Παράλληλοι φαίνεται πως είναι οι βίοι Ελλάδας και Ιταλίας στο τούνελ της οικονομικής κρίσης, με τις συνέπειες σε κοινωνικό επίπεδο να παίρνουν την ίδια δραματική τροπή και τα περιστατικά απόγνωσης να είναι καθημερινά. Ο αυξανόμενος ρυθμός των αυτοκτονιών εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων είναι ένα ανησυχητικό σημάδι των καιρών και στις δύο χώρες.

Μία μέρα πριν από την αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού, Δημήτρη Χριστούλα στην πλατεία Συντάγματος, μία 78χρονη γυναίκα στη Σικελία έβαλε τέλος στη ζωή της διότι είδε την σύνταξή της να περικόπτεται δραματικά. Λίγες μέρες νωρίτερα δύο οικοδόμοι αυτοπυρπολήθηκαν εξαιτίας οικονομικού αδιεξόδου. Ο ένας, 58 ετών, αυτοπυρπολήθηκε μπροστά από την υπηρεσία είσπραξης φόρων στην Μπολόνια, ενώ ο άλλος, ένας 27χρονος μαροκινός εργάτης έπραξε το ίδιο στην πλατεία του δημαρχείου στη Βερόνα. Ένας 59χρονος επιχειρηματίας πυροβολήθηκε στο στήθος με κυνηγετική καραμπίνα, σε περιφερειακή συνοικία της Ρώμης εξαιτίας της κατάρρευσης της εταιρείας του. Στο Μιλάνο, ένας οδηγός φορτηγού 51 ετών, αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας αγχόνη, στην υπόγεια αποθήκη της πολυκατοικίας του. Είχε απολυθεί πρόσφατα και η γυναίκα του είχε αποφασίσει να τον χωρίσει.

Στην Ελλάδα, τον περασμένο Σεπτέμβρη, ο 55χρονος Απόστολος Πολυζώνης αυτοπυρπολήθηκε έξω από τράπεζα, ενώ πρόσφατα μία 80χρονη γυναίκα από την Πάτρα έγινε παρανάλωμα του πυρός «για να μην είναι βάρος στα παιδιά της». Στην Ιεράπετρα την Τετάρτη, ένας 38χρονος πατέρας δύο παιδιών, αλβανικής καταγωγής, έκανε βουτιά θανάτου λόγω ανεργίας και οικονομικών προβλημάτων.

Οι αριθμοί-μάρτυρες και οι ομοιότητες

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΑΣ οι τελεσθείσες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ανήλθαν σε 1.727 την περίοδο από το 2009 έως τις 10 Δεκεμβρίου του 2012.

Τα δεδομένα είναι ακόμα πιο δραματικά αν λάβουμε υπόψην ότι από τις αρχές του 2011 οι περιπτώσεις έχουν αυξηθεί, αφού ολοένα και περισσότερες οικογένειες και επιχειρηματίες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά, εξαιτίας της ανεργίας και της επιδημίας λουκέτων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Στην Ιταλία τα πράγματα δεν είναι καλύτερα: Η οργάνωση μικρών επιχειρηματιών Cgia, έκανε γνωστό ότι μέσα σε δύο χρόνια, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, σε ολόκληρη τη χώρα, αυξήθηκαν κατά 24,6% και οι απόπειρες αυτοκτονίας κατά 20%. Από την πρώτη Ιανουαρίου του 2012 έως σήμερα έχουν σημειωθεί τουλάχιστον 15, δείχνοντας ότι το πρόβλημα παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Παρά το γεγονός ότι Ελλάδα και Ιταλία είναι διαφορετικά μεγέθη (η Ελλάδα έχει μεγαλύτερο χρέος, η Ιταλία έχει βαριά βιομηχανία) φαίνεται πως «αντιδρούν» με τον ίδιο τρόπο.

Ακόμα και στα φαινόμενα φοροδιαφυγής και διαφθοράς, οι δύο χώρες μοιάζουν: Απέναντι στο «νησί των τυφλών» και στα επιδόματα-«μαϊμού» της Ελλάδας, η Ιταλία έχει να αντιπαρατάξει το 1.000.000 ακίνητα-φαντάσματα. Στο πολιτικό σκηνικό, οι εξελίξεις είναι παρόμοιες σε Ρώμη και Αθήνα, με δύο τεχνοκράτες, μη εκλεγμένους πρωθυπουργούς, τον Μάριο Μόντι και τον Λουκά Παπαδήμο να αναλαμβάνουν να ηγηθούν κυβερνήσεων συνεργασία.

Η Ελλάδα αποτελεί «οδηγό» για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ιταλία, αφού η ύφεση έχει βαθύνει περισσότερο, τα μέτρα είναι αναλογικά πολύ περισσότερα στη χώρα μας και είμαστε και υπό ασφυκτική επιτήρηση.

Οι προοπτικές σε κοινωνικό επίπεδο, σίγουρα, είναι δυσοίωνες για τις δύο χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αφού όσο επιβάλλονται συνταγές λιτότητας -ακόμα κι αν η Ε.Ε. ξέρει ότι οδηγούν στην καταστροφή- και το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται οι πράξεις απόγνωσεις των πολιτών-θυμάτων της κρίσης θα αυξάνονται.

Βαγγέλης Βιτζηλαίος