Όταν η ιστορική μνήμη γίνεται αφορμή για ποτάμια χολής

Το στόρι είναι απλό και γνωστό. Η Βουλή, με απόφαση του προέδρου της Νίκου Βούτση, θα τιμήσει τη μνήμη Μπελογιάννη στις 30 Μαρτίου, με αφορμή τη  την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του το 1952. Αν δεν κάνω λάθος, θα διοργανωθεί ειδική έκθεση αφιερωμένη στη μνήμη του αγωνιστή της Αριστεράς στο σπίτι του στην Αμαλιάδα, υποθέτω θα πραγματοποιηθούν και κάποιες εκδηλώσεις, δεν χρειάζεται να το ψάχνουμε και πάρα πολύ. Έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό, γίνεται τώρα, πάμε παρακάτω.

Και θα πηγαίναμε παρακάτω, όσο και να σκούζανε οι κάθε είδους εγκληματικές οργανώσεις και οι παραφυάδες τους. Αλλά προέκυψε στη διαδρομή και μία ακόμη ενδιαφέρουσα άποψη επί του θέματος που κατατέθηκε από βαρυσήμαντο αρθρογράφο. Απολαύστε υπεύθυνα:

«Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Μάλλον από λεπτότητα στη μνήμη του νεκρού (διότι ο Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να καταργήσει τη Βουλή…), η εκδήλωση δεν θα γίνει στο γνωστό κτίριο που δεσπόζει της πλατείας Συντάγματος, αλλά στην Αμαλιάδα, τόπο καταγωγής του Μπελογιάννη. Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;»

Τόσο τακτοποιημένα, τόσο καλοβαλμένα, τόσο επαγωγικά. Το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Να τα έλεγα αυτά εγώ στους καθηγητές μου στο Φυσικό, όχι πτυχίο δεν θα έπαιρνα ποτέ ακόμη φυλακισμένο θα με είχανε στο υπόγειο της Σόλωνος και θα με δείχνανε στους πρωτοετείς από μακριά ως παράδειγμα προς αποφυγήν.

Νομίζω ότι κάποιος άλλος συνάδελφος έχει χρησιμοποιήσει ήδη το πρόσωπο του Σωκράτη για να διασκεδάσει με τα επιχειρήματα του αρθρογράφου. Καθότι και του φιλοσόφου η δίκη δεν αναθεωρήθηκε ποτέ (πλην μιας κωμωδίας το 2012), επομένως παραμένει διαφθορέας και άθλιο υποκείμενο. Προσωπικώς διασκέδασα ακόμη περισσότερο με την ανακοίνωση της Καθολικής εκκλησίας το 1992, που αναγνώρισε το δίκαιον του Γαλιλαίου μετά από 350 χρόνια. Για να μην θυμηθούμε εδώ τα λιγότερο διάσημα θύματα της Ιεράς Εξετάσεως, τα οποία περιμένουν ματαίως ένα μικρό, ένα ελάχιστο «συγγνώμη»…

Η Ελλάδα όμως είναι η χώρα της λησμονιάς. Είναι η χώρα που οι αρθρογράφοι της ξεχνάνε ότι το μετεμφυλιακό κράτος οικοδομήθηκε σε αγαστή συνεργασία με τους ταγματασφαλίτες και τους γερμανοτσολιάδες και τους μαυραγορίτες. Υπό το φόβο των κομμουνιστών, δεν λέω, και γνωρίζω πολύ καλά ότι κάποιοι απ’ αυτούς που δήλωναν κομμουνιστές ήταν αντίστοιχα κτήνη. Και μπορεί να κάνανε τα ίδια αν κυβερνούσαν ανενόχλητοι. Αλλά δεν κυβερνήσανε. Τελεία.

Οπότε καλόν είναι να αφήνουμε τα λογικά άλματα για τα καρτούν και να κατανοούμε την ιστορική αλήθεια. Ότι χρειαζόταν το μετεμφυλιακό «βαθύ κράτος» να εξοντώσει ένα από τα σύμβολα της Αριστεράς και το εξόντωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Άνευ μάλιστα της πρωθυπουργικής αδείας, καθώς ο Πλαστήρας είχε δώσει εντολή να μην εκτελεστεί ο Μπελογιάννης. Και τον πήρανε κάτω απ’ τη μύτη του και τον ντουφεκίσανε. Για να ξέρουμε ποιος κυβερνούσε αυτόν τον τόπο, ποιος τον κουμαντάριζε. Αν την νοσταλγούμε αυτή τη θηριωδία, ο δρόμος είναι ανοιχτός και το πουκάμισο μαύρο. Το θέλετε στο νούμερό σας ή λίγο πιο στενό για να φαίνεται η γράμμωση;