Λόγια της άμμου και της αδυναμίας πρόσβασης

Αν έχω διαβάσει καλά το ρεπορτάζ (είναι πρωί, συγχωρέστε με…), σήμερα είναι που πάει ο πρωθυπουργός στη Νίσυρο για να βγάλει ένα καινούριο διάγγελμα. Μίνι, όχι μάξι όπως το προηγούμενο με τους συνταξιούχους, αυτό θα αφορά στο νησιωτικό πληθυσμό και στα προβλήματά του. Διότι ωραία είναι τα νησιά, ατέλειωτη η γοητεία τους το καλοκαίρι, αλλά δεν έχει μόνο τρεις μήνες ο χρόνος, έχει δώδεκα. Καλοδεχούμενες λοιπόν οι εξαγγελίες του Τσίπρα στη Νίσυρο, που είναι νησί μυστεριόζο και φαντασμαγορικό κι έχει κι ένα ηφαίστειο που κάποτε ξέρναγε λάβα αλλά τώρα είναι μισοψόφιο. Σαν τον ΣΥΡΙΖΑ ένα πράγμα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα!

Τέλος πάντων, εγώ δεν είμαι νησιώτης. Είμαι δημότης Αθηνών με καταγωγή από Τρίκαλα. Αλλά ενδιαφέρομαι ιδιαιτέρως για τον μεγαλύτερο ίσως πλούτο αυτής της χώρας, τις παραλίες της. Όχι σε επίπεδο φυσιολατρικό ή ηδονοβλεπτικό, αλλά επί του πρακτέου. Ποιός και ποια δηλαδή έχει δικαίωμα διάβασης και χρήσης του αιγιαλού και αν μπορεί κάποιος να απαγορεύσει την πρόσβαση στην άμμο. Απλά πράγματα, χειροπιαστά, τα οποία θα τα βρίσκουμε όλο και περισσότερο μπροστά μας όσο περνάει ο καιρός.

Δεν το λέω τυχαία αυτό, το λέω μετά λόγου γνώσεως. Το λέω γιατί πληθαίνουν οι καταγγελίες από τις παραλίες ότι διάφοροι μεγαλόσχημοι και πλούσιοι και ξενοδόχοι κάνουν ό,τι μπορούν για να δυσκολέψουν την πρόσβαση ημών των κοινών θνητών στις παραλίες. Με σιδερόπορτες, με τοιχία, με φράχτες, με όλα όσα μπορεί να φαντασθεί ο νους του ανθρώπου και του κτήνους. Και σε αρκετές περιπτώσεις τα καταφέρνουν, είτε γιατί είναι αρκούντως ισχυροί είτε διότι είναι αρκούντως ματσωμένοι. Καταλαβαινόμαστε υποθέτω…

Τα γράφω τα ανωτέρω, διότι προχθές διάβαζα στους “Los Angeles Times” (ναι, διαβάζω “Los Angeles Times”, είμαι Αμερικανάκι!), ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ που αφορούσε σε πρόστιμα. Σε ποινές που υπερέβαιναν εν συνόλω τα 5 εκατομμύρια δολλάρια και τις φάγανε ένα κυριλέ ξενοδοχείο και ένας υπερπλούσιος στο σούπερ χλιδάτο Μαλιμπού. Κάνανε μαγκιές, κλείνανε την πρόσβαση, τους πήγε στα δικαστήρια η California Coastal Commission με βάση το California Coastal Act, κρατήσανε καθυστέρηση, πήρανε φουλ αναβολές, δήλωσαν ασθένεια, αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν, αλλά στο τέλος το ρούφηξαν το αυγό!

Έχει μια σημασία, γιατί είναι οι πρώτες ποινές που επιβάλλει η California Coastal Commission σε κακότροπους ιδιοκτήτες αυτού του τύπου. Και αν μπορεί να γίνει αυτό σε μια χώρα όπως οι ΗΠΑ όπου ο νόμος του ισχυρότερου είναι τοτέμ, γιατί δηλαδή να μην μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα; Κι αν δεν μπορεί να γίνει, γιατί να μην βρούμε αυτούς και αυτές που το εμποδίζουν και να τους μουντζώσουμε; Για κάτι τέτοιο θα μου άρεσε να τσακωνόμαστε και να μαλλιοτραβιόμαστε κυρίες και κύριοι, όχι για τις μπουρδίτσες που εκτόξευσε ο Παρασκευόπουλος. Μπας και σταματήσουμε κάποια στιγμή να είμαστε μπανανία…