Φέρτε πίσω τα παιδιά

Φέρτε πίσω τα παιδιά

Για να κλείσει επιτέλους ο κύκλος της ντροπής και της ύβρεως

Δεν είμαι εθνικιστής. Το ξεκαθαρίζω για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Και με την πατριδολαγνεία διατηρώ τας χειροτέρας των σχέσεων. Πιστεύω ότι δεν είναι τίποτε άλλο από μια αθλιότητα που έχει εφευρεθεί για να δικαιολογούνται κάθε είδους θηριωδίες. Τελεία και δεν θα το συζητήσω. Αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με εθνικισμούς ούτε με πατριδολαγνείες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με παιδιά…

Η είδηση όπως την κατέγραψε το Newpost:

«Παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Τατόι η τελετή υποδοχής των λειψάνων των 16 Ελλήνων στρατιωτών που επέβαιναν στο μεταγωγικό αεροσκάφος Noratlas που καταρρίφθηκε στο σημείο όπου βρίσκεται ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας, τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο. Στη Μεγαλόνησο βρέθηκε για την τελευτή παραλαβής, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος.»

Σημειώνω εδώ και τα λόγια του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη, ότι δηλαδή η «Κυπριακή Δημοκρατία αναγνώρισε τον αγώνα και τη θυσία, έστω και ετεροχρονισμένα και τίμησε, όπως επιβάλλεται, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της ως κράτος». Καθότι το Noratlas, ως γνωστόν, καταρρίφθηκε από λάθος της κυπριακής αεράμυνας. Για να τα ξέρουμε όλα και να μην παριστάνουμε τα παπιά.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι ήρθανε πίσω τα παιδιά στην πατρίδα. Στο πατρίδα τους, στο χώμα που τα μεγάλωσε και τα ανέθρεψε και τα έκανε παλικάρια. Και τα έστειλε σε βέβαιο θάνατο. Και τα παιδιά πήγανε, δεν ανακάλυψαν δικαιολογίες  και προσκόμματα και μια θεία στο χωριό που έπρεπε επειγόντως να ξεράνει τα χαμέμηλα πριν πιάσουν βροχές. Πήγαν να πεθάνουν. Πήγαν ξέροντας ότι θα πεθάνουν.

Δεν είναι  εύκολο να το κάνεις. Δεν είναι εύκολο να το σκεφτείς καν. Και μεταξύ μας τώρα, πόσοι θα είχαμε το σθένος, την ψυχή, τα σκώτια να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους; Εγώ τώρα που τα γράφω, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα μπορούσα να το κάνω. Δεν είναι απ’ αυτά τα πράγματα που σου έρχονται έτσι στο χαλαρό μια νύχτα με τηλεόραση στον καναπέ, το κορίτσι αγκαλιά και τους γάτους να χουρχουρίζουν στο πλευρό σου.

Κι ύστερα ύπνο όλο το παρεάκι, αραλίκι αδιατάρακτο και ατάραχο. Να μην σε αγχώνει καθόλου ότι από στιγμή σε στιγμή μπορείς να εισπράξεις καμιά ριπή και να γίνεις κομμάτια. Και να σε ψάχνει η οικογένειά σου και να μη σε βρίσκει. Να σε αναζητεί όχι για να σε ασπαστεί αλλά έστω για να σε θάψει. Να σε θάψει σαν άνθρωπο, να σε θρηνήσει σαν άνθρωπο. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις στη χώρα όπου γράφτηκε η «Αντιγόνη»…

Όπως επίσης δεν γνωρίζω ποιοι πατήσανε πόδι και ήρθανε πίσω τα παιδιά. Αν ήτανε ο Παυλόπουλος, αν ήτανε ο Παπούλιας, αν ήτανε ο Καμμένος, αν είχε τρέξει πιο πριν η Γεννηματά. Όποιοι και να ήτανε πάντως, τους χρωστάμε ένα «ευχαριστώ», γιατί την ντροπή την ξέπλυναν. Και ήρθανε πίσω τα παιδιά στις οικογένειές τους, στη γη τους, στο σπίτι τους. Για να αναπαυθούν, επιτέλους, εν ειρήνη.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο