Ο ήρωας του Περάματος, που έγινε γνωστός μέσα από το βιβλίο του Κώστα Μουρσελά και την τηλεοπτική σειρά «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», έσβησε στα 81 του.  Ο Λούης, ο ατίθασος, ανατρεπτικός και ανεξήγητα ερωτεύσιμος ήρωας του Κώστα Μουρσελά στα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» έφυγε... Κι αν οι περισσότεροι πίστευαν πως ο ασυγκράτητος χαρακτήρας, που υποδυόταν ο Γιώργος Νινιός στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου από τον Κώστα Κουτσομύτη, ήταν φανταστικός, η αλήθεια είναι πως ο Λούης ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο. Ηταν ο Μανώλης Αυτιάς που έφυγε από τη ζωή, το Σάββατο το βράδυ, σε ηλικία 81 ετών.
Η ιδιαίτερη φυσιογνωμία του Μανώλη Αυτιά έγινε γνωστή στο πανελλήνιο μέσα από τον ρόλο του τηλεοπτικού Λούη.
Και άξιζε σ' αυτόν τον άνθρωπο να γίνει πρωταγωνιστής.

Αν και στη γειτονιά του, στο Πέραμα, ο Μανώλης ήταν ήρωας εδώ και χρόνια. Ηταν το σύμβολο της περιοχής, ο άνθρωπος που όλοι γνώριζαν, αλλά ποτέ κανείς δεν ήξερε ακριβώς πού να τον βρει. Λίγες φορές κοιμόταν σπίτι του. Αλλες φορές τον πετύχαινες στον «Γλάρο», στη γνωστή ταβέρνα του Περάματος να πίνει το κρασάκι του κι άλλοτε καθόταν μόνος στο λιμάνι να κοιτάει τη θάλασσα. Ο Λούης ήταν λίγο απ' όλα: λίγο φιλόσοφος, λίγο φευγάτος αλλά πέρα για πέρα αληθινός... Γι' αυτό και χθες το απόγευμα, στο Νεκροταφείο του Σχιστού, ήταν όλοι εκεί, για να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία. Η απουσία του θα είναι έντονη...

Γεννήθηκε στο Αϊβαλί και ήρθε στην Ελλάδα, μαζί με την οικογένειά του το 1928. Σχολείο δεν πήγε πολύ. Μόνο το δημοτικό κατάφερε να βγάλει. Η λατρεία του όμως για τα βιβλία τον έκανε έναν ουσιαστικά «σπουδαγμένο» άνθρωπο με πολλές, αστείρευτες γνώσεις, οι οποίες γίνονταν αμέσως κατανοητές από τον συνομιλητή του. Αλλωστε, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει χαρακτηριστικά, «όπου σε πάει το βιβλίο, δεν σε πάει ούτε το όνειρο ούτε το κύμα...». Τα ρουφούσε τα βιβλία, ήταν για εκείνον είδος πρώτης ανάγκης. Μπορεί να μην είχε να φάει, αλλά βιβλίο θα είχε, με οποιονδήποτε τρόπο. Γι' αυτό και για πολλά χρόνια, ανάμεσα στις πολλές δουλειές που έκανε, ήταν και πλανόδιος πωλητής βιβλίων. Πρώτα τα διάβαζε κι έπειτα έπειθε με τον τρόπο του και τους άλλους να τα αγοράσουν.

Η δεύτερη μεγάλη αγάπη του ήταν η θάλασσα. Εκαιγε πάντα μέσα του ο πόθος να ταξιδέψει. Και στο τέλος τα κατάφερε, παρά το ότι αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, καθώς λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του, δεν μπορούσε να πάρει άδεια για να ταξιδέψει. Το πραγματοποίησε λοιπόν το όνειρό του, έγινε πλοίαρχος. Δεν δίστασε όμως να το εγκαταλείψει για την ασφάλεια των συναδέλφων του. Το καλοκαίρι του 1997, όταν ήταν ναύαρχος σε μια θαλαμηγό, καταγγέλλει επίσημα επικίνδυνες βλάβες και απολύεται. Για μία ακόμη φορά μένει άνεργος.

Και η τρίτη του αγάπη ήταν οι γυναίκες. Τις αγάπησε με πάθος, τις πλήγωσε, τον πλήγωσαν αλλά πάντα, μέχρι το τέλος της ζωής του, για τον Λούη η γυναίκα ήταν ολόκληρη θρησκεία. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως το μοναδικό παιδί που απέκτησε, η Ειρήνη, ήταν θηλυκό!

Μουρσελάς: Διέθετε μια τρέλα, μια... ποιητική αναρχικότητα

Έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον το χρονικό της γνωριμίας του Κώστα Μουρσελά με τον Μανώλη Αυτιά. Hταν μια παλιά γνωριμία που όμως σημάδεψε τον συγγραφέα, ο οποίος χρόνια αργότερα αποτύπωσε τον ιδιαίτερο αυτό χαρακτήρα στο βιβλίο του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1990 και δύο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη σημειώνοντας τεράστια επιτυχία.

Ο Κώστας Μουρσελάς μιλώντας στο Έθνος περιγράφει ως εξής την πρώτη συνάντησή του με τον θρυλικό Λούη: «Τον γνώρισα όταν ήμουν μαθητής στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου, στη Αγια-Σοφιά, στον Πειραιά. Ερχόταν εκεί και μας πουλούσε βιβλία με δόσεις. Μου έκανε εντύπωση η εξυπνάδα του αλλά και οι γνώσεις του σε όλα τα επίπεδα. Μου φαινόταν πραγματικά περίεργο πώς ένας άνθρωπος του δημοτικού γνώριζε τόσα πολλά πράγματα. Ηταν αντικομφορμιστής και διέθετε μια ποιητική αναρχικότητα, μια ποιητική τρέλα. Ηταν ιδιαίτερα γοητευτικός και βαθιά ερωτεύσιμος. Η κύρια εντύπωση που μου έδινε είναι πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που ξεπερνά την εποχή του...». Αυτό όμως που έκανε τον Λούη να πάρει μυθικές διαστάσεις στο μυαλό τού μετέπειτα συγγραφέα ήταν η εξιστόρηση ενός προσωπικού του περιστατικού: «Μια μέρα ήρθε και μας είπε πως παντρεύτηκε. Μας έκανε εντύπωση, μια και δεν φαινόταν άνθρωπος των κοινωνικών συμβάσεων. Οταν λοιπόν τον ρωτήσαμε πώς αποφάσισε να παντρευτεί, εκείνος μας απάντησε πως μια πελάτισσά του, η οποία του χρώσταγε πολλές δόσεις, του πρότεινε να την παντρευτεί για να... πατσίσουν. Κι εκείνος την παντρεύτηκε... Ετσι απλά!».

Από εκείνη τη στιγμή ο Λούης μπήκε βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό του Κώστα Μουρσελά. Και μεταμορφώθηκε, δεκαετίες αργότερα, σε έναν από τους πιο δημοφιλείς μυθιστορηματικούς του ήρωες. «Του άρεσε που ο χαρακτήρας του βγήκε προς τα έξω», μας λέει ο συγγραφέας.

Κουτσομύτης: «Υπάρχουν οι άγνωστοι που είναι μεγάλοι...»

Βαθιά λυπημένος από τον χαμό του «Λούη» είναι και ο σκηνοθέτης Κώστας Κουτσομύτης που είχε συναντήσει τον πραγματικό ήρωα του Κώστα Μουρσελά λίγο πριν βγει στον αέρα η σειρά-φαινόμενο «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». «Σήμερα το έμαθα κι εγώ και λυπήθηκα πολύ. Θυμάμαι κάποια μέρα πριν από χρόνια που μου τηλεφώνησε. Μου λέει στο τηλέφωνο «Εγώ είμαι ο Λούης. Και θέλω να συναντηθούμε». Στην αρχή νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα όμως μου ανέφερε τον Κώστα (Μουρσελά) και έτσι κατάλαβα ότι όντως ήταν εκείνος. Και συναντηθήκαμε, τα ήπιαμε και τα είπαμε. Εχω στεναχωρηθεί πολύ», λέει ο σκηνοθέτης στο Έθνος, που θυμάται χαρακτηριστικά τη βραδιά που γνώρισε τον πραγματικό Λούη.

«Ο «Λούης» ήταν ένας άνθρωπος λαϊκός, συγκλονιστικός χαρακτήρας που διάβαζε πάρα πολύ και αγαπούσε τις ιστορίες και τις γυναίκες. Ο Μουρσελάς είχε πάρει πάρα πολλά στοιχεία για να χτίσει τον Λούη από τον Μανώλη Αυτιά. Είχαμε μιλήσει με τον Κώστα για τον Μανώλη και μου είχε πει ότι είχε γνωρίσει αυτόν τον χαρακτήρα. Εγώ είχα διαβάσει το βιβλίο και πραγματικά ενθουσιάστηκα όταν τον γνώρισα. Μετά έγιναν τα εγκαίνια της σειράς και τον κάλεσα στη Μεγάλη Βρετάνια, όπου έγινε η επίσημη παρουσίαση για τους δημοσιογράφους. Μιλούσαμε ένα βράδυ ολόκληρο, κι εκείνου του άρεσε η σειρά μου είχε πει. Τι να πω. Ενας μεγάλος σκηνοθέτης σκοτώθηκε άδικα, παράξενα και από τη άλλη σήμερα φεύγει ένας λαϊκός άνθρωπος, ένας λαϊκός ήρωας. Ενας άνθρωπος φτωχός αλλά κοσμογυρισμένος, που του άρεσαν τα παραμύθια. Υπάρχουν οι μεγάλοι αλλά υπάρχουν και οι μικροί, οι άγνωστοι, που είναι κι αυτοί μεγάλοι. Οταν διάβαζα γι' αυτόν τον ήρωα, έψαχνα επί οκτώ μήνες ποιος θα τον παίξει κι έτσι κατέληξα στον Νινιό. Οταν τον βρήκα πήγα κατευθείαν στον Μουρσελά να του πω ότι βρήκα ποιος θα παίξει τον Λούη»...