Η κυβέρνηση φέρνει νέα μέτρα που θα είναι τα τελευταία. Το ύψος τους αποκαλύπτεται ότι είναι μεγαλύτερο από όσο είχε ανακοινωθεί. Η αντιπολίτευση λέει ότι υπάρχει ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής που μπορεί να μας κρατήσει εντός Μνημονίου. Η συζήτηση στη Βουλή αρχίζει με ένσταση περί αντισυνταγματικότητας. Η ένσταση απορρίπτεται από την πλειοψηφία.

Η παραπάνω παράγραφος θα μπορούσε να είχε γραφτεί πολλές φορές τα τελευταία επτά χρόνια, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει ούτε λέξη. Γιατί το έργο που παίζεται από προχθές, το έχουμε δει πολλές φορές από το 2010 και μετά. Κατά καιρούς αλλάζουν τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών και αντιστρέφονται οι ρόλοι. Το σενάριο είναι όμως το ίδιο.

Η επανάληψη κουράζει τον θεατή. Αν κάτι διαφοροποιείται αυτή τη φορά σε σχέση με το παρελθόν, είναι το περιορισμένο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Η μάχη της Βουλής δεν προκαλεί πλέον έξαψη των παθών. Όλο και περισσότερο οι πολίτες παρακολουθούν αποστασιοποιημένοι τα τεκταινόμενα της πολιτικής ζωής. Δεν πιστεύουν πια τις υποσχέσεις ότι θα φανεί φως στην άκρη του τούνελ, δεν πείθονται ότι υπάρχει εναλλακτική λύση.  

Η δυσπιστία και η αποστασιοποίηση των πολιτών δεν πρόκειται να καμφθούν με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Θα χρειαστεί να δουν τις πραγματικές αλλαγές: την ανεργία να μειώνεται, τις δημόσιες υπηρεσίες να αναβαθμίζονται, το βιοτικό επίπεδο να ανεβαίνει. Θα χρειαστεί επίσης ένας πολιτικός λόγος που να πατάει γερά στη γη και να μην επιχειρεί να παραπλανήσει. Θα χρειαστεί δηλαδή να μην ξαναδούμε το ίδιο έργο.