Έφυγε το απόγευμα της 7ης Απριλίου από τη ζωή ο Γιώργος Μοσχούς, η «Γιωργάρα», ένας οδηγός παγκοσμίου επιπέδου, ένας καλός και πιστός φίλος, ένας άνθρωπος με ήθος και ποιότητα που σπανίζει στην κοινωνία μας.

Θερμά συλλυπητήρια στη σύζυγό του κ. Δέσποινα Μοσχού, στα παιδιά τους και στις οικογένειές τους. Το τελευταίο αντίο στον μεγάλο Έλληνα οδηγό αγώνων δίνεται σήμερα Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι, στο Κοιμητήριο Αμαρουσίου.

Αυτά που δε ξεχαστούν ποτέ από όσους τον είδαν κάποτε να αγωνίζεται είναι πάρα πολλά, πέρα από τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω, που παραθέτουμε για τη δράση του: Η BMW-Electronica στην Κέρκυρα, που την έστριβε έτσι όπως κανείς άλλος δε μπορούσε τότε, ο σηκωμένος τροχός της GTAm στο Τατόι –all time classic στιγμή για τον ελληνικό μηχανοκίνητο αθλητισμό- η 33 ΤΤ των αναβάσεων, η Junior και η Αlfetta της Motor Hellas στα πρώτα του Ακρόπολις, το σιρκουί της Νέας Σμύρνης το 1971, οι εκδηλώσεις λατρείας των θεατών που τον σήκωναν στα χέρια και τον αποθέωναν, όχι τόσο επειδή κέρδιζε, αλλά κυρίως για το μοναδικό τρόπο που το έκανε…

Γιώργος Μοσχούς

Ο Γιώργος Μοσχούς ήταν ένα από τους ταχύτερους και πιο αγαπητούς στο κοινό οδηγούς στην ιστορία των ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου.

Σε κάθε περίπτωση κατάφερνε να ξεχωρίζει στο Ράλλυ Ακρόπολις, είτε με τις επιδόσεις του, όπως το 1982, όταν ολοκλήρωσε 5ος με Nissan Sylvia, είτε με τα αξέχαστα περάσματά του με τα 4θυρα Violet και το 240 RS.


Η δράση του στο ράλλυ Ακρόπολις ξεκίνησε με τα αυτοκίνητα της Αlfa Romeo, αρχικά με τη μπλε Giulia Sprint Veloce το 1973 με το Νίκο Ζουμπρούλη δίπλα του όπου ηγήθηκε του ελληνικού ανταγωνισμού πριν εγκαταλείψει από ημιαξόνιο, στη συνέχεια με Alfetta GT και καλύτερη στιγμή τον τερματισμό στην τέταρτη θέση το 1976 με το Διονύση Αρβανιτάκη στο δεξί μπάκετ.

Αυτό όμως που τον χαρακτήρισε περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο σε επίπεδο ράλλυ Ακρόπολις ήταν η οκτάχρονη συνεργασία του με τη «Ν. Ι. Θεοχαράκης». Με τα Nissan της αντιπροσωπείας έγραψε ιστορία στον εθνικό μας αγώνα, όχι μόνο επειδή με τα αυτοκίνητά της πήρε αποτελέσματα τερματίζοντας τέσσερις φορές πρώτος Έλληνας, αλλά και επειδή με την ποιότητα και την ταχύτητά του γοήτευσε όλους τους λάτρεις των ειδικών διαδρομών.  

«Συνοδοιπόρος» του στο δεξί κάθισμα ο Αλέξης Κωνσταντακάτος, από τις φυσιογνωμίες στο χώρο των Ελλήνων συνοδηγών, σε Violet, Silvia και 240 RS. Το 1980 παρέδωσε μαθήματα αγωνιστικής οδήγησης με τη «Βιολέτα», πριν τουμπάρει στην Πελοπόννησο και στη συνέχεια καλύψει περισσότερα από 15 λεπτά χαμένου εδάφους.


Με εξαίρεση το 1983, οπότε με τον Κώστα Φερτάκη ατύχησαν, και το 1986 όταν με το Δημήτρη Βαζάκα στο μπάκετ του συνοδηγού αντιμετώπισαν μια σειρά από προβλήματα, το «σερί» του δε συγκρίνεται με κανενός άλλου Έλληνα οδηγού αγώνων και μπορεί να αντιπαρατεθεί μόνο με αντίστοιχους φιλοξενούμενους εργοστασιακούς. Ήταν εκρηκτικός στους ρυθμούς του και ατρόμητος στις κατηφορικές ειδικές διαδρομές.

ΡΑΛΛΥ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ

ETOΣ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΥΝΟΔΗΓΟΣ
1973 Alfa Romeo Veloce Νίκος Ζουμπρούλης
1975 7ος Αlfa Romeo Alfetta GT Άρης Σταθάκης
1976 4ος Alfa Romeo Alfetta GT Δημήτρης Αρβανιτάκης
1977 Αlfa Romeo Alfetta GT Nίκος Κελεσάκος
1978 Datsun 160J Νίκος Κελεσάκος
1979 6ος Datsun 160J Simetra II
1980 13ος Datsun 160J Αλέξης Κωνσταντακάτος
1981 6ος Datsun Violet GT Αλέξης Κωνσταντακάτος
1982 5ος Datsun Violet GTS Αλέξης Κωνσταντακάτος
1983 Nissan 240 RS Κώστας Φερτάκης
1984 8ος Nissan 240 RS Αλέξης Κωνσταντακάτος
1985 8ος Nissan 240 RS Δημήτρης Βαζάκας
1986 8ος Nissan 240 RS Δημήτρης Βαζάκας


Πρώτος Έλληνας στη γενική κατάταξη: 1981, 1982, 1984, 1985