«Δεν με ενοχλεί τόσο που μου κόβουν τη σύνταξη, όσο ότι λένε πως δεν μου την κόβουν. Μπορώ να κάνω θυσίες, αν χρειάζεται. Αλλά ας μας πουν όμως την αλήθεια.» Η φράση ελέχθη τις προάλλες από συνταξιούχο, ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μάλιστα είναι αποφασισμένη να ψηφίσει ξανά τον Αλέξη Τσίπρα όποτε κι αν γίνουν οι επόμενες εκλογές. Είναι σίγουρο ότι όλοι έχουμε ακούσει ανάλογες τοποθετήσεις από πολίτες διαφορετικών κομματικών προτιμήσεων.

Το ζήτημα της ειλικρίνειας του πολιτικού λόγου έχει εξελιχθεί σε μείζον για τους πολίτες. Με περιοδική συχνότητα επανέρχεται στο πολιτικό προσκήνιο. Τώρα με τη συζήτηση για τα νέα μέτρα προσπαθούμε ξανά να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Πόσος είναι τελικά ο λογαριασμός των μέτρων; Γιατί η κυβέρνηση δεν είχε πει ότι θα αυξηθούν οι εισφορές των αυτοπασχολούμενων; Είναι σίγουρο ότι θα εφαρμοστούν τα αντίμετρα; Από πού ακριβώς η αντιπολίτευση θα κάνει νέες οικονομίες στις δαπάνες; Και το μεγαλύτερο ερώτημα όλων, ποιο ακριβώς είναι το συγκεκριμένο σχέδιο (όχι τα ευχολόγια) για την επιστροφή σε μια ανάπτυξη που θα βελτιώσει τις ζωές των πολλών;

Οι πολίτες θέλουν την αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι. Να ξέρουν ακριβώς τι θα πληρώσουν, τι θυσίες τους ζητούνται –γιατί, ας μη γελιόμαστε, οι περικοπές θα συνεχιστούν. Διότι αν έχουμε την πραγματική εικόνα, η πολιτική συζήτηση θα γίνει επί της ουσίας. Δηλαδή στο τι προτείνουν τα κόμματα, αν είναι ρεαλιστικό αυτό που προτείνουν, και αν όντως υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των προτάσεων τους. Βέβαια, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα κόμματα θα ήθελαν ένα δημόσιο διάλογο τέτοιου (υψηλού) επιπέδου…