Έξωση σε παιδιά με νοητική στέρηση από την κρίση και την κρατική αναλγησία

Έξωση σε παιδιά με νοητική στέρηση από την κρίση και την κρατική αναλγησία

Ρεπορτάζ: Σταυριανή Καραμανίδη

Όταν πριν από μερικούς μήνες και οι δύο γονείς ενός παιδιού με νοητική στέρηση έφυγαν από τη ζωή σχεδόν ταυτόχρονα, ο 20χρονος Γιώργος, βρέθηκε ξαφνικά σε ένα σπίτι μόνος, ανήμπορος να αυτοεξυπηρετηθεί, ακόμη και να αντιληφθεί τι του συμβαίνει.

 «Ο Γιώργος και το κάθε παιδί με βαριά νοητική στέρηση, βρίσκεται ανά πάσα στιγμή σε αυτό τον κίνδυνο. Να πεθάνουν οι γονείς του, οι άνθρωποι που το φροντίζουν και να μείνει μόνο. Είναι πάρα πολύ σοβαρό το θέμα και δεν υπάρχει επαρκής πρόβλεψη στην Ελλάδα», λέει στο newpost ο πρόεδρος της ΜΚΟ «Μελεδώνη» για άτομα με νοητική στέρηση, Δημήτρης Στεφανίδης.

Πατέρας και ο ίδιος ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, καταγγέλλει ότι οι στέγες όπου φιλοξενούνται άνθρωποι με νοητική στέρηση χρηματοδούνται σήμερα εξ ολοκλήρου από ιδιωτική πρωτοβουλία, προκαλώντας τον τρόμο στους γονείς που φοβούνται για το μέλλον των παιδιών τους.

«Από τον περασμένο Φεβρουάριο, που έληξαν τα ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης, τα ιδρύματα στηρίζονται μόνο στις τσέπες των γονιών. Χθες ήμουν παρών σε περιστατικό με μια μάνα άρρωστη που ούρλιαζε, γιατί δεν ξέρει τι θα απογίνει το παιδί της, όταν εκείνη φύγει», υποστηρίζει ο κ. Στεφανίδης.

Ανισότητες με τα επιδόματα των ΑμΕΑ

Σύμφωνα με έρευνα για τα ΑμΕΑ, που δημοσιεύθηκε χθες, μία στις δύο οικογένειες με ανάπηρο μέλος, δηλώνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι το οικονομικό.

 «Δεν είναι απαραιτήτως πιο ακριβή η ζωή για τα ΑμΕΑ, όπως επίσης δεν είναι καθόλου αμελητέα και τα αναπηρικά επιδόματα», σχολιάζει αφοπλιστικά ο πρόεδρος της «Μελιδώνης», εξηγώντας ότι τα περίπου 650 ευρώ του επιδόματος τυφλότητας, σε συνδυασμό με το πιθανό εισόδημα από εργασία, εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπέστατη διαβίωση.

«Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι αγγελικά ορισμένα. Για παράδειγμα, στα σκανδιναβικά κράτη, που εμείς οι Έλληνες τα έχουμε ως πρότυπα, οι τυφλοί δεν επιδοτούνται και δεν παίρνουν επίδομα, αφού μπορούν να εργαστούν. Αντίθετα ένα παιδί με βαριά νοητική στέρηση, που στην χώρα μας παίρνει μικρότερο επίδομα από τον τυφλό, 520 ευρώ, είναι αδύνατον να έχει εργασιακό εισόδημα. Ακόμη πιο χαμηλά, στα 200 ευρώ το μήνα είναι το βοήθημα για τα ελαφρά περιστατικά στέρησης», εξηγεί ο κ. Στεφανίδης.

Πίσω από κλειδαμπαρωμένες πόρτες τα… ειδικά παιδιά

Στην Ελλάδα του 2002 τα άτομα με κινητική αναπηρία ήταν 9,7%. Στην Ελλάδα του 2013 είναι 13,8%.

Δεν υπάρχει αύξηση των περιπτώσεων, αλλά οι άνθρωποι αποκαλύπτουν πιο εύκολα την αναπηρία τους, όπως εξήγησαν οι ειδικοί της δημοσκοπικής εταιρείας.

«Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι να φτάσουμε σε σημείο να μην το θεωρούμε ντροπή. Υπάρχουν οικογένειες που έχουν κλεισμένα τα παιδιά τους στο σπίτι. Σε οικογένεια στο Παγκράτι, η μητέρα έχει βάλει κάγκελα σε πόρτες και παράθυρα κι έχει το παιδί απεριποίητο κι αξύριστο, συνέχεια μέσα στο σπίτι. Ζευγάρι, κορυφαίοι επιστήμονες και οι δύο, με παρακάλεσαν να μην μάθουν οι συνάδελφοί τους ότι έχουν παιδί με νοητική στέρηση», περιγράφει ο κ. Στεφανίδης.

Ενδεικτικό πάντως του επιπέδου των Ελλήνων και του βαθμού ανοχής τους στην διαφορετικότητα, αποτελεί το σημαντικότατο 10%, που θεωρεί ότι… δεν έχουν γεννηθεί όλοι οι άνθρωποι ίσοι, σύμφωνα με την έρευνα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο