Ο Άρειος Πάγος επικύρωσε απόφαση του Εφετείου Πειραιά, που υποχρέωσε τον πλοίαρχο και τον ναύκληρο επιβατηγού πλοίου, να καταβάλουν το ποσό των 20.242 ευρώ, για ηθική βλάβη στους γονείς ανήλικου μαθητή, επειδή ο καταπέλτης του πλοίου «πλάκωσε» το πόδι του 15χρονου κατά τη διάρκεια σχολικής εκδρομής.

Ειδικότερα, το 1996 το ΣΤ' Γυμνάσιο Ηλιουπόλεως είχε πάει ημερήσια εκδρομή στην Αίγινα. Το απόγευμα οι καθηγητές μάζεψαν τους περίπου 400 μαθητές στην αποβάθρα του λιμανιού της Αίγινας προκειμένου να επιβιβαστούν σε επιβατηγό πλοίο για να επιστρέψουν στον Πειραιά.

Το πλοίο έφτασε στο λιμάνι της Αίγινας με καθυστέρηση 10 λεπτών. Αγκυροβόλησε και έδεσε στους δύο κάβους, ενώ κατά μήκος του καταπέλτη, της πόρτας από αποβίβασης και επιβίβασης των οχημάτων και των πεζών, τοποθετήθηκε σχοίνινο στρώμα («στρωμάτσα»).

Οι καιρικές συνθήκες ήταν ήπιες, ενώ όταν επετράπη η είσοδος στο πλοίο μία ομάδα μαθητών πραγματοποίησε μαζική είσοδο, παρά τις εντολές των αρμόδιων του πλοίου και των καθηγητών, ενώ παράλληλα υπήρξε ένας ελαφρός «διατοιχισμός» του πλοίου που είχε ως αποτέλεσμα τη μετακίνηση του καταπέλτη και τον εγκλωβισμό του αριστερού ποδιού του 15χρονου μαθητή.

Σύμφωνα με το Εφετείο Πειραιά, αλλά και τον Άρειο Πάγο, ο εγκλωβισμός του ποδιού κάτω από τον καταπέλτη και η ούτως επελθούσα σωματική βλάβη σε αυτόν, θα είχε αποφευχθεί αν ο πλοίαρχος και ο ναύκληρος του πλοίου είχαν, αφενός μεν διακόψει την επιβίβαση των μαθητών εφόσον τους έβλεπαν να μη συμμορφώνονται με τις υποδείξεις τους και να συνωστίζονται στην είσοδο, αφετέρου δε είχαν επιμεληθεί να στερεώσουν τον καταπέλτη περαιτέρω και επαρκώς, με την τοποθέτηση ικανών προς τούτο ξύλινων υποθεμάτων, ως ακόμη και να τοποθετήσουν στρώμα από σχοινιά, τη γνωστή στη ναυτική ορολογία ως "στρωμάτσα" κατά τέτοιο τρόπο ώστε η τοποθέτηση αυτή να μην κατέλειπε κενά κατά τις ελαφρές μετακινήσεις του καταπέλτη.

Οι οποίες άλλωστε είναι συνήθεις για τα πλοία αυτού του τύπου, πλην όμως ικανές να προκαλέσουν τραυματισμό στους επιβιβαζόμενους και όλα αυτά βεβαίως ήταν απολύτως σε γνώση του πλοιάρχου και ναύκληρου και από την λήψη των ανωτέρω περιγραφομένων μέτρων, θα αποκλειόταν, η εισδοχή των ποδιών των αποεπιβιβαζομένων επιβατών στο πλοίο κάτω από τον καταπέλτη και ο τραυματισμός τους, όπως ακριβώς συνέβη εδώ στην περίπτωση του παθόντος.

Επίσης, παρέλειψαν να ζητήσουν και να λάβουν από την πλοιοκτήτρια εταιρεία ή και να προμηθευθούν οι ίδιοι, με δαπάνες του πλοίου, καταλληλότερη σε μέγεθος "στρωμάτσα", ως και μεγαλυτέρων διαστάσεων, δέοντα ξύλινα υποθέματα , έτσι ώστε, με τις ενέργειές τους αυτές, να αποκλείονται τελείως τέτοια συμβάντα.

Κατόπιν αυτών κρίθηκε ότι υπήρξε αμελής συμπεριφορά τόσο του πλοιάρχου όσο και του ναύκληρου και δεν έλαβαν κανένα μέτρο για τις ελλείψεις που υπήρχαν, αν και γνώριζαν ότι τα πλοία αυτού του συγκεκριμένου τύπου ελλοχεύουν τον κίνδυνο του κλυδωνισμού, με όποιον κίνδυνο αυτός περικλείει.

Τέλος, οι αρεοπαγίτες απέρριψαν ως αβάσιμους όλους τους λόγους αναιρέσεως που προέβαλαν ο πλοίαρχος και ο ναύκληρος και επικύρωσαν την απόφαση του Εφετείου.