Εν έτη 2017 και η χώρα,- μετά από επτά συναπτά έτη μνημονίων -εξακολουθεί και δεν εφαρμόζει το αυτονόητο. Ο λόγος για την περιβόητη αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων που παρόλο που είναι μνημονιακή μας υποχρέωση μέχρι σήμερα δεν έχει εφαρμοστεί.

Ξεκίνησε ως «κινητικότητα» επί κυβερνήσεως Σαμαρά- Βενιζέλου με την τότε αντιπολίτευση να απειλεί θεούς και δαίμονες και να προσπαθεί να την ταυτίσει με τις απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. 

Τελικά πριν προλάβουν να «αξιολογηθούν» χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι έγιναν συνταξιούχοι αυξάνοντας κατά πολύ τις δαπάνες του Κράτους

Σήμερα που η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει πως η αξιολόγηση είναι συμφέρουσα εκείνους που μέχρι χθες ξεσήκωνε να μην την δεχθούν βρίσκει απέναντί της όσους έχουν μάθει επί δεκαετίες να «λουφάρουν».

Υπάλληλοι που δεν έχουν αντικείμενο εργασίας, υπάλληλοι που δεν πατάνε στις υπηρεσίες τους εις βάρος ευσυνείδητων δημοσίων υπαλλήλων που «φορτώνονται» αναγκαστικά την διπλή δουλειά για να καλύψουν την ανεπάρκεια των συναδέλφων τους. 

Έτσι η αξιολόγηση που είναι το αυτονόητο για να λειτουργήσει «αξιοπρεπώς» ο κρατικός μηχανισμός γίνεται από συγκεκριμένα συνδικαλιστικά και όχι μόνο συμφέροντα ο «μπαμπούλας» που θα οδηγήσει χιλιάδες εργαζομένους στην ανεργία. Το γεγονός πως αξιολόγηση γίνεται παντού στον κόσμο δεν προβληματίζει καθόλου όσους σηκώνουν την παντιέρα της «επανάστασης» και ζητάνε να παραμείνει το ελληνικό δημόσιο σε έναν πρωτόγνωρο για δυτικό κράτος «μεσαίωνα». 

Η μεταρρύθμιση αυτή, το να αξιολογούμε δηλαδή τους υπαλλήλους μας και να τους χρησιμοποιούμε στο έπακρο για το κοινό καλό έπρεπε να είχε γίνει χωρίς τις υποδείξεις των ξένων. 

Είναι κάτι το αυτονόητο πως για να λειτουργήσει μια επιχείρηση (κρατική ή ιδιωτική) πρέπει το προσωπικό να αξιολογείται και να τοποθετείται κατάλληλα σύμφωνα με τις δυνατότητές του. 

Για τους χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους που κάνουν καλά την δουλειά τους και πολλές φορές υπερβαίνουν εαυτούς για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη η αξιολόγηση και η ανάλογη επιβράβευση θα ήταν το ιδανικό. Για όλους τους άλλους που θέλουν να την αποφύγουν για να κρύψουν τις αδυναμίες τους ή την ανεπάρκειά τους είναι ένας «εφιάλτης». 

Η κυβέρνηση καλείται να αποφασίσει με ποιους είναι παραμερίζοντας ιδεοληψίες του παρελθόντος. Σε διαφορετική περίπτωση και εάν δεν προνοήσει η ίδια, η αγορά θα δώσει την λύση. Γιατί επιχειρήσεις που δεν προχωρούν σε σωστή διαχείριση του προσωπικού τους δυστυχώς πτωχεύουν