Μόνο τα δόλια τα φαντάρια λυπάμαι στον καυγά Τουρκίας-Ολλανδίας

Θα μου επιτρέψετε αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες, αλλά απ’ όλη αυτή την ιστορία με τους Ολλανδούς και τους Τούρκους και τον Ρούτε και τον Ερντογάν και τον Τσαβούσογλου και τον Βίλντερς και τις απειλές και τους ναζί και τους Γερμανούς που υιοθετούν σκληρή γραμμή και τους Γάλλους που κάνουν κο-κο-κο (τι πετεινοί θα ήταν άλλωστε;) και το φάντασμα της ακροδεξιάς που πλανάται πάνω απ’ την Ευρώπη (δίπλα μας να δείτε, στην απέναντι ακτή του Αιγαίου, που έχει εγκατασταθεί εδώ και 90 χρόνια!), εγώ λυπάμαι και σκέφτομαι μόνο τα φαντάρια. Μόνο τους στρατευμένους, μόνο τους ένοπλους, μόνο τους ένστολους, όπως θέλετε πείτε τους, που τα βλέπουν όλα αυτά που συμβαίνουν στην TV και τρέμει το φυλλοκάρδι τους.

Θυμάμαι και τα δικά μας το ’93, όταν είχα παρουσιαστεί και είχε βγει το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς μέσα στην αγωνία. Ανάθεμά κι αν θυμάμαι τον λόγο (έτσι είναι αυτά τα πράγματα, να τα ξεχνάς θέλεις), ανάθεμά κι αν βγήκε κανένα αποτέλεσμα, ανάθεμά κι αν κέρδισε ή έχασε κάποιος μια σπιθαμή, έναν πόντο εδάφους. Για κάποιον λόγο ωστόσο υπήρχε ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, υπήρχε καυγάς, υπήρχε ντουβρουτζάς και τα δελτία γαζώνανε πρωί βράδυ. Ειδικά θυμάμαι το δελτίο το μεσημεριανό του Antenna με τον Θοδωρή Δρακάκη ο οποίος έβαζε τα δυνατά του για να αποδείξει στο έθνος ότι κινδυνεύουμε άμεσα, ότι είμαστε στο χείλος του γκρεμού και της πολεμικής σύγκρουσης, ότι όπου να ‘ναι θα βρέξει φωτιές και μπόμπες. Και δώσ’ του να φουντώνει και να κορώνει, μόνος του αν μπορούσε θα την ξεκινούσε τη σύρραξη…

Από τότε, από τις κρυάδες που τρώγαμε στο στρατόπεδο με τα κιρίζια που επέμεναν να βλέπουν όλα τα δελτία με τον ήχο στο δέκα, δεν ξαναείδα Δρακάκη ούτε μια φορά στη ζωή μου. Όποτε έπεφτα επάνω του το γύρναγα το κουμπί κι άλλαζα το κανάλι. Άξιος συνάδελφος, δεν λέω, χρυσό παιδί, ο θεός να τον έχει καλά τώρα που συνταξιοδοτήθηκε, αλλά για μένα γιοκ. Κι ανάλογα, υποθέτω, θα αισθάνονται και τα τωρινά φανταράκια για τους σημερινούς άνκορμεν και τις σημερινές ανκοργούμεν των δελτίων. Δεν νομίζω ότι θα θέλουν να τους ξαναδούν και να τις ξαναδούν στα ματάκια τους, άπαξ και βγάλουν το χακί.

Γιατί είναι ωραία να κάθεσαι στο γραφείο σου, να κάθεσαι μπροστά στην κάμερα και να λες σπουδαίες παρόλες για την εθνική ασφάλεια και την ισορροπία τρόμου στο Αιγαίο. Τον άλλον όμως τον ρώτησες που υπηρετεί στα νησιά και στα νησάκια και στον Έβρο αν μπορεί να ακούει τις μπούρδες σου, επειδή εσύ θέλεις να παριστάνεις τον σπουδαίο ή τη σπουδαία; Τον ρώτησες αν αντέχει να ξυπνάει και να κοιμάται με την αγωνία, να τρώει το φαγητό του και να πίνει τον καφέ του με το άγχος, να πιάνει στα χέρια του γαμημένο το όπλο και να αναρωτιέται αν ήρθε η ώρα να το χρησιμοποιήσει;

Και δεν φταίνε φυσικά μόνο οι δημοσιογράφοι. Φταίνε και ο Ερντογάν με τον Ρούτε και την Μέρκελ που τώρα ξαφνικά ανακάλυψαν ότι διαθέτουν τσαμπουκά και σπονδυλική στήλη και στυλώσαν τα πόδια στο πάτωμα. Παίζοντας με τη φωτιά και με τα νεύρα των φαντάρων. Αυτούς σκέφτομαι και τους γονείς τους, που στείλανε τα παιδιά τους να υπηρετήσουν την πατρίδα όχι να πέσουν θύματα κανενός σουλτάνου ή δημαγωγού. Τουλάχιστον το ολλανδικό δράμα τελειώνει αύριο, ενώ για το τούρκικο, δυστυχώς, θα χρειαστεί να περιμένουμε έναν μήνα ακόμη. Ως τότε, όπως θα έλεγε κι ο ποιητής, προσευχηθείτε για τις σκοπιές που αγρυπνούν…