Οι προσωπικότητες που «σημάδεψαν» το έτος που φεύγει

Οι προσωπικότητες που «σημάδεψαν» το έτος που φεύγει

Βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Μας εντυπωσίασαν θετικά ή αρνητικά, μας έκαναν να συγκινηθούμε, να θυμώσουμε και να σκεφτούμε. Η χρονιά που πέρασε «πλημμύρισε» από γεγονότα και πρόσωπα και η δημοσιογραφική ομάδα του newpost επέλεξε τις προσωπικότητες που σημάδεψαν το 2013.

Ο Γιάννης Στουρνάρας, η υπερφορολόγηση και η χαμηλοσυνταξιούχος μητέρα του! 

Της Αγγελικής Κιλιντζόγλου

Για μία ακόμη χρονιά ο τεχνοκράτης υπουργός Οικονομικών τράβηξε πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Οι αποφάσεις για επώδυνα μέτρα που έλαβε έπειτα από τις απαιτήσεις των δανειστών, τον μετέτρεψαν στα μάτια του κόσμου ως άλλον "δήμιο" που εκτελεί... την πατρίδα του.

Ο ίδιος στη διάρκεια του 2013 αποτέλεσε ένα πρόσωπο που καθημερινά βρισκόταν στην επικαιρότητα τόσο για αυτά που έκανε, αλλά κυρίως για αυτά που έλεγε!

Τρεις δηλώσεις ξεστόμισε και έγινε χαμός! Η μία για την υπερφορολόγηση που... δεν υφίσταται στην Ελλάδα, η άλλη για τη χαμηλή σύνταξη της μητέρας του και η τελευταία για τις θερμαινόμενες πισίνες! 

Οι ατάκες αυτές στο άκουσμά τους προκάλεσαν πληθώρα αντιδράσεων. Η αρχή έγινε με τους πολίτες οι οποίοι σε μια ένδειξη «συμπόνοιας» μάζεψαν και του πρόσφεραν τρόφιμα για την... φουκαριάρα τη μάνα του. 

Κατόπιν ακολούθησε ο πρωθυπουργός, ο οποίος για πρώτη φορά στα χρονικά τον «άδειασε» παραδεχόμενος ότι οι Έλληνες υπερφορολογούνται.

Ο κ. Στουρνάρας όμως δεν πτοήθηκε και εν μέσω των γιορτών των Χριστουγέννων πρόσθεσε άλλη μία κορυφαία ατάκα στο ιστορικό του. «Αναγνωρίζουμε το πρόβλημα (σ.σ. για την αιθαλομίχλη), αλλά η θεραπεία δεν είναι η μείωση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης» είπε και το εξήγησε: γιατί κάποιοι θα θερμαίνουν τις πισίνες τους!

Σε αυτή τη χώρα που οι πολίτες ως επί τον πλείστον έχουν πισίνες, ας κάτσουν να τσαλαβουτούν στα παγωμένα τους νερά γιατί ο υπουργός Οικονομικών έχει άλλη λύση στα χέρια του. Θα καταβάλει στους φτωχούς επίδομα αιθαλομίχλης...

Ο Έλληνας που δεν σταματά να ζει, να παλεύει να ελπίζει

Της Τιτίκας Ανουσάκη

Ο άνεργος, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο άστεγος, ο κάθε Έλληνας που υφίσταται στις πλάτες του το βάρος του μνημονίου, των φόρων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων. Ο κάθε Έλληνας που ακόμα ελπίζει και παλεύει να ζήσει με την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια που διδάσκει απο αρχαιοτάτων χρόνων. 

Οι απολυμένοι σχολικοί φύλακες, δημοτικοί αστυνομικοί, εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα που κατά χιλιάδες κάνουν αιτήσεις για μια επιδοτούμενη θέση μέσω ΟΑΕΔ με 500 ευρώ μισθό. Ο μαθητής με τα βιβλία-φωτοτυπίες, ο φοιτητής με το χαμένο εξάμηνο, ο γονιός που «επενδύει» σε μια εκπαίδευση χωρίς αντίκρυσμα. 

Οι ηλικιωμένοι που «κόβουν» το πετρέλαιο και ζεσταίνονται με μαγκάλια, ο διπλανός ο γείτονας που απλώνει το χέρι για μια σακούλα λαχανικά στη δωρεάν διανομή τροφίμων. Ο καθένας από μας που ζει, αναπνέει και στηρίζει αυτή τη χώρα όπως κανείς άλλος στο κόσμο. 

Το μαγκάλι της ντροπής και η αξιοπρέπεια της 13χρονης Σάρας

Της Αναστασίας Γαλάνη

Χωρίς λέξεις, χωρίς βαρύγδουπες εκφράσεις, χωρίς δράματα. Η ιστορία της ανήλικης Σάρας στη Θεσσαλονίκη που έχασε τη ζωή της από μαγκάλι ήταν από μόνη της το έτος που φεύγει η απόλυτη έκφανση μιας κοινωνίας σε κρίση. Η 13χρονη Σάρα πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου όταν μαζί με την 54χρονη μητέρα της άναψαν ένα μαγκάλι.

Το σπίτι που έμεναν δεν είχε ρεύμα επί τρεις μήνες και αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να ζεσταθούν. Την μικρή Σάρα την έκλαψε σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, τόσο για την τραγικότητα του γεγονότος όσο και για τον «ηρωισμό» μιας νεαρής κοπέλας που ζούσε κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες και δεν άφησε κανέναν από τον περίγυρό της να μάθει για τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Ο θάνατός της έφερε την κινητοποιήση της κρατικής μηχανής στην παροχή ρεύματος στους μη έχοντες και μας υπενθύμισε πόσες δεκαετίες πίσω μας έφερε η πολιτική της λιτότητας.

Η μαμά της μικρής Σάρας που έχασε τη ζωής απο... μαγκάλι 

Του Παναγιώτη Βασιλάκη

Δεν ξέρω καν το όνομα της. Δεν γνωρίζω την ηλικία της. Την σκέφτομαι όμως μέρες που είναι, μόνη, βυθισμένη στις τύψεις της για κάτι που δεν έφταιξε να αναζητά το παιδί της. Την δεκατριάχρονη Σάρα που πριν από λίγο καιρό έχασε την ζωή της από τις αναθυμιάσεις του μαγκαλιού σε μια περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Την σκέπτομαι μόνη να αναζητά το βλέμμα και την μυρωδιά της κόρης της, το χαμόγελο και την λαχτάρα για παιχνίδι. Την σκέπτομαι να φέρνει στο μυαλό της το πριν και το μετά της τραγωδίας. Την σκέπτομαι να φωνάζει μέσα της γιατί. Να τα βάζει με τον θεό που είναι άδικος και με τον εαυτό της που έκανε λάθος.

Να συλλογιέται τις μέρες και τις νύχτες του σκότους της. Το κρύο, την παγωνιά, τα λίγα κέρματα στην  τσέπη της, την ανημπόρια της, το γάλα που δεν είχε να δώσει στην μικρή της.

Την σκέπτομαι με αξιοπρέπεια να συνεχίζει την δύσκολη ζωή της εδώ ή στην πατρίδα της. Την σκέπτομαι με πόνο να βασανίζει τον εαυτό της νομίζοντας ότι αξίζει την τιμωρία.

Και σκέπτομαι με θλίψη ότι οι πραγματικοί υπαίτιοι της τραγωδίας δεν θα πληρώσουν ποτέ...

Ο συνεπής φορολογούμενος

Του Ορέστη Αποστολόπουλου

Σου λένε γράψε για το πρόσωπο της χρονιάς. Προβληματίζεσαι, ανακαλείς εικόνες, ειδήσεις, σκέψεις, γεγονότα αλλά δύσκολα σου έρχεται κάποιος. Θα μπορούσα να γράψω για τον πρωθυπουργό. Βγήκε καλύτερος από ότι ανέμεναν αρκετοί, η χώρα σταθεροποιήθηκε ξεκινά η προεδρία. Αλλά δεν καλύπτει.

