Η απόφαση του Κοινοβουλίου για την αποπομπή της Χρυσής Αυγής αποτελεί μια αυτονόητη πράξη αυτοάμυνας της Δημοκρατίας απέναντι στους εχθρούς της. Έτσι κι αλλιώς έχει βαρύνουσα πολιτική σημασία το ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη. Πόσο μάλλον που λήφθηκε σε μια στιγμή έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης λόγω πολυνομοσχεδίου. Το μήνυμα σαφές: Δεν είναι ανεκτοί οι τραμπουκισμοί εναντίον βουλευτών μέσα στον χώρου του κοινοβουλίου, όπως έκανε ο Κασιδιάρης με τον κ. Νίκο Δένδια.

Ωστόσο, το αυτονόητο ήρθε με καθυστέρηση. Είχε προηγηθεί ένα κύκλος απαράδεκτης αντιπαράθεσης των κομμάτων για το ποιος κάνει πλάτες στη Χρυσή Αυγή, Ήταν άραγε το επεισόδιο με τον Κασιδιάρη επικοινωνιακό δώρο στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από την ψήφιση της νέας μνημονιακής συμφωνίας. Ή μήπως η Χρυσή Αυγή αποτελεί και αυτή ένοικο της «δεξιά πολυκατοικίας» στην οποία κυριαρχεί η ΝΔ; Όσο η αντιπαράθεση οξυνόταν, το επίκεντρο της δημόσιας συζήτηση έφευγε από τις αθλιότητες Κασιδιάρη και μετατρεπόταν σε ένα ακόμα επεισόδιο της κόντρας των κομμάτων εξουσίας. Αυτό ακριβώς ήταν το καλύτερο δώρο των δημοκρατικών κομμάτων στους ναζί. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να επιβιώνει μόνο εκεί που οι εσωτερικές αντιθέσεις του δημοκρατικού κόσμου αφήνουν κενό χώρο. Ενισχύεται από τις άσκοπες έριδες και τη δυσλειτουργία του πολιτικού συστήματος. Το μήνυμα που εστάλη με την ομόφωνη αποπομπή των χρυσαυγιτών, έπρεπε να είχε σταλεί από την πρώτη στιγμή.

Η Δημοκρατία οφείλει να αμυνθεί, οφείλει να νικήσει. Και για να το κάνει πρέπει να σταθεί ενωμένη απέναντι στους εχθρούς της.