Ο Άκης Τσοχατζόπουλος είναι πλέον ελεύθερος. Αυτό ήταν το σωστό γιατί ο πρώην πολιτικός εκτός από υπέργηρος είναι και σοβαρά άρρωστος. Σε μια δημοκρατική πολιτεία δικαιοσύνη δεν σημαίνει εκδίκηση. Η αποφυλάκιση για λόγους υγείας σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει δικαίωση. Η καταδίκη είναι καταδίκη. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό για έναν πολιτικό από την καταδίκη για κατάχρηση δημοσίου χρήματος –κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάνε ο κ. Τσοχατζόπουλος και η κ. Σταμάτη.

Ωστόσο, ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν είναι ένας απλός εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου. Επί πολλά έτη υπήρξε το Νο2 των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές μορφές τόσο της περιόδου Παπανδρέου όσο και (με διαφορετικό τρόπο) της περιόδου Σημίτη. Ακριβώς στην περίοδο Σημίτη εκτυλίχτηκαν οι υποθέσεις διαφθοράς για τις οποίες καταδικάστηκε.

Ενώ λοιπόν οι δικαστικοί λογαριασμοί της Πολιτείας με τον πρώην υπουργό έχουν πια λήξει, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους πολιτικούς λογαριασμούς της κοινωνίας με τη σκοτεινή εποχή της οποίας ο Άκης Τσοχατζόπουλος υπήρξε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα. Το να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη, το ποιοι συνέργησαν στο έγκλημα ή έδειξαν ανοχή, δεν σχετίζεται μόνο με την ιστορική αλήθεια. Είναι αναγκαίο για την πολιτική θωράκιση της δημοκρατίας.