Η χθεσινή συγκέντρωση των «Παραιτηθείτε» στο Σύνταγμα δεν πρέπει να ενθουσίασε τους διοργανωτές της. 

Η συμμετοχή του κόσμου δεν ήταν τέτοια που να μπορεί να δημιουργήσει πολιτικό γεγονός. Πώς εξηγείται όμως το ότι ενώ η κοινωνική αποδοχή της κυβέρνησης συρρικνώνεται, οι κινητοποιήσεις εναντίον της (είτε από τα αριστερά είτε δεξιά) είναι αναιμικές;

Μια πρώτη εξήγηση είναι ότι η ελληνική κοινωνία έχει πια κουραστεί από την πολιτική πόλωση. Η μεγάλη σύγκρουση του καλοκαιρού του 2015, πρωτοφανής στα μετεμφυλιοπολεμικά χρονικά, κατέληξε στην υπερψήφιση του Τρίτου Μνημονίου με ρεκόρ κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Κατά συνέπεια, η πόλωση μοιάζει να μην οδήγησε πουθενά.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη εξήγηση, μάλλον πιο σημαντική. Όσο κι αν είναι αντιδημοφιλής η κυβέρνηση, η προοπτική των εκλογών είναι ακόμα πιο αντιδημοφιλής. Κι είναι αντιδημοφιλής ιδιαίτερα στους ανθρώπους της ιδιωτικής οικονομίας που θεωρητικά θα ήταν το κατ’ εξοχήν ακροατήριο της χθεσινής συγκέντρωσης. Εκλογές αυτή τη στιγμή θα σήμαιναν ανατίναξη της πορείας ομαλοποίησης της οικονομίας. Πάνω ακριβώς τη στιγμή που η αγορά αρχίζει να ανασαίνει μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Βεβαίως, το ότι ο κόσμος δεν θέλει εκλογές δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι αξιολογεί θετικά την κυβέρνηση –κάθε άλλο. Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αντίφαση της τρέχουσας συγκυρίας: Η κοινωνία ενώ είναι δυσαρεστημένη με την κυβέρνηση, δεν θέλει την άμεση ανατροπή της. Περίπλοκη κατάσταση που δεν επιδέχεται μονοσήμαντες προσεγγίσεις.