Μαζιώτης: Καταδότες οι Τζωρτζάτος και Γιωτόπουλος

Μαζιώτης: Καταδότες οι Τζωρτζάτος και Γιωτόπουλος

Με κείμενό του στο indymedia o καταδικασμένος για τον Επαναστατικό Αγώνα, Νίκος Μαζιώτης, καλεί σε συζήτηση για της φυλακές τύπου Γ, επιτίθεται στην κυβέρνηση για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας και τον αντιτρομοκρατικό νόμο ενώ κατηγορεί ως καταδότες τους Τζωρτζάτο και Γιωτόπουλο

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Νίκος Μαζιώτης στο κειμενό του: «Συντρόφισσες - σύντροφοι,  το παρόν κείμενο με το οποίο απευθύνομαι σε εσάς αφορά τις φυλακές τύπου Γ, αλλά και μια πρόταση για την μετεξέλιξη της συνέλευσης αυτής όσον αφορά στο ζήτημα της αλληλεγγύης.

Η νομοθέτηση των φυλακών τύπου Γ  είναι  μια αναμενόμενη εξέλιξη στην κατασταλτική επίθεση του κράτους εναντίον των ενόπλων Επαναστατικών Οργανώσεων, εναντίον της ένοπλης δράσης. Είναι συνέχεια των νομοθετικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που έχουν ξεκινήσει εδώ και 14 περίπου χρόνια κα είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες , που ισχύουν εδώ και χρόνια διεθνώς, και δεν είναι άλλες από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που σκοπό έχουν την επιβολή της δικτατορίας των αγορών, τη διδακτορία του υπερεθνικού κεφαλαίου.

Ως  Επαναστατικός Αγώνας, από την αρχή της δράσης μας το 2003, πιστεύω ότι έχουμε αναλύσει σωστά τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες  στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας  όταν είχαμε ξεκινήσει τη δράση μας, συνθήκες που αφορούσαν την παγκοσμιοποίηση του καπιταλιστικού συστήματος. 

Τόσο ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» που ξεκίνησε το 2001 μετά τις επιθέσεις που δέχτηκαν οι ΗΠΑ , όσο και οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που συντελούνταν και που σκοπό είχαν τη δικτατορία του  υπερεθνικού κεφαλαίου δεν είναι παρά ο πολιτικοστρατιωτικός και οικονομικός αντίστοιχα χαρακτήρας της παγκοσμιοποίησης. Το σύστημα, λοιπόν, για να επιβάλλει τη δικτατορία των αγορών προχωρά σε ολοένα και σκληρότερα κατασταλτικά μέτρα, τείνει ολοένα και περισσότερο στον ολοκληρωτισμό.

(....)  Η νομοθέτηση, λοιπόν, για τις φυλακές τύπου Γ αποτελεί τη λογική συνέχεια και συνέπεια των δύο αντιτρομοκρατικών διατάξεων του 2001 και του 2004, καθώς και του νόμου του 2003 που θεμελιώνει τη διεθνή συνεργασία σε αστυνομικό και δικαστικό επίπεδο στον τομέα της αντιμετώπισης της ένοπλης επαναστατικής δράσης μεταξύ Ελλάδας, Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΗΠΑ.

Ο νόμος αυτός έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπάρχει στην ελληνική κατασταλτική πολιτική  και να την ευθυγραμμίσει με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ, αφού στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ εκτός από τους αντιτρομοκρατικούς νόμους  που υπάρχουν από τις δεκαετίες του ’70 και ’80 όπου πολλές χώρες αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα  λόγω της δράσης ενόπλων Επαναστατικών Οργανώσεων, υπάρχουν και οι φυλακές με ειδικό καθεστώς κράτησης για τα μέλη αυτών των οργανώσεων.

Το ίδιο συνέβη και στην Τουρκία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας του 2000 όπου φτιάχτηκαν οι φυλακές τύπου F, πρωτίστως για τα μέλη των αριστερών Επαναστατικών Οργανώσεων που διεξάγουν ένοπλο αγώνα, και όλοι θυμούνται τον αγώνα των κρατουμένων μελών αυτών των οργανώσεων, οι οποίοι έκαναν απεργία πείνας μέχρι θανάτου ή αυτοπυρπολούνταν για να εμποδίσουν τη μεταφορά τους στις φυλακές F.

Θα πρέπει ο Α/Α χώρος να κάνει το αυτονόητο και να δει τα πράγματα αντικειμενικά. Οι φυλακές τύπου Γ αφορούν πρωτίστως όσους κατηγορούνται για ένοπλο αγώνα, ασχέτως αν αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους  στις οργανώσεις που ανήκουν ή αρνούνται τις κατηγορίες. Και αυτό δεν αναιρείτε και από το γεγονός ότι σε αυτές τις φυλακές θα κρατηθούν και άλλοι βαρυποινίτες ποινικοί, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί με τον νόμο περί  «εγκληματικής οργάνωσης». Είναι εντελώς άστοχο αυτό που γράφτηκε σε ένα κείμενο της Συνέλευσης για τις φυλακές τύπου Γ «περί κατασκευής ενόχων». Ας μην ψάχνουν κάποιοι ιδιώνυμα εκεί που δεν υπάρχουν.

Οι δίκες που γίνονται εναντίον συντρόφων και συντροφισσών για συμμετοχή σε «τρομοκρατική οργάνωση» για «τρομοκρατικές πράξεις», που μπορούν να βλάψουν θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές και οικονομικές δομές της χώρας, είναι δίκες που στοχεύουν στην καταδίκη συγκεκριμένων ενόπλων Επαναστατικών Οργανώσεων  κάθε φορά, και αυτό άσχετα αν σε αυτές τις δίκες υπάρχουν σύντροφοι και συντρόφισσες, οι οποίοι αρνούνται τις κατηγορίες. Το να είναι αναρχικός κάποιος δεν είναι ιδιώνυμο  τουλάχιστον προς το παρόν.

(...) Και αυτό το έχουν ομολογήσει καθεστωτικοί παράγοντες αναφερόμενοι στον Επαναστατικό Αγώνα και το 2010 όταν συλληφθήκαμε για πρώτη φορά και με την πρόσφατη σύλληψη του Αναρχικού Αντώνη Σταμπούλου  που κατηγορείται για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα όπου ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βασίλης Κικίλιας σύνδεσε άμεσα τη δράση ή την απειλή χτυπημάτων της οργάνωσης με την αποσταθεροποίηση του συστήματος  μέσα σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χρονική περίοδο για αυτό.

Η νομοθέτηση των φυλακών τύπου Γ ως συνέπεια και συνέχεια της κατασταλτικής επίθεσης του κράτους ενάντια στους αγωνιστές που έχουν επιλέξει τον ένοπλο αγώνα, σκοπό έχουν να σπάσουν μέσω της απομόνωσης τα μέλη των ενόπλων Επαναστατικών Οργανώσεων και όσους κατηγορούνται για συμμετοχή σε αυτές τις οργανώσεις, σκοπό έχουν να τους αποδομήσουν ως πολιτικά πρόσωπα και να εκμαιεύσουν μέχρι και δηλώσεις αποκήρυξης του ένοπλου αγώνα.

Αν και στην Ελλάδα μέσα από τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις για τις φυλακές τύπου Γ, τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα, και στην ποινική δικονομία που αφορούν τον ένοπλο αγώνα, δεν υπάρχουν διατάξεις όπως στην Ιταλία που προβλέπεται η αποκήρυξη παράλληλα με την παροχή πληροφοριών με σκοπό την ελάφρυνση της θέσης του κρατούμενου αυτό θα επιδιωχθεί εδώ με πιο έμμεσο τρόπο. 

(...) Για να αποδειχθεί τελικά ότι το «η αλληλεγγύη δεν είναι ταύτιση» είναι ειλικρινές κι όχι το άλλοθι αυτών που διαφωνούν και καταδικάζουν τον ένοπλο αγώνα και το αντάρτικο, χωρίς όμως να έχουν το πολιτικό θάρρος να το πουν ανοικτά και δημόσια και είναι επιλεκτικά «αλληλέγγυοι» σε αυτούς που δηλώνουν αθώοι και αρνούνται τις κατηγορίες, ενώ γυρίζουν την πλάτη τους σε όσους υπερασπίζονται τον ένοπλο αγώνα και αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στις οργανώσεις που ανήκουν.

Η αλληλεγγύη δεν είναι επιλεκτική γιατί αλλιώς δεν είναι αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη δεν έχει κριτήρια προσωπικά, φιλικά, συγγενικά ή οικογενειακά. Αλληλεγγύη δεν είναι ο διαχωρισμός μεταξύ αθώων και ενόχων, δεν είναι ο διαχωρισμός μεταξύ υποθέσεων οργανώσεων ή ατόμων. Η αλληλεγγύη δεν κάνει διαχωρισμούς μεταξύ Αναρχικών και Κομμουνιστών κρατουμένων, ούτε έχει εθνικά χαρακτηριστικά. Αλληλεγγύη δεν είναι ο διαχωρισμός των μορφών αγώνα, η προώθηση του δίπολου: «μαζικός ή ένοπλος αγώνας», «νομιμότητα ή παρανομία», ο διαχωρισμός του ένοπλου αγώνα και του κινήματος, ή η διαχωριστική γραμμή μεταξύ «συγκρουσιακού αλλά μη ένοπλου κομματιού της αναρχίας» και «ένοπλου αναρχικού τμήματος».

Επαναλαμβάνω ότι η αλληλεγγύη έχει ένα μόνο πολιτικό κριτήριο, ότι οι κρατούμενοι κι οι μορφές δράσης που επέλεξαν όπως ο ένοπλος αγώνας, το αντάρτικο κι οποιαδήποτε άλλη μορφή δράσης για τα οποία βρέθηκαν στην φυλακή είναι μέρος του κοινού αγώνα και του κινήματος για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους, για την Κοινωνική Επανάσταση. Αυτοί για τους οποίους δεν ισχύει αυτό το κριτήριο είναι οι καταδότες και οι αποκηρύσσαντες, όπως ο Τζωρτζάτος που κατέδωσε συντρόφους του στην υπόθεση της 17Ν, χωρίς πίεση, βία και βασανιστήρια και ο Γιωτόπουλος που καταδίκασε την δράση της 17Ν στο δικαστήριο.

Προτείνω λοιπόν τον μετασχηματισμό της συνέλευσης για τις φυλακές τύπου Γ σε συνέλευση αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους και φυλακισμένους αγωνιστές. Όχι μόνο όσων φυλακίζονται για ένοπλη δράση αλλά και για κάθε μορφή αγώνα. Οι δράσεις αλληλεγγύης αυτής της συνέλευσης είναι λογικό ότι θα συμπεριλαμβάνουν και τις δράσεις σε σχέση με τις φυλακές τύπου Γ.

(...) Αν ο Αναρχικός - Αντιεξουσιαστικός χώρος θέλει να ξεχάσει τους αιχμαλώτους του κράτους και να τους αφήσει απλώς να σαπίσουν στη φυλακή τότε ξεχνάει και τον ίδιο τον αγώνα».

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο