Ύστερα από ένα χωρισμό παίρνεις μεγάλες αποφάσεις. Και μία από αυτές είναι να κόψεις τα μαλλιά σου κοντά. Αν δεις, λοιπόν, πολλά καρέ στο δρόμο, δεν είναι λόγω μόδας. Απλώς, κάτι δεν πάει καλά...
Μόλις χώρισα. Από ένα μεγάλο σε ένταση, αλλά μικρό σε διάρκεια έρωτα. Και ενώ θα έπρεπε να είχα αναπτύξει γερό ανοσοποιητικό από τα τόσα χώρισε-φτιάξ' τα-χώρισε-φτιάξ' τα, μόλις συνειδητοποίησα πως κάθε φορά νιώθω σαν να είναι η πρώτη φορά. «Δεν μπορεί», σκέφτομαι, «τόσες φορές το έχω δει το έργο. Στον επόμενο χωρισμό μου θα ξέρω, ο πόνος δεν κρατάει για πολύ. Δεν θα το πάρω τόσο βαριά, μου τ’ ορκίζομαι». Αλλά τη στιγμή που το βιώνεις είναι σαν να μην έχει γράψει κανείς από τους προηγούμενους «μικρούς θανάτους» μέσα σου.

Κούρεψα τα μαλλιά μου καρέ, ακριβώς ένα μήνα μετά το συμβάν. Όσα καρέ είχα στη ζωή μου, ύστερα από χωρισμό έγιναν -δεν υπάρχει πιο κλισέ γυναικεία αντίδραση, σ' το λέω. «Θα το αποτινάξω εγώ από πάνω μου το παρελθόν, θέλει δεν θέλει», παίρνεις βαθιά ανάσα και λες «Κόφ’ τα!» -υπονοώντας «Θα τον ξεχάσω!». «Δύο δάχτυλα μόνο σε παρακαλώ», θέλεις να συμπληρώσεις -υπονοώντας «Ε, δεν θα τον ξεχάσω και τελείως, τόσα ζήσαμε»-, αλλά δεν είναι ώρα τώρα για μιζέριες. Ή όλα ή τίποτα.

Υποσυνείδητα, νομίζεις ότι θα πετάξεις από πάνω σου ό,τι προβληματικό υπάρχει - τον πόνο, τη μεγάλη μύτη, κάτι ραγάδες. Σαν να έχει έρθει ο Σπύρος Σούλης από το Άλλαξέ το! να σε κάνει αγνώριστη και όλοι να πρέπει να πουν «ουάου!» με τον ολοκαίνουργιο εαυτό σου. Αλλά εκείνη ακριβώς την ώρα συνειδητοποιείς ότι ένα κούρεμα δεν είναι αρκετό για να κάνεις συναισθηματικό restart. Γιατί η μύτη είναι εκεί. Τα μάτια παραμένουν καστανά και όχι μπλε. Και γιατί το πρόβλημα δεν είναι το έξω σου, αλλά το μέσα. Και γιατί, αγάπη μου, δυστυχώς τα κομμωτήρια είναι γεμάτα περιοδικά και κάθε περιοδικό έχει και στήλη με ζώδια και την ώρα της αλλαγής εσύ διαβάζεις το δικό ΤΟΥ. Αν σ' τα λέει καλά, ότι δηλαδή εκείνος είναι στα μαύρα του τα χάλια και ανάδρομα τα ερωτικά του, αποφασίζεις να κάνεις διπλοτσεκάρισμα τον ωροσκόπο του για να σιγουρευτείς. Και αν εκεί τα λέει άσχημα, ότι δηλαδή «μια καινούργια πολύ ενδιαφέρουσα γνωριμία θα σας συνεπάρει», τότε αποφασίζεις να διαβάσεις και τα ωροσκόπια όλων των προηγούμενων γκόμενων. Και επειδή όπως διαπιστώνεις όλοι έχουν μια χαρά συναισθηματική ζωή εκτός από σένα, σου γυρνάει το μυαλό ανάποδα και σταματάς την κομμώτρια στο καρέ αντί στο κοντό αντρικό που είχες αρχικά αποφασίσει. Και απευθείας ρωτάς τις τιμές των extensions.


Με λίγα λόγια, έχω μετανιώσει για όλα τα καρέ κουρέματα που έκανα στη ζωή μου. Αλλά, παραδόξως, δεν έχω μετανιώσει για κανένα χωρισμό μου. Ούτε καν γι' αυτούς που με εξάντλησαν, αυτούς που δεν επεδίωξα ακριβώς. Μπορεί να μην ξέρω πολλά, μπορεί να κλαίω πάντα στο τέλος μιας δραματικής ταινίας που έχω δει και ξαναδεί (να, όπως στα Καλύτερά μας Χρόνια που η Μπάρμπρα Στρέιζαντ συναντιέται με τον πρώην της και τη νυν του, του χαϊδεύει τα μαλλιά και του λέει «Το κορίτσι σου είναι υπέροχο, Χαμπλ»), όμως ένα πράγμα έχω μάθει ως τώρα: Και να κόψεις τα μαλλιά σου καρέ, αυτά θα μακρύνουν ξανά. Και αυτή τη φορά ελπίζεις να μη σε κουράσουν. Υπόσχεσαι ότι θα τα έχεις για πάντα μακριά. Μέχρι λοιπόν τα μαλλιά σου να μακρύνουν, «η αγάπη», που λέει και στην ταινία του ο φίλος μου ο Μενέλαος, «θα έχει εφευρεθεί ξανά». Εύχομαι μόνο, μέχρι να γίνω Ραπουνζέλ, ενδιάμεσα να μη χρειαστούν πολλά καρέ.

ΠΗΓΗ: MADAME FIGARO