Είναι πλέον εμφανές ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο υπάρχουν στελέχη  που ελκύονται από την ιδέα μιας μεγάλης αλλαγής στην Ευρώπη. Ενός πολιτικού σεισμού με επίκεντρο τη Γερμανία. Λογικό και θεμιτό να επιθυμεί ένας Αριστερός, έστω και νεομνημονιακός, την επικράτηση πολιτικών δυνάμεων που είναι εγγύτερα ιδεολογικά σε αυτόν.

Άλλο όμως αυτό και άλλο να αρχίζουμε πάλι να έχουμε νέες αυταπάτες.

Το σενάριο απλό: Ο καλός Σουλτς κερδίζει την (πρώην εχθρό, αλλά τώρα φίλη) πρωθιέρεια της λιτότητας Μέρκελ. Εγκαθίσταται στην Καγκελαρία και έτσι ανοίγει φαρδιά – πλατιά η λεωφόρος για να πετύχει η Ελλάδα ένα… super deal. Χωρίς νέα σκληρά μέτρα (που κανείς δεν θέλει), αλλά κυρίως χωρίς Μεταρρυθμίσεις (για τις οποίες πολλοί σύντροφοι βγάζουν φλύκταινες).

Αν κυριαρχήσει αυτή η νέα αυταπάτη, η χώρα μπαίνει σε σκοτεινό τούνελ χωρίς φως στο βάθος. Ήδη, οι οπαδοί του Grexit βγάζουν πάλι γλώσσα, ενώ ο νέος μεγάλος παίχτης στον πλανήτη, ο πρόεδρος Τραμπ, δεν έχει ακόμη αρχίσει να «βρυχάται» προς τα μέρη μας.

Αυτά είναι επικίνδυνα παιχνίδια για μια χώρα με οικονομία μπλοκαρισμένη, κοινωνία αποκαμωμένη και πολίτες χωρίς κουράγιο.

Το κλείσιμο της αξιολόγησης με έναν έντιμο συμβιβασμό, είναι ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα. Αξιοποιώντας τόσο κάποιους αριθμούς στην οικονομία (αποτέλεσμα της σκληρής φορολογίας και των θυσιών των πολιτών), όσο και την όποια υποστήριξη Ευρωπαίων παραγόντων που το κάνουν προφανώς για δικές τους σκοπιμότητες.

Η 9η Μαρτίου, όταν και συνεδριάζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την ένταξή μας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, δεν είναι ημερομηνία ταμπού. Αποτελεί πραγματικό ορόσημο και αφετηρία για να πάρουμε μια βαθιά ανάσα.