Η λιτότητα δεν είναι απλώς αριθμοί και ποσοστά στις μνημονιακές συμφωνίες της κυβέρνησης με τους δανειστές. Τη λιτότητα τη ζούμε στην καθημερινότητα μας: Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις που έχουν συρρικνωθεί, το βιοτικό επίπεδο που πέφτει. Όμως η λιτότητα δεν είναι μόνο αυτό που βιώνουμε άμεσα. Εξίσου σημαντική είναι και μια άλλη διάσταση της που έχει έμμεση επιρροή στην καθημερινότητά μας.

Αναφερόμαστε στην παρακμή του εξοπλισμού του κρατικών υπηρεσιών. Τα τελευταία χρόνια ο κρατικός εξοπλισμός όχι μόνο δεν ανανεώνεται, αλλά δεν συντηρείται όπως πρέπει. Χιλιάδες κρατικά οχήματα και μηχανήματα βρίσκονται σε οριακή κατάσταση λόγω του δραστικού περιορισμού των κονδυλίων που απαιτούν τα θηριώδη πλεονάσματα του Μνημονίου. Η περίπτωση των πυροσβεστικών αεροπλάνων είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική. Από τα 17 πυροσβεστικά αεροσκάφη που διαθέτει η χώρα, πετάνε αυτή τη στιγμή μόλις τα 10. Δηλαδή έχουμε μπει στη περίοδο των πυρκαγιών χωρίς να έχουμε διαθέσιμα όχι μόνο τα πυροσβεστικά μέσα που χρειαζόμαστε, αλλά (φευ!) ούτε καν αυτά που έχει ήδη στην κατοχή του ο κρατικός μηχανισμός

Είναι επιβεβλημένο να εξάρουμε τη αυτοθυσία των πιλότων (αλλά και όλων των δημόσιων λειτουργών) που επιτελούν το καθήκον τους στις πλέον αντίξοες συνθήκες. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Εξίσου απαραίτητο είναι να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί το συντομότερο δυνατό ένα μεγάλο πρόγραμμα ανανέωσης κι επαρκούς συντήρησης του κρατικού εξοπλισμού. Οι μνημονιακοί περιορισμοί είναι γνωστοί. Όμως η κατάσταση τείνει να γίνει οριακή, ενώ δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι στο Δημόσιο έχουν εκλείψει οι σπατάλες ή οι εσφαλμένες προτεραιότητες. Μια χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει με καθηλωμένα πυροσβεστικά και ξεχαρβαλωμένα ασθενοφόρα.