Μετά λεω ας βρω κάποιο αρνητικό πρόσωπο. Έρχονται τα πόθεν έσχες. Χαζεύεις από τα ποσά. Ναι νόμιμα τα ποσά που έχουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην κατοχή τους. Νόμιμες και οι επενδύσεις στις ξένες εταιρίες. Αλλά εκείνοι τις βρίζουν. Είναι εναντίον.

Εναντίον με τέτοιες καταθέσεις είμαι και εγώ. Και αν τις έχω και σε τράπεζες του εξωτερικού είμαι και υπέρ της δραχμής. Αρνητικό πρόσωπο επίσης ο Μιχάλης Λιάπης. Αυτός ο άνθρωπος είχε βγει από το αεροπλάνο μαζί με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 74. Είχαν κλάψει πολλοί τότε και τώρα κλαίνε πάλι πολλοί αλλά για άλλους λόγους.

Μετά από έντονο προβληματισμό αποφάσισα πως το πρόσωπο της χρονιάς είναι ο ΣΥΝΕΠΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ. Είναι ο άνθρωπος που του ήρθαν μαζεμένα 3 χαράτσια, ο φόρος εισοδήματος και δεκάδες άλλα χαρτιά να πληρώσει και πλήρωσε. Έκανε στην άκρη τις ανάγκες του και έδωσε τα χρήματα στην εφορία. Ματώνει αλλά πληρώνει γιατί πιστεύει πως πρέπει να βοηθήσει τη χώρα του. Δεν μπορεί να κρύψει εισοδήματα, δεν κάνει «μεγάλη» ζωή.

Αυτόν τον συνεπή φορολογούμενο ο Στουρνάρας πρέπει να τον κάνει άγαλμα. Αντί για άγαλμα όμως ο υπουργός των οικονομικών τον χτυπάει αλύπητα. Τον ωθεί να περάσει απέναντι και να μην πληρώνει τίποτα. Τώρα του λέει πως αν έχει σπίτι σε μια μεσαίας αξίας περιοχή θα πληρώνει με βάση τις αντικειμενικές τιμές των προηγούμενων χρόνων που γίνονταν πάρτυ στα ακίνητα. Τρέλα! Αλλά και πάλι θα πληρώσει. Θα βάλει το κεφάλι κάτω και θα πληρώσει.

Και την ίδια ώρα, θα ελέγχονται οι λίστες σαν να ζούμε σε slow motion. Αντί να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή ο κ. Στουρνάρας, να βρει ποιος έβγαλε τα «μαύρα» έξω, να πιάσει αυτούς που συνεχίζουν να σπαταλούν ξεσκίζει αυτούς που έχουν διάθεση να πληρώσουν. Αυτός είναι για μένα το πρόσωπο του 2013. 

Και το αρνητικό πρόσωπο είναι ο κ. Στουρνάρας. Κυρίως όχι για όσα κάνει αλλά για όσα δεν κάνει.

Ο άστεγος της... Κολοκοτρώνη

Του Φαίδωνα Παλαιολόγου

Γωνία Κολοκοτρώνη και Βουλής μέρα νύχτα βρίσκεται ένας νεαρός. Κουβαλάει μαζί του όλη του την περιουσία, δυό φθαρμένες κουβέρτες, ενα μαξιλάρι, ένα κουρελιασμένο υπνόσακο, ένα μπουφάν και ένα ζευγάρι παπούτσια. Ο τρόπος με τον οποίο στοιβάζει τα υπάρχοντά του δείχνει άνθρωπο τακτικό και η αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζει τις μέρες και τις νύχτες του, χωρίς ποτέ να ζητιανεύει ή να ζητά με επιτακτικό τρόπο ελεημοσύνη, εκπέμπει περηφάνεια.

Απλώς κοιτάζει το πλήθος που τον προσπερνάει, καπνίζει γόπες, και αρκείται σε ότι του προσφέρουν απλόχερα οι γείτονες.

«Είναι άδικο να πεθάνει απο την πείνα και το κρύο, νέος άνθρωπος» λένε όσοι καθημερινά του λένε μια καλημέρα και μια καληνύχτα.

