Τζαμί εδώ, τζαμί εκεί, ακούνε επί δεκαετίες και ως σήμερα δεν το έχουν δει στην Αθήνα οι περίπου 700.000 μουσουλμάνοι που ζουν στην ελληνική πρωτεύουσα.

Και φυσικά όσο έχουν δει τζαμί άλλο τόσο έχουν δει και το μουσουλμανικό νεκροταφείο, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να πληρώνουν χιλιάδες ευρώ προκειμένου να μεταφέρουν στη Θράκη ή στην γειτονική Βουλγαρία τους νεκρούς τους για την τέλεση θρησκευτικής ταφής. Η χωροθέτηση του τεµένους στον Ελαιώνα αποφασίστηκε πριν από τέσσερα χρόνια από την κ. Μαριέττα Γιαννάκου, η οποία τον Οκτώβριο του 2006 παρουσίασε και το σχετικό σχέδιο νόµου, ενώ είχε ανακοινώσει και την έγκριση κονδυλίου 15 εκατ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισµό. Το θέμα είχε τεθεί για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2006 κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Κυβερνητικής Επιτροπής, ύστερα από εισήγηση του τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Γ. Σουφλιά και μαζί με το τέμενος είχε προγραμματιστεί να δοθεί χώρος για την δημιουργία και μουσουλμανικού νεκροταφείου στην περιοχή του Σχιστού. Η δημιουργία του, όπως τόνιζε ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Θ. Κασσίμης στις 17.7.2008, «δεν αποτελεί μόνο αναγκαιότητα και αίτημα των μουσουλμάνων συμπολιτών μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια αλλά και υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας. Πρόκειται για υποχρέωση ανθρωπιάς και όχι μόνο νομική υποχρέωση απορρέουσα, μεταξύ άλλων, και από διεθνείς συμβάσεις, των οποίων την τήρηση επιμελείται το υπουργείο Εξωτερικών». 

  Όπως λέει ο πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας κ. Ναΐμ Ελγαντούρ «χρειαζόμαστε μια μάντρα με μία είσοδο, μία αίθουσα για την κακοκαιρία, έναν χώρο πλύσης των νεκρών και αρκετό χώμα για να ταφούν Εμείς αυτό που ζητούμε είναι να μπορούμε να ταφούμε στη γη όπου ζούμε, όπου δημιουργούμε, όπου μεγαλώνουμε τις οικογένειές μας» σημειώνει ο κ. Ελγαντούρ και συμπληρώνει: «Οι μουσουλμάνοι της Αθήνας δικαίως βιώνουν το αίσθημα της ματαίωσης και της απόρριψης καθώς δεν έχουν τη δυνατότητα να προσεύχονται, να παντρεύονται, να κηδεύονται αξιοπρεπώς». Να θυμίσουμε βέβαια και την κυβερνητική υπόσχεση του 2000 όταν η ελληνική Βουλή ψήφιζε την παραχώρηση 33.490 τετραγωνικών µέτρων για 99 χρόνια, στη δασική έκταση Χούζµουσα του ∆ήµου Παιανίας, για τη δηµιουργία Ισλαµικού Πολιτιστικού Κέντρου Αθηνών, το οποίο θα είχε την ευθύνη για την ανέγερση και τη λειτουργία του περίφημου µουσουλµανικού τεµένους της Αθήνας. «Η µελέτη των ισλαµικών πολιτιστικών και ηθικών αξιών και της συµβολής τους στην παγκόσµια πνευµατική ανέλιξη» καθώς και «η προώθηση των ανταλλαγών και της συνεργασίας στον µορφωτικό και επιστηµονικό τοµέα µεταξύ της Ελλάδας και των ισλαµικών χωρών θα είναι στόχος του Κέντρου», είχε δηλώσει τότε ως υπουργός Εξωτερικών ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Από τότε μέχρι σήμερα το μόνο που έχει απομείνει είναι μονάχα οι υποσχέσεις καθώς το μοναδικό βήμα προόδου ήταν ο αποχαρακτηρισμός του χώρου στο Βοτανικό από «στρατιωτική βάση» αλλά όχι και ο χαρακτηρισμός του σε «χώρο λατρείας».

Έτσι τα 15 εκατομμύρια παραμένουν αδιάθετα στον κρατικό προϋπολογισμό και οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας εξακολουθούν να προσεύχονται σε υπόγεια, σε γκαράζ, και εγκαταλελειμμένα κτίρια. Προσφάτως μάλιστα προχώρησαν και σε δημόσιες ομαδικές προσευχές προκαλώντας την «έκρηξη» ορισμένων «υπερευαίσθητων» ελλήνων που δεν δίστασαν να κάνουν επίδειξη πολιτισμού πετώντας αυγά στους προσευχόμενους μουσουλμάνους. Πηγές της Εκκλησίας της Ελλάδος, σχολιάζοντας τα θλιβερά αυτά γεγονότα, έλεγαν ότι «είναι υποχρέωση της πολιτείας να ρυθμίσει το ζήτημα της ελεύθερης άσκησης του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας των ετεροδόξων και των ετεροθρήσκων που ζουν στην Ελλάδα» κρατώντας αποστάσεις από τις κραυγές μισαλλοδοξίας που καλύπτουν εσχάτως πολλές γειτονιές της πρωτεύουσας. Και όλα αυτά την ώρα που η Αθήνα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που αρνείται στους μουσουλμάνους κατοίκους της το δικαίωμα του λατρευτικού χώρου.


Τι γίνεται στην Ευρώπη

Είναι μακρός ο κατάλογος των ευρωπαϊκών χωρών που έχουν τεμένη και χώρους ταφής μουσουλμάνων: στη Σουηδία λειτουργούν πέντε τζαμιά, 150 χώροι προσευχής και δέκα μουσουλμανικά νεκροταφεία, στη Γαλλία υπάρχουν 2.000  χώροι προσευχής και 12 τζαμιά, ενώ τα κοιμητήρια (εκτός ενός αμιγώς μουσουλμανικού που ιδρύθηκε το 1930) υποχρεώνονται να διαθέτουν χώρους για την ταφή των μουσουλμάνων, στη Νορβηγία (Οσλο) το τέμενος δημιουργήθηκε το 1980, στην Πολωνία (Γκντανσκ) το 1989, στη Ρωσία (Μόσχα) το 1912, στη Σκωτία (Γλασκώβη) το 1983, στην Πορτογαλία (Λισαβόνα) το 1988, στη Μάλτα το 1978, στην Ιρλανδία (Δουβλίνο) το 1978, ενώ στην Αγγλία υπάρχει το μεγαλύτερο μουσουλμανικό νεκροταφείο της Ευρώπης αλλά και πολλά τζαμιά.