Ας μην κάνουμε εύκολη αντιπολίτευση. Επίσης, ας δεχτούμε τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι το 70% των αυτοαπασχολούμενων θα πληρώνει λιγότερα από ό,τι στο παρελθόν, ακόμα και μετά τις νέες επιβαρύνσεις που φέρνει η δεύτερη αξιολόγηση. Τέλος, ας δεχτούμε ότι όντως η κυβέρνηση προστατεύει τους πιο αδύναμους οικονομικά.  

Πιστεύει όμως κανείς ότι είναι λογικές οι φορολογικές και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις για αυτό το υπόλοιπο 30% των αυτοαπασχολούμενων που η κυβέρνηση θεωρεί «προνομιούχους». Είναι αλήθεια «αριστερό» κάποιος που βγάζει 1.500 ευρώ το μήνα να δίνει περισσότερα στην εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία από όσα κρατάει για τον εαυτό του; Συμβάλλει άραγε στη γενική κοινωνική πρόοδο η αφαίμαξη των πετυχημένων επαγγελματιών. Τι είδους κοινωνική δικαιοσύνη είναι αυτή που δημιουργεί κίνητρα για μην τα πηγαίνει κανείς καλά στη δουλειά του ή για να φοροδιαφεύγει.

Ακολουθώντας μια δύσκολα εξηγήσιμη αντίληψη, η κυβέρνηση έχει θέσει στο στόχαστρο τους… καπιταλιστές των 1.500 ευρώ. Είναι απαίτηση της κοινωνίας κι επιταγή της κοινής λογικής να αναθεωρήσει τη στάση της. Όχι τόσο γιατί της κάνει ζημιά πολιτικά –που της κάνει. Όσο γιατί η ανάκαμψη δεν πρόκειται να έρθει χωρίς τη συμβολή των επιστημόνων και των δυναμικών επαγγελματιών.