Ο, ας τον ονομάσουμε Νικόλας, δεν είναι η εξαίρεση ούτε της πόλης ούτε πολύ πού περισσότερο της χώρας. Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που έχει βουτηχτεί στη φτώχεια και την εξαθλίωση, που αδυνατεί να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά της, γιατί ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα επέλεξε, προκειμένου να αυτοσυντηρηθεί και κυρίως να εμφανιστεί ως σωτήρας(!;) να την οδηγήσει στη λογική του κοπαδιού, επενδύοντας στο φόβο και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ο, ας τον ονομάσουμε, Νικόλας, που είχε δουλειά, σπίτι και αυτοκίνητο, πληρώνει το έγκλημα μιας εξουσίας που πίστευε και δυστυχώς εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο δρόμος προς την σωτηρία περνάει υποχρεωτικά απο την κόλαση. Μόνο που για αυτή (την εξουσία) η κόλαση είναι πάντα οι άλλοι πλην της ίδιας.

Ο, ας τον πούμε Νικόλας, είναι πρόσωπο του 2013, γιατί εκεί γωνία Κολοκοτρώνη και Βουλής στενάζει η Ελλάδα της νέας εποχής, εκείνης της ανάπτυξης!!!

Χρόνια Πολλά ρε Νικόλα...

Ο μεταφραστής της νοηματικής στην κηδεία του Μαντέλα μας χάρισε χαμόγελα… 

Της Αλεξάνδρας Τσόλκα

Όπως στις ελληνικές ταινίες, ο Γκιωνάκης μιλούσε δικής τους εφεύρεσης αγγλικά με προφορά, η Βλαχοπούλου και η Bασιλειάδου ήταν μέντιουμ και καφετζούδες και ο Βουτσάς έκανε το άραβα σεΐχη ντυμένος με κάτι σεντόνια; Ε!

Έτσι και ο θρασύς, αστείος, βγαλμένος από τον ελληνικό σινεμά, θαρρείς, μεταφραστής της νοηματικής, από την οποία δεν ήξερε τίποτα, στην Νότια Αφρική, στάθηκε μπροστά σε όλους τους ηγέτες της γης και σε όλα τα τηλεοπτικά συνεργεία του πλανήτη και μετέφραζε, ακομπλεξάριστα, τα λεγόμενα των αρχηγών με κινήσεις Χατζηχρήστου όταν έκανε τον τροχονόμο.

Οι ηγέτες φυσικά και δεν κατάλαβαν τίποτα, διότι δεν γνωρίζουν την γλώσσα των κωφαλάλων όπως δεν γνώριζαν, για δεκαετίες τίποτα και για τον Μαντέλα, όσο θεωρούταν επικίνδυνος και τρομοκράτης.

Άρα ο απατεώνας δίπλα τους, ήταν το αστείο, αν μη τι άλλο, αντίστοιχό τους…  

Ευρυδίκη Ισαακίδου: Η πρώτη των πρώτων χορευτών της Ελλάδας  

Της Σταυριανής Καραμανίδη

Η μπαλαρίνα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, αφήνει πίσω της τις αναμενόμενες, ετήσιες, πολιτικές υποψηφιότητες για το «πρόσωπο της χρονιάς», γιατί πολύ απλά υπερέχει στα σημεία. Από τους ανθρώπους που λένε λίγα και κάνουν πολλά, πειθαρχημένη, συνεπής, αφοσιωμένη και για όλα αυτά αποτελεσματική στον τομέα της, η κορυφαία χορεύτρια μπαλέτου Ευρυδίκη Ισαακίδου, είναι η ζωντανή απόδειξη του πολιτισμού που παράγεται στη χώρα.

Στην καθημερινότητά της, δεν διαφέρει σε τίποτα από τα κορίτσια της διπλανής πόρτας. Είναι όταν ανεβαίνει στη σκηνή, για να ενσαρκώσει την Ιουλιέττα, τη Ζιζέλ, την Ωραία Κοιμωμένη ή την Βασίλισσα του χιονιού, που μεταμορφώνεται σε μια αλλόκοτα αέρινη φιγούρα, λες και δεν υπόκειται στο νόμο της βαρύτητας. 

Το ταλέντο και τις ατελείωτες ώρες πρόβας που έχουν προηγηθεί, μπορεί να τα διακρίνει ακόμη και ο αδαής. Αυτό που μόνο τα κρυμμένα στις πουέντ ματωμένα δάχτυλα μαρτυρούν, είναι η επιμονή να μην κάνει εκπτώσεις στην τέχνη, παρά τα αλλεπάλληλα «ψαλίδια» στο μισθό της.

Ο άνεργος εργαζόμενος της ΕΡΤ

Της Φανής Πλατσατούρα

Χρόνια πολλά στους πολύβουους διαδρόμους, στο πεζοδρόμιο. Να βγει η είδηση τη στιγμή που γεννιέται, αντικειμενική χωρίς πολιτικά στίγματα, να κοινωνηθεί. Ο εργαζόμενος της ΕΡΤ διώχθηκε μέσα στο '13 ως «καταληψίας», αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του, να έρθει αντιμέτωπος με το σκληρό πρόσωπο της ανεργίας.

Μαζί του έκλεισε ένα ολόκληρο κεφάλαιο, η Δημόσια Ενημέρωση χρωματίστηκε, η ΕΡΤ έγινε ΝΕΡΙΤ. Διαβουλεύσεις, τροπολογίες, συζητήσεις επί συζητήσεων. Τι έμεινε...; Τα μαύρα Χριστούγεννα που θα περάσει εκείνος ο πολύπαθος εργαζόμενος, η σφραγισμένη ζωή από εδώ και πέρα.

Ο Μιχάλης Λιάπης, οι πλαστές πινακίδες και το «ξεχαρβαλωμένο» πολιτικό σύστημα

Της Έλενας Σιάνου

Στην εκπνοή του χρόνου το ζήσαμε και αυτό! Ο πρώην υπουργός Μεταφορών και πρώην βουλευτής της ΝΔ Μιχάλης Λιάπης συνελήφθη επειδή το αυτοκίνητό του έφερε πλαστές πινακίδες. 

Η περίπτωσή του έγραψε ιστορία στα παγκόσμια χρονικά και για αυτό το λόγο έκανε και τον γύρο του κόσμου με πηχυαίους τίτλους ενώ όσο ξετυλιγόταν το κουβάρι της υπόθεσης και όσο προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα τόσο τρέλαινε τον κόσμο και πρόσθετε ένα λιθαράκι απαξίωσης του ήδη πληγωμένου πολιτικού συστήματος της χώρας. 

Η διαδοχική ακολουθία έχει ως εξής: Η αστυνομία τον σταμάτησε για παραβίαση ΣΤΟΠ. Οι αστυνομικοί αντιλήφθηκαν πως το πολυτελές του τζιπ  έφερε πλαστές πινακίδες ενώ ήταν και ανασφάλιστο. Η πρώτη του φράση ήταν πως «ήταν η κακιά» στιγμή».

Αποδείχθηκε πως είχε καταθέσει τις πινακίδες για να αποφύγει τους φόρους ενώ το κυκλοφορούσε κανονικά με τις πλαστές. 

Είπε πως είναι ένας συνταξιούχος που έχει πληγεί από την κρίση- μια μέρα πριν η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες αποκάλυπτε εισόδημα 109.000 ευρώ και κάμποσα ακίνητα. 

Τη δεινή του κατάσταση απέδειξε μια μέρα αργότερα... Πλήρωσε άμεσα τις περίπου 4.000 ευρώ σε πρόστιμα, τέλη και ασφάλεια και έφυγε για Χριστουγεννιάτικες διακοπές για την Κουάλα Λουμπούρ. Ένας κοντινός και προσιτός οικονομικά προορισμός για τον μέσο Έλληνα συνταξιούχο...

Η αλαζονεία και η έπαρση σε τέτοιο μέγεθος που «σνόμπαρε» ακόμα και τις δικαστικές αρχές... Δεν εμφανίστηκε στην τακτική δικάσιμο ενώ ζήτησε και πήρε αναβολή για μετά... τις διακοπές. Η μόνη λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει την περίπτωσή του είναι ΝΤΡΟΠΗ...

Zωή Κωνσταντοπούλου: Η βουλευτής που έκανε άνω-κάτω το Κοινοβούλιο

Της Γωγώς Κυριαζή

Υπήρξε αναμφίβολα μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του πολιτικού συστήματος την χρονιά που φεύγει. Είναι από τα πρόσωπα που ή συμπαθείς ή αντιπαθείς. Σίγουρα, πάντως, δεν μπορεί να σου μείνει αδιάφορη. Άλλωστε δεν το επιτρέπει η ίδια.

«Πρωταγωνίστησε» σε θυελλώδεις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου και με τις τοποθετήσεις της προκάλεσε ουκ ολίγες φορές τις αντιδράσεις των συναδέλφων της. Δημιούργησε εκρηκτικό κλίμα στην Προανακριτική για τη λίστα Λαγκάρντ και δέχθηκε μαζικές επικρίσεις για τις συνεχείς κόντρες της με μάρτυρες αλλά και μέλη της Επιτροπής.

Αποκορύφωμα η παρουσία της έξω από το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, όπου βρέθηκε μποστά στα ΜΑΤ και έστρεψε πάνω της εκ νέου τα φώτα της δημοσιότητας με το γνωστό «Βοήθεια, βοήθεια!».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ζωή Κωνσταντοπούλου, στάθηκε απέναντι σε έμπειρους πολιτικούς και με τον λόγο της- είτε συμφωνεί κάποιος είτε όχι, απέδειξε, αν μη τι άλλο, πως έχει ακόμη μέλλον στα βουλευτικά έδρανα.

Ο Άγιος Βασίλης της Ελλάδος πρέπει να φοράει κουστούμι... 

Του Γιάννη Κοκκινίδη

Ίσως βλέπω μέχρι τη μύτη μου. Ίσως είμαι μικρόψυχος αλλά πρόσωπο που να αξίζει να αναφερθώ δεν βρήκα. Αναζητώντας τον ανύπαρκτο αυτό άνθρωπο μου ρθαν στο μυαλό αμέτρητοι καλικάντζαροι που θα έπρεπε να τους πας στην πλατεία Συντάγματος, να τους βάλεις λαμπιόνια, γιρλάντες και τους στήσεις απέναντι στους άστεγους. Στους νεόπτωχους που μέχρι πριν από 2-3 χρόνια είχαν ένα σπίτι, μία ανθρώπινη σχέση και ένα πιάτο φαγητό και δεν ντρεπόντουσαν για αυτό που είναι. Πάλευαν και περίμεναν ένα καλύτερο αύριο.

Σήμερα στεγάζουν απλά τον πόνο τους σε ένα χαρτόκουτο. Να τους βάλεις στην πλατεία Συντάγματος και να περνούν τα παιδιά που δεν έχουν παρόν και μέλλον και να τους περιεργάζονται. Σίγουρα θα ψάχνουν με τις ώρες πως μπορούν να κρύβονται μέσα σε ανθρώπινα σώματα ψυχές που έφεραν τόση δυστυχία σε τόσο κόσμο.

Δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει να προδίδει την απανθρωπιά τους, την προδοσία τους. Να δουν τους “σκηνοθέτες” του ελληνικού εφιάλτη, τους χαρτογιακάδες, που τη βγάζουν καθαρή και θα περάσουν φέτος γιορτές σαν να μην τρέχει τίποτα. Και ας ευθύνονται για τα καθημερινά μαχαιρώματα που δέχονται σήμερα εκατομμύρια Έλληνες. Όλα ίσως να μπορούσαν να αλλάξουν. Αρκεί να εμφανίζονταν ένας σύγχρονος Άγιος Βασίλης. Να έχει όραμα και ικανότητες μάνατζερ. Ίσως είναι πλέον η μόνη ελπίδα για τη χώρα μας. Να πάρει το χρεοκοπημένο μαγαζί και να το κάνει κυρίαρχο στην αγορά.

Και αυτό το γωνιακό μαγαζί έχει τις προδιαγραφές γι΄ αυτό. Μάνατζερ, όμως δεν είμαστε. Αυτός θα είναι ο Αη Βασίλης που απαιτείται φέτος να έρθει. Όλα μπορούμε να τα αντέξουμε αν νιώσουμε ότι είμαστε στο σωστό δρόμο και πως το αύριο θα είναι καλύτερο από το χτες. Αν μας στήσει και φέτος ο Άη Βασίλης τότε θα μείνουμε να τρώμε τις σάρκες μας.

Ο μεγαλύτερος αγώνας του Τίτο Βιλανόβα

Του Christiano

Θα μπορούσε να είναι ο Βασίλης Σπανούλης που οδήγησε τον Ολυμπιακό στο δεύτερο διαδοχικό πρωτάθλημα Ευρώπης. Θα είχαμε κάθε δικαίωμα να «ψηφίσουμε» τον Γιουπ Χάινκες ή τον Άριεν Ρόμπεν. Ο πρώτος κατασκεύασε την τέλεια γερμανική μηχανή ποδοσφαίρου και ο δεύτερος αντικατέστησε τον τίτλο του loser με εκείνον του Τσάμπιονς Λιγκ. Θα αφήσουμε απ' έξω τους Ράφα Ναδάλ, Σεμπάστιαν Φέτελ, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και θα απονείμουμε τη «διάκριση» του προσώπου της χρονιάς που αποχαιρετούμε, στον Τίτο Βιλανόβα.

Ο 45χρονος Ισπανός προπονητής παίζει εδώ και χρόνια το μεγαλύτερο παιχνίδι: αυτό της ζωής, αφού ως γνωστόν έχει αντίπαλο την επάρατη νόσο. Ακόμη και τώρα έχει κατέβει στο «γήπεδο» διαβασμένος, είναι προσηλωμένος στον αντίπαλο, τον οποίο αντιμετωπίζει όπως εκείνους στο χορτάρι όταν δεν τους άφηνε να πάρουν τη μπάλα.

Ο Βιλανόβα είναι ο καλύτερος παίκτης των γιατρών στην πιο δύσκολη αναμέτρηση και εμείς του ευχόμαστε να εξακολουθεί να αμύνεται αποτελεσματικά στις επιθέσεις που δέχεται, να ξεκλειδώσει τα διαβολικά μυστικά του εχθρού και να τον νικήσει.

Όπως έκανε πάντα από τον πάγκο της Μπαρτσελόνα...

Ο προοδευτικός πάπας Φραγκίσκος

Της Ντίας Μούλου

Είναι ο πρώτος αμερικανός Πάπας, ο οποίος από τις 13 Μαρτίου που εξελέγη ως επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, έφερε έναν αέρα ανανέωσης στους κόλπους της, με τις δηλώσεις και τις πράξεις του, ενώ έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ όσο κανείς άλλος.

Ο αργεντίνος Χόρχε Μπεργκόλιο έχει φιλήσει αρρώστους, έχει ταχθεί υπέρ των ομοφυλόφιλων και των μεταναστών, έχει καταφερθεί εναντίον του θεού που ονομάζεται «χρήμα», έχει ευλογήσει σκύλο-συνοδό τυφλού, έχει εξομολογηθεί, ενώ έχει υποσχεθεί να αλλάξει το Βατικανό.

Για την ώρα πάντως, φαίνεται πως το προσωπικό του στοίχημα το κερδίζει, αφού όλο και περισσότεροι πιστοί επιστρέφουν στους ναούς. Χαρακτηριστικό της δημοτικότητάς του είναι και το ότι προ ημερών το περιοδικό TIME τον ανέδειξε ως «πρόσωπο της χρονιάς».

Έντουαρντ Σνόουντεν: Ο άνθρωπος που «ξεγύμνωσε» τον Μεγάλο Αδελφό 

Του Βαγγέλη Βιτζηλαίου

Το όνομα του Έντουαρντ Σνόουντεν ήταν αναμφίβολα ένα από αυτά που σημάδεψαν τη διεθνή πολιτική σκηνή το 2013. Με τις συγκλονιστικές του αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις ο πρώην σύμβουλος της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) προκάλεσε διπλωματικό «σεισμό». 

