυνα» προγράμματα εκ μέρους του Υπουργείου. Και δώσε καυγά και ανταλλαγή μπηχτών και καρφιών. Σε σημείο που να μπει στο χορό και ο Μανώλης Γλέζος και να δηλώσει ότι την πρώτη αντίσταση την έκανε η Εκκλησία. Αυτά συμβαίνουν όταν μπλέκεις την αντιπολίτευση με την ιστορία…

Στο δια ταύτα όμως. Στο δια ταύτα, το στόρι με τα θρησκευτικά αποτελεί προνομιακό πεδίο παρέμβασης για την κυβέρνηση. Γιατί ο Έλληνας με την Ελληνίδα δεν είναι αντίχριστοι. Πιστεύουν και μάλιστα πιστεύουν με πάθος, ενίοτε δε και με φανατισμό. Όταν ωστόσο έρχεται η ώρα των παπάδων, η φυσική καχυποψία τους μετατρέπεται εύκολα σε εκνευρισμό και αντιπάθεια. Κι εκεί δεν μπορεί να σταθεί καμιά μάχη, ούτε μετωπική ούτε οπισθοφυλακής. Δεν ψήνεται ούτε ένας, δεν ψήνεται ούτε μία ότι στο μάθημα των θρησκευτικών κρύβεται η ψυχή της πατρίδας και ότι άμα πάνε περίπατο θα γίνουμε πιθήκια όλοι και όλες. Ως εκ τούτου, καλό θα ήταν για την Εκκλησία να μην το τραβήξει το σκοινί γιατί μπορεί να σπάσει και να έχουμε μπουρδούκλες. Εκτός πια κι αν χρησιμοποιεί την σύγκρουση των θρησκευτικών για να ντιλάρει σε άλλα πεδία. Στην περίπτωση αυτή της βγάζω το καπέλο, για να μην πω το καλυμμαύχι!      

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο