Στην εποχή μας η ανάγκη για επιστροφή στη φύση είναι έντονη. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μέσα σε χρυσά κλουβιά -τα σπίτια των πόλεων- μας παρέχει μεν ανέσεις αλλά δεν προσφέρει επικοινωνία με την πηγή της ζωής , την φύση. Η ανάγκη να συναντήσουμε τις ενεργειακές μας πηγές φαίνεται εύκολα και από τον τρόπο που ονομάζουμε πολλές φροντίδες και προϊόντα, ως φυσικά, βιολογικά, φυτικά κλπ, ώστε να τους δώσουμε έστω και φανταστικά την αίγλη και την γοητεία της φύσης και να έχουμε την ψευδαίσθηση της επαφής μαζί της.
Αυτή την ανάγκη οσμίστηκαν οι διανοούμενοι του marketing και μας παρουσιάζουν ανάμεσα στα άλλα και τα φυτικά καλλυντικά. Πόσο φυτικά είναι; και τι σημαίνει άραγε αυτό το επίθετο;

Ο όρος φυτικό έρχεται να περιγράψει κάθε τι που προέρχεται από τα φυτά. Τόσο γενικός είναι αυτός ο όρος , ώστε φυτικό θα μπορούσαμε να πούμε το κώνειο (είναι δηλητήριο), όπως φυτικό είναι και το ελαιόλαδο (εξαιρετική τροφή).
Στα καλλυντικά συχνά αναζητούμε και παίρνουμε πρώτες ύλες από το Φυτικό Βασίλειο , είτε είναι φυτά της ξηράς( πχ καλέντουλα) είτε της θάλασσας( πχ τα διάφορα φύκη), είτε ακόμη και μικροοργανισμοί πχ (σπιρουλίνα).

Όμως κάθε καλλυντικό δεν μπορεί να έχει ΜΟΝΟ αυτές τις πρώτες ύλες για να δημιουργηθεί. Ετσι μια σειρά από ΑΛΛΕΣ ουσίες, όπως γαλακτοματοποιητές, συντηρητικά, τασιενεργά, εξισορροπιστές ιξώδους και ph, αντιμικροβιακά, χρώματα , αρώματα κλπ συμπληρώνουν την συνταγή κάθε καλλυντικού.

Αν κάναμε ποσοτική ανάλυση της προέλευσης των συστατικών ενός καλλυντικού τότε θα λέγαμε πως αποτελούνται από
- ;% φυτικές πρώτες ύλες,
- ;% ορυκτές πρώτες ύλες,
- ;% ζωικές πρώτες ύλες και
- ;% Συνθετικές πρώτες ύλες.
Το πόσο ( ?%) από καθένα από τα παραπάνω περιέχει κάθε καλλυντικό, ποικίλει αλλά γενικά όλα έχουν απ’όλα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Η ταμπελίτσα λοιπόν «φυτικό» σε ένα καλλυντικό αναφέρεται απλά στο ότι ίσως περιέχει περισσότερα συστατικά που προέρχονται από φυτά, αλλά είναι απίθανο να έχει μόνο αυτά.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν μπορεί πραγματικά να υπάρξει φυτικό καλλυντικό. Η Φύση και ιδιαίτερα, το Φυτικό Βασίλειο έχουν πληθώρα συστατικών με δράσεις ανάλογες με αυτά που αναφέραμε: για γαλακτοματοποίηση, συντήρηση, αντιμικροβιακή χρήση, μεταβολή ph, χρωματισμό, αρωματισμό κλπ. Όλα όσα δηλαδή χρειάζεται ένα καλλυντικό.

Όμως κοστίζει πολύ η παραγωγή τους. Γι’ αυτό και δεν εφαρμόζεται. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι χρειάζονται 50 τόνοι λεβάντας (φυτού) για 5 κιλά αιθερίου ελαίου λεβάντας. Αντιθέτως στο εργαστήριο μπορεί κανείς να παράγει το άρωμα λεβάντας με μια απλή χημική ένωση και να δώσει έτσι την ψευδαίσθηση πως το τελικό προϊόν έχει το αιθέριο έλαιο.
Πιο φθηνό στην παραγωγή περισσότερο κέρδος στην πώληση. Ας μην ξεχνάμε πως η εποχή μας έχει το κέρδος ως μονάδα ευζωίας...

Η σύμβουλή μας λοιπόν είναι, αντί να βλέπετε τα ευφάνταστα επίθετα που συνοδεύουν ένα καλλυντικό, να δείτε τα συστατικά του. Αν κάποιο δεν το αναγνωρίζετε, ρωτήστε έναν ειδικό (Αισθητικό, Φαρμακοποιό, Γεωπόνο, Χημικό, Βιολόγο) για την προέλευσή του.

Μετά αποφασίστε μόνοι σας για το πόσο φυτικό είναι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας. 

Πηγή: diatrofi.gr