Πανεπιστημιακές -και όχι αστυνομικές- επιπτώσεις πρέπει να έχουν οι φοιτητές που λειτουργούν κόντρα στους κανόνες του Πανεπιστημίου, δήλωσε στη Βουλή η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, με αφορμή επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ, Σπύρου Ταλιαδούρου, για την κατάληψη στη Νομική. «Χρειάζεται αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου», το οποίο όμως θα λογοδοτεί και στην κοινωνία, είπε η κ. Διαμαντοπούλου.

«Ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσουμε με ριζοσπαστικό και μόνιμο τρόπο τη λειτουργία των ΑΕΙ. Την επομένη μέρα της λήξης της κατάληψης της Νομικής, φοιτητές σταμάτησαν την εξέταση σε συγκεκριμένο μάθημα. Για φανταστείτε ένα πανεπιστήμιο που κάθε μέρα φωνάζει τον αστυνομικό ή τον εισαγγελέα» είπε η κ. Διαμαντοπούλου.

Η υπουργός τόνισε ότι οι φοιτητές που λειτουργούν κόντρα τους κανόνες του πανεπιστημίου, πρέπει να έχουν πανεπιστημιακές επιπτώσεις και όχι αστυνομικές.

«Η πρόταση που έχουμε καταθέσει, αφορά τη ριζική αλλαγή του μοντέλου διοίκησης. Χρειάζεται αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου, που θα ορίζει μόνο του την διοίκηση και τον σχεδιασμό του, αλλά ταυτόχρονα θα λογοδοτεί και στην κοινωνία» ανέφερε η υπουργός Παιδείας.

«Γιατί σήμερα, οι διοικούμενοι ενός χώρου εκλέγουν αυτόν που θα τους διοικήσει -κι αυτός καλείται να ελέγξει αυτούς που τον έχουν εκλέξει. Όλο το σύστημα είναι δομημένο έτσι, ώστε να μην είναι δυνατή η διοίκηση» παρατήρησε, μεταξύ άλλων, η κ. Διαμαντοπούλου.

Η υπουργός Παιδείας εκφράσθηκε θετικά για τις θέσεις του κ. Ταλιαδούρου -ο οποίος πρότεινε, μεταξύ άλλων, την ίδρυση σώματος «προληπτικής προστασίας των πανεπιστημίων υπαγόμενο στις πανεπιστημιακές αρχές»-, αντιδιαστέλλοντάς τες με τις «ακραίες πράξεις και θέσεις», όπως είπε, της Νέας Δημοκρατίας, που συνιστούν επιστροφή «της δεξιάς του παρελθόντος».

Στις διαπιστώσεις του κ. Ταλιαδούρου πως η κατάληψη της Νομικής και γενικότερα το φαινόμενο των καταλήψεων «συντελεί στην υποβάθμιση της ακαδημαϊκής λειτουργίας των ΑΕΙ και ΤΕΙ και διασύρει την χώρα διεθνώς», η υπουργός Παιδείας αποκρίθηκε αφ’ ενός διαπιστώνοντας με την σειρά της την ύπαρξη σχεδίου «να γίνει αίμα και άμμος η Αθήνα εκείνο το βράδυ και τα επόμενα» και αφετέρου θεωρώντας πως «η απάντηση στο μείζον θέμα της σωστής λειτουργίας του πανεπιστημίου είναι κάτι πολύ συνολικότερο από την άμεση επίλυση ενός θέματος της επικαιρότητας, με συγκεκριμένο τρόπο».