Να πούμε τώρα ότι δεν ανακουφιστήκαμε από τη συμφωνία στο Eurogroup, θα λέγαμε ψέματα. Οποιοσδήποτε έχει (έστω μικρή) σχέση με την αγορά ήθελε διακαώς την ολοκλήρωση της αξιολόγησης

Η αβεβαιότητα έχει κάνει την πραγματική οικονομία να βαλτώσει, με όλα τα project να τελούν σε αναμονή. Επιπλέον, όσο πλησιάζαμε προς τον Ιούλιο όπου θα έπρεπε να καταβληθούν τα χρωστούμενα στους δανειστές, έκανε ολοένα και πιο αισθητή την παρουσία του το φάντασμα της χρεοκοπίας.

Τέλος καλά όλα καλά λοιπόν; Όχι ακριβώς.

Γιατί για να κλείσει η αξιολόγηση χρειάστηκε να ψηφιστούν νέα μέτρα (ύψους 4,9 δισ.) που πλήττουν τους πιο φτωχούς.

Γιατί η αποσαφήνιση των μέτρων για το χρέος και η ένταξη στο QE παραπέμπονται για αργότερα.

Επομένως, όσο θα ήταν μικρόψυχο να μην χαρακτηρίσει κανείς θετική τη συμφωνία στο Eurogroup, άλλο τόσο θα ήταν ανεδαφική η θριαμβολογία. Όσο ποτέ άλλοτε χρειαζόμαστε μετριοπάθεια και πολιτική υπευθυνότητα απέναντι σε μια πολύ σύνθετη κατάσταση η οποία δεν αντιμετωπίζεται με κραυγές κι ευκολίες.

Τώρα που κλείνει η αβεβαιότητα της δόσης, η κυβέρνηση πρέπει επειγόντως να κάνει τρεις κινήσεις:

1. Να χαράξει ένα σαφές και ρεαλιστικό σχέδιο με στόχο την έξοδο στις αγορές. Σχέδιο που να διαμορφωθεί στη βάση των αναγκών της οικονομίας, όχι των σκοπιμοτήτων της επικοινωνίας.

2. Να κάνει ό,τι μπορεί για να ευνοηθούν τα επενδυτικά σχέδια που δημιουργούν θέσεις εργασίας κι ενισχύουν την ανάπτυξη.

3. Να αναβαθμίσει τη διοικητική αποτελεσματικότητά της βελτιώνοντας την καθημερινότητα των πολιτών.

Ανακούφιση λοιπόν, αλλά έχουμε ακόμα πολύ ανήφορο.