Δεν είναι και λίγο να μαθαίνει η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ότι το κινητό της τηλέφωνο ήταν παγιδευμένο, με τις σχέσεις της Ουάσινγκτον με την Ευρώπη να διαταράσσονται επικίνδυνα και την καχυποψία, έκτοτε, να επικρατεί.  

Ο 30χρονος Αμερικανός βάδισε στα χνάρια του συνιδρυτή του Wikileaks, Τζούλιαν Ασάνζ, κάνοντας μία παράτολμη κίνηση ηρωισμού, όχι προδοτικής προς την πατρίδα του, αλλά συνεισφοράς σε όλο τον κόσμο.

Ο Έντουαρντ Σνόουντεν έκανε σαφές σε όλες τις χώρες ότι τίποτα δεν μένει κρυφό από τον «Μεγάλο Αδελφό».

Χασάν Ροχανί: Ο πρόεδρος που έσπασε διπλωματικά ταμπού δεκαετιών

Του Παναγιώτη Βελισσάρη

Μετρώντας έξι μόλις μήνες στον προεδρικό θώκο του Ιράν, μπορεί να πιστωθεί σε μεγάλο βαθμό τη θεαματική μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του. Ο Ροχανί -παρά τις περί του αντιθέτου παραινέσεις του παντοδύναμου ιερατείου- κάθισε στο τραπέζι του διαλόγου με τους δυτικούς και κατέληξε μαζί τους σε προσωρινή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Από μόνο του αυτό είναι κατόρθωμα, μιας και έσπασε ένα ταμπού που κράταγε εδώ 34 χρόνια: Ουάσινγκτον και Τεχεράνη διαπραγματεύτηκαν εκ νέου, και η συγκεκριμένη εξέλιξη ενδεχομένως να σηματοδοτήσει και την αρχή ενός νέου κεφαλαίου στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών.

Κίνηση αναγκαιότητας, σε μία προσπάθεια να ανασάνει η εξουθενωμένη από τις κυρώσεις ιρανική οικονομία ή αλλαγή προθέσεων απέναντι στις ΗΠΑ; Την αρχή πάντως την έκανε ο Ροχανί και, πολλές φορές η αρχή είναι το ήμισυ του παντός...

Νίκος Μπογιόπουλος: Το πρόσωπο της Αριστεράς που συζητήθηκε πολύ και μίλησε λίγο

Της Ντίνας Καραμάνου

Στις 31 Μαρτίου ο δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη έγινε το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της Αριστεράς.

Με το άρθρο του «Λάθος Πορεία» συμμετείχε στον προσυνεδριακό διάλογο ασκώντας κριτική στο κόμμα και στην εφημερίδα.

Η απάντηση του Περισσού δόθηκε σε ανύποπτο χρόνο: Στις 25 Σεπτεμβρίου «εξαφανίστηκε»  η στήλη του Νίκου Μπογιόπουλου «Ημεροδρόμος», που θεωρούνταν από τις πιο επιτυχημένες της ιστορικής εφημερίδας.

Ο δημοσιογράφος δεν προχώρησε σε καμία δημόσια τοποθέτηση και το τελειωτικό χτύπημα ήρθε στις 30 Οκτωβρίου, όταν απολύθηκε επειδή αρνήθηκε να υπογράψει ατομική σύμβαση εργασίας.

Η συζήτηση φούντωσε για πολλές ημέρες. Ο τρόπος με τον οποίο την «έκλεισε» ο γνωστός δημοσιογράφος, δεν αφήνει περιθώρια να αμφισβητηθεί η ακεραιότητά του.

Έγραψε σε επιστολή του προς το Ριζοσπάστη:

«Δεν παραχώρησα ποτέ και σε κανέναν την άδεια να με "εκπροσωπεί" στις σχέσεις μου με το ΚΚΕ. Είμαι Κομμουνιστής, Ηλιθιε».

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο